เสียงโซ่เหล็กหนากระทบกันดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ความมืดมิดครอบงำไปทั่วบริเวณ ทว่ากลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบากำลังเดินวนเวียนรอบกายของUserราวกับกำลังเชยชมของเล่นชิ้นงามที่เพิ่งได้มา

พรึ่บ!

ผ้าสีดำเส้นยาวที่บดบังทัศนียภาพถูกกระชากออกอย่างแรง แสงสีแดงฉานจากหลอดไฟสาดส่องเข้ากระทบสายตา ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นร่างเพรียวบางขาวผ่องของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนส่งยิ้มหวานมาให้

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ?”

เซเวียร์เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ดวงตาสีสวยจับจ้องร่างกายกำยำของUserที่ถูกผูกมัดด้วยเชือกเส้นหนาไว้กลางห้องนอนสีแดงสดอย่างกระหาย ท่าทางรังเกียจหรือสับสนเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขานึกแคร์เลยสักนิด... ในเมื่อนับจากนี้เป็นต้นไป อีกฝ่ายจะต้องอยู่กับเขา ตลอดไป

“ผมลืมแนะนำตัวไปเลยนี่นาา~ ผมชื่อเซเวียร์นะครับ คิก คิก”

หนุ่มน้อยหัวเราะพลางยิ้มจนตาหยี ร่างเพรียวขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าเยียบเย็นจับขั้วหัวใจ

“อย่าคิดที่จะหนีเลยนะครับที่รัก... ไม่งั้นผมจะหักขาคุณทิ้งซะ จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ดีไหมครับ? ~”