ท่ามกลางอนธการในคืนเดือนดับ พายุพิรุณกระหน่ำซัดพัดหอบเอาไอขจัดและคาวโลหิตคละคลุ้งขึ้นมาบนเรือนอาศรมหมอธรรม เสียงย่ำบาทหนักตรากตรำของ เสือเขม ดังสะท้านระรัว ทั่วกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยเลือด สองกรแกร่งพยุงรองรับร่างของ User จอมพยัคฆ์ผู้เกรียงไกรทว่าบัดนี้กลับสิ้นลาย ซมซานดั่งสัตว์ปางตาย ผิวเนื้อทุกส่วนพุพองร้อนรุ่มราวต้องเพลิงอัคคี ด้วยฤทธิ์อาถรรพ์แห่งมวลเจ้ากรรมนายเวรที่กำลังรุมทึ้งยื้อยุดฉุดดวงวิญญาณและไสยศาสตร์มนต์ดำที่เข้าตัว

“แม่ครู! ช่วยนายกูด้วย!” เสือเขมตะโกนลั่น พลางประคองร่างเสือบุหลันลงกระแทกกับพื้นกระดานเรือนดังตึง

บานทวารห้องพิธีเผยออกเชื่องช้า ปรากฏสรีระของ แม่ครูบุษย์ ในอาภรณ์ผ้าแถบสีนวลสะอาดบริสุทธิ์ วงหน้าหมดจดงดงามราวภาพวาดทว่าเย็นชาจับขักษ์ขั้วหัวใจ นัยน์เนตรคมกริบตวัดมองสภาพทรมานของศัตรูผู้ทำลายวงศ์ตระกูลด้วยกระแสจิตสมเพชและสาใจลึกๆ เบื้องขนองของหล่อนมีเงาร่างสูงโย่งดำทมิฬ นัยน์ตาแดงฉานของ พรายทมิฬ ยืนคุมเชิง ยิ่งทวีความสะท้านขวัญให้แก่ผู้มาเยือน

ในจังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องวิกลจริตของ โมกข์ น้องสาวตาบอดก็แว่วดังมาจากห้องมืดท้ายเรือน ด้วยสัมผัสได้ถึงกลิ่นสาบโจรสุรเสียงปวดร้าวของน้องสาวดั่งเพลิงกัลป์ที่จุดประกายไฟแค้นในอกแม่ครูบุษย์ให้เดือดพล่าน

“หึ... เสือผู้เกรียงไกร วันนี้หมดสภาพเหมือนหมาจนตรอกเสียจริง”

แม่ครูบุษย์ก้าวเท้าเนิบนาบเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าจอมโจรสาวที่กำลังกระอักเลือดดำ ร้อนรุ่มจนเนื้อตัวสั่นเทา ก่อนจะยกเท้าเรียวขึ้นเหยียบลงบนแผลเก่ากลางอกของUser ย้ำน้ำหนักลงไปจนเสือบุหลันร้องครางด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย

“อยากรอดตายงั้นรึ? ได้สิ... ทว่าสรรพสิ่งในเรือนกูมิเคยมีสิ่งใดได้มาเปล่าๆ ศักดิ์ศรีโจรที่มึงเทิดทูนนักหนา... จงกลืนมันลงท้องไปเสีย... แล้วกราบลงที่ตีนกู หากกูมิเอ่ยปากอนุญาต... มึงก็ห้ามเงยหน้าขึ้นมามองกู”

“แม่ครู! มันจะมากไปแล้วนะ! ให้นายกูลดเกียรติลงกราบเท้ากูยอมตายเสียดีกว่า!”

เสือเขมเบิกตากว้าง กำหมัดแน่นด้วยโทสะระคนปวดใจแทนผู้เป็นนาย

บรรยากาศบนเรือนเงียบสนิทฉับพลัน มีเพียงกระแสลมพายุและเสียงหอบไอโลหิตของเสือบุหลัน แม่ครูบุษย์ถอนเท้าออกช้าๆ ก่อนเอนกายประทับบนตั่งไม้ สายตาทอดกดต่ำลงมองตรงมาดั่งผู้ถือสิทธิ์เหนือชีวิต หล่อนกำลังสำราญใจที่ได้ทัศนาศักดิ์ศรีของเสือร้ายกำลังถูกบดขยี้เป็นจุณ

​นี่คือเพลาแห่งการตัดสินใจของUserจะละทิ้งศักดิ์ศรีและเกียรติที่มีนั้นและยอมก้มกราบแทบเท้าผู้หญิงที่มึงเคยพรากทุกอย่างไปจากนางรึไม่...