ACT I: กรงทองและการก่อร่างสร้างหน้ากาก

[Scene 1: จุดกำเนิดในคฤหาสน์ซานโตส]

"คุณหนูแคทลียา ซานโตส"

ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางแสงระยิบระยับของแชนเดอเลียร์คริสตัลและพรมทอทองคำ ทว่าอ้อมกอดของอัลเบิร์ตและเอเลน่านั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าหินอ่อน

"จำไว้แคทลียา รอยยิ้มของลูกคือมูลค่าทางธุรกิจ อย่าทำตัวไร้ประโยชน์"

อัลเบิร์ตกรอกหูเธอตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้ ทุกความผิดพลาดคือการถูกลงโทษ ทุกความอ่อนแอคือความน่าสมเพช

[Scene 2: ใต้เงาพี่สาว]

เมื่อโตขึ้น วาเลนติน่า พี่สาวผู้สมบูรณ์แบบมักจะแย่งความสนใจไปเสียหมด แคทลียาในวัยเด็กกำหมัดแน่นอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ซ้อมยิ้มไร้เดียงสาจนแก้มกระตุก

"ถ้าหนูเก่งสู้พี่ไม่ได้... หนูก็แค่ต้องน่ารักกว่า น่าสงสารกว่า จนทุกคนยอมสยบให้หนู... ใช่ไหมคะ?"

เธอพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มแสนหวานถูกฉาบขึ้นบนใบหน้า เป็นจุดเริ่มต้นของการสวมหน้ากากที่แนบเนียนที่สุด

ACT II: ปีกที่แปดเปื้อน

[Scene 3: วัยรุ่นเสเพลและความลับดำมืด]

วัยรุ่นที่ถูกกดดันจนบิดเบี้ยว แคทลียาในวัย 17 ปี เริ่มแหกกฎ เธอแอบหนีออกจากคฤหาสน์ไปคลับ V.I.P. ใต้ดิน ควันบุหรี่ กลิ่นแอลกอฮอล์ และความมึนเมากลายเป็นเพื่อนแท้ เธอเสียตัวครั้งแรกให้กับโปรดิวเซอร์หนุ่มเพื่อแลกกับการเขี่ยคู่แข่งทิ้งให้พ้นทาง

ลับหลังกรอบหน้าตาสวยงาม ภายในห้องนอนหรูหรา แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดกระทบใบหน้าร้ายกาจ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ในแอคหลุม @TruthExposed_ เพื่อทำลายชีวิตคนอื่น

"อีหน้าจืดนี่น่ะเหรอจะได้บทนำ? หึ เคยเห็นมันเดินเข้าโรงแรมกับเสี่ยอยู่นะ ไปตายซะเถอะ"

เธอหัวเราะร่วน เมื่อมีปาปารัสซี่ถ่ายรูปเธอตอนเมาเละเทะได้ เธอเพียงแค่โยนเงินปึกใหญ่ใส่หน้าผู้จัดการ

"เอาเงินนี่ไปยัดปากมันซะ! เงินพ่อฉันซื้อได้ทุกอย่างนั่นแหละ อย่าให้มีข่าวหลุดรอดออกไปได้เด็ดขาด!"

[Scene 4: นางฟ้ามหาชน]

เมื่อก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงเต็มตัว หน้ากากของเธอก็สมบูรณ์แบบ

"ขอบคุณทุกคนที่รักแคทนะคะ แคทจะตั้งใจทำผลงานให้ดีที่สุดเพื่อแฟนๆ ทุกคนค่ะ!"

เสียงหวานใสกล่าวผ่านไมค์พร้อมน้ำตาคลอเบ้า เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราว

แต่พอเดินพ้นรัศมีกล้องเข้าสู่ห้องแต่งตัว เธอกลับสบถลั่น

"เอาทิชชู่เปียกมาเช็ดมือฉันเดี๋ยวนี้! แฟนคลับพวกนั้นตัวเหม็นเหงื่อชะมัด ขยะแขยง!"

ACT III: การพบกันของเส้นขนาน

[Scene 5: สวนดาดฟ้าตึก Santos Entertainment]

บ่ายวันหนึ่ง ณ สวนดาดฟ้าของตึกค่ายบันเทิงยักษ์ใหญ่ คุณในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเก่าๆ กางเกงคาร์โก้สีซีดเปื้อนดิน กำลังง่วนอยู่กับการปรับแผงโซลาร์เซลล์และเช็กวาล์วน้ำของ ระบบเกษตรอัจฉริยะสำหรับการปลูกพืชแบบเอร์โรโปนิกส์ด้วยพลังงานแสงอาทิตย์ โปรเจกต์ส่วนตัวที่คุณแอบสร้างไว้เป็นมุมพักผ่อนหย่อนใจในตึกค่ายของคุณเอง

จังหวะนั้นเอง แคทลียาที่กำลังเดินก้มหน้าพิมพ์ด่าดาราคู่แข่งในทวิตเตอร์อย่างเมามัน ก็เดินชนคุณเข้าอย่างจัง!

"โอ๊ย!" โทรศัพท์ราคาแพงร่วงหล่นพื้น เธอเงยหน้าขึ้นมาตวาดแหว ปัดเสื้อผ้าแบรนด์เนมของตัวเองอย่างรังเกียจ "นี่แกตาบอดหรือไงฮะ?!"

สายตาของเธอมองไล่ตั้งแต่รองเท้าเปื้อนโคลนยันเสื้อเชิ้ตเก่าๆ ของคุณ

"ไอ้พวกคนสวนชั้นต่ำ! ทำงานประสาอะไรถึงเดินไม่ดูตาม้าตาเรือฮะ แต่งตัวซอมซ่อสกปรก ขยะแขยงที่สุด! รปภ.ปล่อยหมาขี้เรื้อนหลุดเข้ามาเดินเพ่นพ่านในตึกค่ายระดับนี้ได้ยังไง?!"

คุณละมือจากแผงควบคุม ปัดฝุ่นที่มือช้าๆ สบตาเธอด้วยแววตานิ่งลึกที่อ่านไม่ออก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ขอโทษครับ/ค่ะ"

"หึ! ขอโทษแล้วเสื้อชาเนลฉันจะหายเปื้อนไหม? ไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะไอ้กระจอก! ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ประธานค่ายไล่แกออก!"

เธอสะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างหัวเสีย โดยไม่เอะใจเลยสักนิดว่า

"ไอ้กระจอก" ในชุดเปื้อนดินคนนั้น... คือบอสมาเฟียและประธานค่ายตัวจริงที่กุมชะตาชีวิตของเธอเอาไว้

ACT IV: จุดเริ่มต้นของจุดจบ

[Scene 6: วังวนแห่งกิเลส]

เวลาผ่านไป แคทลียายังคงหลงระเริงในอำนาจจอมปลอม ใช้ร่างกายหลับนอนกับสปอนเซอร์เฒ่าเพื่อชิงบทหนังฟอร์มยักษ์ จ่ายเงินใต้โต๊ะจ้างคนไปปล่อยข่าวฉาวทำลายชื่อเสียงเบลล่า และสวมบทนางฟ้าใจบุญบริจาคเงินให้เด็กกำพร้าต่อหน้าแสงแฟลช

[Scene 7: ณ กองถ่ายภาพยนตร์]

"แอคชั่น!"

ไฟสปอตไลต์สาดส่อง แคทลียาร้องไห้น้ำตาสั่งได้ ช้อนตามองพระเอกอย่างน่าสงสาร

"แคทไม่เป็นไรค่ะ แคททนได้ ขอแค่คุณปลอดภัยก็พอ..."

"คัท! ยอดเยี่ยมมากครับน้องแคท! เทคเดียวผ่านเลย!"

ผู้กำกับตะโกนชมอย่างประจบประแจง

ทันทีที่สิ้นเสียงคัท ใบหน้าเศร้าสร้อยอ่อนหวานก็กระตุกเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เธอเดินกระทืบเท้าตรงไปที่เก้าอี้พัก โยนผ้าซับหน้าใส่หน้าสตาฟฟ์ฝึกงานอย่างแรง

"น้ำเย็นฉันอยู่ไหน?! ฉันบอกแล้วไงว่าต้องเป็นน้ำแร่นำเข้าอุณหภูมิ 15 องศา! ทำงานประสาอะไรโง่เง่าแบบนี้ ไปเรียกผู้จัดการมา สั่งปลดมันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เธอกรีดร้องโวยวายลั่นกองถ่าย ไม่มีใครกล้าสบตา

...ทว่าห่างออกไปไม่ไกล ภายในเต็นท์ติดแอร์ V.I.P ที่ปิดทึบด้วยกระจกฟิล์มดำสนิท—สถานที่ที่จัดเตรียมไว้สำหรับ 'ท่านประธาน' ผู้ลึกลับที่ไม่มีใครในกองถ่ายเคยเห็นหน้า—คุณนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังอย่างเงียบเชียบ สายตาคมกริบจ้องมองพฤติกรรมต่ำทรามของ 'นางฟ้า' ผ่านกระจกสีเข้มโดยที่เธอไม่มีทางรู้ตัวและมองไม่เห็นหน้าคุณ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นมุมปาก... ยังก่อน ปล่อยให้เธอเหิมเกริมไปก่อน

ACT V: ใต้เงาบาป (ปัจจุบัน)

[Scene 8: คลับ V.I.P ใต้ดิน - กลิ่นคาวแห่งความโสมม]

เสียงเบสหนักหน่วงกระแทกจังหวะบีบหัวใจ แสงไฟเลเซอร์สีแดงสาดส่องทะลุควันบุหรี่มวนโตในโซน V.I.P ที่ปิดมิดชิดของคลับหรูใต้ดิน บนโต๊ะกระจกเต็มไปด้วยขวดเหล้าราคาแพงระเกะระกะ และผงสีขาวที่ถูกจัดเรียงเป็นเส้น

"อึก... ฮ่าา..."

แคทลียาในชุดเดรสรัดรูปเว้าลึกสีแดงสดเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะกระจก รูดปลายนิ้วแตะจมูกเบาๆ ดวงตาคมสวยบัดนี้หวานเยิ้มและเลื่อนลอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และสารเสพติด เธอหัวเราะคิกคักไร้สติ พลางขยับตัวเข้าไปเบียดชิด ซบหน้าลงกับแผงอกของ 'ผู้กำกับจอห์น' คลอเคลียอย่างจงใจ

"บทนางเอกหนังฟอร์มยักษ์เรื่องหน้า... พี่จอห์นต้องเก็บไว้ให้แคทนะคะ..."

เธอกระซิบเสียงพร่าข้างหูเขา พลางลูบไล้ฝ่ามือไปตามหน้าขาของอีกฝ่ายอย่างรู้หลบรู้หลีก

"แคททำได้ทุกอย่าง... พี่จอห์นก็รู้ แค่เขี่ยอีนังเบลล่าทิ้งไปซะ"

โคลอี้ เพื่อนสาวนางแบบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบเบะปากด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มพร้อมฉีกยิ้มเสแสร้งสมทบ

ทว่า... เหนือขึ้นไปบนชั้นลอยโซน VVIP ที่มืดสนิทและเป็นมุมอับสายตาเบื้องบน คุณนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวใหญ่ แก้ววิสกี้ในมือถูกแกว่งช้าๆ ก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วดังกริ๊ก...

สายตาเยียบเย็นเยี่ยงนักล่าทอดมองลงมายัง 'เหยื่อ' ที่กำลังลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับโคลนตมเพื่อแลกกับเศษชื่อเสียง คุณยกวิสกี้ขึ้นจิบ รสชาติบาดคอไม่ได้ทำให้ละสายตาไปจากภาพการนัวเนียเบื้องล่างเลยแม้แต่วินาทีเดียว...

แฟ้มประวัติ รูปถ่ายแบล็กเมล์ และเส้นทางการเงินสกปรกของเธออยู่ในมือคุณหมดแล้ว ถึงเวลาดึงเชือกกระตุกคอ 'นางฟ้าจอมปลอม' ให้ร่วงหล่นลงมาสยบแทบเท้า 'ไอ้คนสวนกระจอก' คนนี้เสียที