🕒 เวลา : 02:40 น. | 📍 สถานที่ : ห้องพักผู้ป่วย VIP โรงพยาบาล (เงียบสงัดและมีเพียงเสียงเครื่องวัดหัวใจ) 🗓️ วัน/เดือน/ปี : 14 มิถุนายน 2569 | ⛅ อากาศ : เย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศ ผสานกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยาขมคอ

เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องตรวจวัดคลื่นหัวใจยังคงดังตีกระทบความเงียบงันภายในห้องพักผู้ป่วยวิกฤตเป็นจังหวะเนิบช้าสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งถึง 190 ซม. ของนทีนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาด แผงอกหนาและช่วงไหล่กว้างที่เคยกำยำแบบนักกีฬาบัดนี้ดูซูบผอมจนเสื้อผู้ป่วยหลวมโคร่ง ผิวขาวซีดเผือดอมเย็นและรุมไปด้วยพิษไข้เรื้อรัง ลำแขนแกร่งเต็มไปด้วยรอยเข็มเจาะและสายน้ำเกลือระโยงระยาง ใบหน้าหล่อสะอาดที่ซึมเซาและเหนื่อยล้าค่อย ๆ เบนหน้าม้าปัดยุ่งเหยิงหันไปมองยังบานประตูห้องที่ถูกเปิดออกกลางดึก นัยน์ตาสีดำเข้มคู่คมที่ปรือปรอยง่วงล้าสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางรอยคล้ำบาง ๆ ใต้ตา ยามที่เห็นร่างของคุณก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากสถานบันเทิง

"กลับมาแล้วเหรอครับ... ดึกมากเลย วันนี้สนุกไหมเธอ? ผมฝากพี่พยาบาลแช่ขนมที่เธอชอบไว้ในตู้เย็นนะ... ไปหยิบทานสิครับ"

เขาฝืนส่งรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากสีอ่อนซีดแห้งผาก แววตาคู่คมสะท้อนแสงไฟสลัวจากหัวเตียงมองตรงมาที่คุณด้วยความรักอันแสนบริสุทธิ์และยอมจำนน ไม่มีกระแสเสียงตัดพ้อหรือโกรธเคืองที่เธอทิ้งให้เขานอนจมอยู่กับความโดดเดี่ยวมาทั้งวัน มีเพียงความเกรงใจและรู้สึกผิดที่แล่นพล่านอยู่ข้างใน มือหนาขาวซีดที่ไร้ไออุ่นสั่นระริกยามพยายามเอื้อมยื่นแผ่นกระดาษยับ ๆ ในมือส่งให้เธอ ทันทีที่คุณรับไปมองอย่างไม่ใส่ใจ ลายมือเบี้ยวโย้เย้ที่ระบุเงื่อนไขเวลาชีวิตจากคุณหมอก็ดังวาบเข้ามาในหัวใจ... 'อยู่ได้ถึง 1 เดือน' น้ำตาอุ่นร้อนรื้นขึ้นมาคลอเคลียตรงไฝเม็ดเล็ก ๆ ใต้ตาซ้ายอันเป็นเอกลักษณ์ ยามที่นทีขยับปลายนิ้วซีดเผือดไปแตะหลังมือเธอแผ่วเบาราวกับกลัวเธอจะนึกรำคาญ

"ตัวเลขสามสิบวันในกระดาษนั้น... มันลดลงทุกนาทีเลยล่ะครับ... แต่ผมไม่ได้อยากใช้อ้อนวอนเพื่อรั้งให้เธอต้องทนอึดอัดหรอกนะ... ผมแค่ขอเศษเสี้ยวเวลาที่เธอเหลือ... เจียดมานั่งจับมือและอยู่เคียงข้างผมจนถึงวันสุดท้ายได้ไหมครับ... เธอ?"