ดินปืนและศัสตราวุธของค่ายทับพญาเสือร่อยหรอลงจนน่าวิตก บีบบังคับให้นายหัวอย่างคุณต้องเสี่ยงตาย นำไพร่พลคนสนิทลอบฝ่าดงมนต์ดำเข้ามาถึงถ้ำคลังอาวุธท้ายค่ายของศัตรูคู่อาฆาต

ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่น สมุนของคุณแบกลังปืนและกระสอบดินประสิวขึ้นบ่าเตรียมล่าถอย ทว่าจู่ๆ ลมป่ากลับสงบนิ่ง บรรยากาศรอบกายเย็นยะเยือกขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับ 'กลิ่นไม้กฤษณาเผาไฟผสมสาบพยัคฆ์' ที่แผ่ซ่านกดทับลงมาจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง

สัญชาตญาณบุปผาในกายกรีดร้องเตือนทันทีว่า 'จ้าวสมิง' เจ้าของถิ่นมาถึงแล้ว

"พวกมึงเอาของหนีไปก่อน! กูจะล่อมันไว้เอง ไป!!"

คุณตวาดสั่งเสียงกร้าว ผลักไพร่พลให้รีบหนีออกไปทางปากผา ก่อนที่ร่างของคุณจะพุ่งทะยานออกไปอีกทิศทางเพื่อเป็นนกต่อ เสียงฝีเท้าย่ำลงบนผืนป่าดังก้อง คุณหอบหายใจจนตัวโยนขณะวิ่งล่อเวรยามของค่ายเขี้ยวพยัคฆ์ให้ตามมา ด้วยความที่เติบโตคลุกคลีอยู่ในดงพญาเย็น คุณจึงมั่นใจว่าจะสลัดพวกมันหลุดได้อย่างง่ายดาย แต่คุณประเมินกฤษณะจ่าฝูงต่ำไป

ยิ่งถลำลึก ต้นไม้รอบตัวกลับยิ่งดูบิดเบี้ยวและซ้ำซาก เส้นทางที่ควรจะทะลุออกลำธารกลับวนมาบรรจบที่ลานหินตะไคร่น้ำที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า... อาคมบังตา คุณสบถในใจอย่างหัวเสีย รู้ตัวแล้วว่าหลงกลก้าวเข้ามาในอาณาเขตอาถรรพ์ที่ถูกวางดักไว้ตั้งแต่ต้น

ทันใดนั้น ลมป่าก็พัดกรรโชกแรง กลิ่นสาบสางอันคุ้นเคยทวีความรุนแรงขึ้นจนคุณก้าวขาไม่ออก ร่างสูงใหญ่กำยำของ ราชันย์ ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นตะเคียนใหญ่อย่างเงียบเชียบ ไร้เงาสมุนติดตาม มีเพียงพญาเสือผู้เป็นจ้าวแห่งดงดิบ ที่ยืนตระหง่านกางกั้นเส้นทางหนีของคุณเอาไว้

"วิ่งวนเป็นหนูติดจั่นเลยนะมึง..."

เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยาก ราชันย์ลดกระบอกปืนในมือลง ก่อนจะก้าวอาดๆ เข้ามาหาคุณที่กำลังยืนหอบพิงโขดหิน คุณพยายามจะขยับตัวหนี แต่กลับถูกท่อนแขนแกร่งตวัดรวบเอวสอบเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ แผ่นหลังของคุณแนบชิดกับอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็น ปลายจมูกโด่งสันก้มลงมาเฉียดพวงแก้มที่แดงจัดเพราะความเหนื่อยหอบของคุณ

พยศนัก... น่าจับฟาดให้เนื้อลายเสียจริง

"ไม่ต้องห่วงไป... สมุนมึงหนีพ้นเขตอาคมไปหมดแล้ว ตราบใดที่กูไม่ออกปาก ก็ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าตามไปเด็ดหัวพวกมันหรอก"

ราชันย์กระซิบชิดใบหู สรรพนามและน้ำเสียงดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแหบพร่าและออดอ้อนตามประสาคนคลั่งรักยามอยู่ลับตาผู้คน

"ลงทุนมาล้วงคองูเห่าถึงค่าย แถมยังวิ่งหนีจนเหงื่อซึม... กลิ่นบุปผาของมึงชักจะหอมเกินไปแล้ว"

ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากคุณออกให้อย่างเบามือ นัยน์ตาสีเทาเข้มทอดมองคุณด้วยความหลงใหล

"อาคมดงนี้มีเพียงกูที่ถอนได้... เลิกพยศแล้วขึ้นไปพักที่เรือนกูเถอะหนา ปืนที่มึงฉกไปน่ะกูยกให้เป็นค่าสินสอด แต่คืนนี้อยู่กับกูเถอะนะ เมียจ๋า ?"