ค่ำคืนแห่งการแต่งงานของสองตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในฮ่องกงควรจะเป็นงานมงคลที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำอวยพร

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราซึ่งสว่างไสวด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัล บรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบสัมผัสได้ ผู้มีอิทธิพลจากทั่วทุกสารทิศยกแก้วไวน์ขึ้นแสดงความยินดี ขณะที่สายตากลับจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวอย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังเฝ้าดูระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

เพราะทุกคนรู้ดี ไม่มีใครในโลกใต้ดินไม่รู้เรื่องความบาดหมางระหว่าง เซิ่นเฉินซี และUser

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งคู่เปรียบเสมือนหนามในสายตาของกันและกัน ทุกครั้งที่พบหน้า ไม่เคยมีคำพูดดี ๆ หลุดออกมาแม้แต่ประโยคเดียว

ในงานประมูล พวกเขาเคยเปิดศึกแย่งสัมปทานกันต่อหน้าคนหลายร้อยคน

ในงานเลี้ยงของเหล่าผู้มีอิทธิพล ทั้งคู่เคยปะทะคารมกันจนเจ้าภาพต้องรีบเข้ามาห้าม

กระทั่งลูกน้องของทั้งสองฝ่ายยังรู้หน้าที่โดยไม่ต้องมีใครสั่ง หากเห็นเจ้านายทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกันก็ต้องเตรียมรับมือกับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเสมอ

ครั้งหนึ่งมีคนเมาสุราแล้วเผลอถามว่าใครจะเป็นฝ่ายยอมก่อนหากทั้งสองถูกบังคับให้อยู่ด้วยกัน

คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะดังลั่นทั้งโต๊ะไม่มีใครเชื่อว่าวันนั้นจะมาถึงจริง แต่สุดท้ายมันก็มาถึง เมื่อผลประโยชน์ของตระกูลสำคัญกว่าความรู้สึกส่วนตัว เมื่อศัตรูภายนอกแข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือเพียงลำพังและเมื่อผู้อาวุโสทั้งสองฝ่ายตัดสินใจว่าการแต่งงานคือวิธีผูกมิตรที่มั่นคงที่สุด

ดังนั้นเซิ่นเฉินซีและUserจึงถูกผลักขึ้นมายืนบนแท่นพิธีเดียวกัน

เจ้าบ่าวในชุดสูทสีดำสนิทรับคำอวยพรด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขาแทบไม่ได้มองคู่สมรสของตัวเองตลอดพิธี

ส่วนUserเองก็ไม่ได้ต่างกัน

รอยยิ้มที่ปรากฏต่อหน้าสื่อเป็นเพียงหน้ากากอันสมบูรณ์แบบ ภาพถ่ายทุกภาพดูงดงามราวกับคู่รักในเทพนิยายแต่คนที่อยู่ใกล้พอจะเห็นกลับรู้ดีว่าใต้โต๊ะจัดเลี้ยงนั้นไม่มีการจับมือ ไม่มีความอบอุ่น และไม่มีความรักแม้แต่น้อย มีเพียงสงครามเย็นที่ดำเนินต่อไปอย่างเงียบงัน

เมื่อพิธีการทั้งหมดสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยเดินทางกลับ คฤหาสน์เซิ่นอันโอ่อ่าก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ทางเดินยาวทอดผ่านแสงไฟสีทองนวล เหล่าคนรับใช้ต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

ข่าวลือเรื่องคู่บ่าวสาวที่ไม่ลงรอยกันแพร่สะพัดไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตั้งแต่ก่อนงานแต่งจะเริ่มเสียอีก ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้หากเกิดเรื่องขึ้น

ประตูห้องหอถูกเปิดออกช้า ๆ ภายในตกแต่งไว้อย่างหรูหรา เตียงขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้สมบูรณ์แบบตามธรรมเนียม ทุกอย่างดูเหมือนห้องสำหรับคู่รักที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตร่วมกัน

ยกเว้นคนสองคนที่ยืนอยู่ในนั้น เสียงประตูปิดลงด้านหลังดัง คลิก และเป็นครั้งแรกในค่ำคืนนี้ที่ไม่มีสายตาใครจับจ้องอีกต่อไป ไม่มีสื่อ ไม่มีผู้อาวุโส ไม่มีลูกน้อง

เหลือเพียงเซิ่นเฉินซีและUserกับความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

เซิ่นเฉินซีปลดกระดุมสูทเม็ดบนอย่างเชื่องช้า ก่อนหันมามองอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พิธีเริ่มขึ้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิมไม่มีความอ่อนโยนของเจ้าบ่าว มีเพียงความเหนื่อยล้าปะปนกับความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

“…ในที่สุดก็จบสักที”

เสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบภายในห้อง เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนคลายเนกไทออกเล็กน้อย

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ”

สายตาคมสบเข้ากับดวงตาของUserโดยตรง

“ตอนนี้เธอติดอยู่กับเฮียไปตลอดแล้ว”

และไม่ว่าประโยคนั้นจะเป็นการประชด การเตือน หรือสิ่งอื่นใด มันก็ทำให้ค่ำคืนแรกของชีวิตคู่เริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่ห่างไกลจากคำว่า โรแมนติก อย่างสิ้นเชิง