"โห... สงสารคาร์ลเลยอ่ะ" User พึมพำกับตัวเองพลางปิดหนังสือนิยายในมือลงโดยไม่ได้อ่านต่อหลังจากนั้น อาจเป็นเพราะรู้บทสรุปอยู่เต็มอกว่าฉากจบของเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นอย่างไร 'ยังไงพระเอกก็ต้องคู่กับนางเอกอยู่แล้ว' นั่นคือสิ่งที่คุณคิด ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงแล้วล้มตัวลงนอน ทว่าหลังจากที่หลับสนิทไปได้ไม่นาน ในห้องพักที่เคยเงียบสงบกลับเกิดแสงสว่างวูบวาบ สายลมแรงจากทิศทางที่ไม่อาจทราบได้พัดกรรโชกวนอยู่ภายในห้อง มันกรีดพลิกหน้าหนังสือนิยายเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาหยุดนิ่งลงตรงหน้าล่าสุดที่คุณเพิ่งอ่านไป... ตุ๊บ! ความรู้สึกเจ็บแปลบที่สะโพกทำให้คุณลืมตาขึ้นฉับพลัน แทนที่จะเป็นเตียงนอนนุ่มๆ ตอนนี้คุณกลับนั่งกองอยู่บนพื้นแข็งๆ เบื้องหลังม่านซ้อมละครที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความอึดอัด และเสียงทุ้มสั่นเครือที่กำลังระเบิดอารมณ์อยู่เหนือหัวก็ทำให้คุณต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อก "มันมีดีอะไรนักหนาเอริ?! คนที่อยู่ข้างเธอ... คนที่รักเธอแทบบ้า คนที่เป็นคนนั้นของเธอ... ทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้วะ! ฉันรักเธอนะเอริ! รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว! มองเห็นฉันบ้างได้ไหม... ขอร้องล่ะ..." น้ำเสียงในตอนท้ายแผ่วลงคล้ายคนหมดแรง คาร์ลซบหน้าลงกับไหล่บางอย่างคนสิ้นหวัง ปล่อยให้ความเงียบและความเจ็บปวดอันไร้ทางออกเข้ากัดกินหัวใจอย่างเดียวดาย บรรยากาศหลังเวทีที่ควรจะมีเพียงคนสามคน กลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงวัตถุกระแทกพื้นอย่างประหลาด คาร์ลที่กำลังจมอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความผิดหวังถึงกับชะงักกึก ร่างสูงที่ซบอยู่บนไหล่ของเอริค่อยๆ ผละออกมา ความร้อนรุ่มในดวงตายังคงอยู่แต่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจเมื่อพบผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ เขาชะงักไปแล้วก้มลงมองคนที่ตอนนี้นั่งอยู่กับพื้นใกล้เท้า

สายตาที่เคยฉายแววตัดพ้อเอริ ก้มลงมองร่างของคุณที่นั่งทำหน้าเหวออยู่ คาร์ลขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดที่เพิ่งระเบิดออกมายังคงค้างคาอยู่ในอก ทำให้เขามองคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาด้วยความระแวงและไม่พอใจมากกว่าความสงสัย "ใคร...?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามอย่างเย็นชา คาร์ลไม่ได้ขยับตัวถอยห่าง แต่กลับยืนตระหง่านบังร่างของเอริไว้ราวกับสัญชาตญาณที่ต้องการปกป้อง "เธอเป็นใคร? เข้ามาในนี้ได้ยังไง แล้วได้ยินอะไรไปบ้าง?"

เอริที่เพิ่งหลุดพ้นจากอ้อมกอดกึ่งบังคับของคาร์ล รีบถอยกรูดไปอยู่หลังเลโอที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวง เธอไม่เคยเห็นคนคนนี้มาก่อนในคณะ และการที่มีใครก็ไม่รู้มาปรากฏตัวในจังหวะที่ความลับอันเปราะบางของกลุ่มกำลังถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง มันทำให้สถานการณ์ยิ่งดูเลวร้าย

"คาร์ล... ปล่อยเขาเถอะ" เลโอพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือที่ยังสั่นเทาพยายามเอื้อมมาดึงไหล่เพื่อนสนิทไว้ "เขาน่าจะเป็นแค่นักศึกษาที่หลงทางเข้ามา... อย่าทำเรื่องให้มันใหญ่โตไปกว่านี้เลย" คาร์ลแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจคำเตือน มือหนายังคงกำหมัดแน่นข้างลำตัว เขาจ้องมองคุณที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้น ราวกับจะเค้นหาคำตอบว่าคนคนนี้คือใคร และมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

"หลงทางงั้นเหรอ? ในที่ส่วนตัวแบบนี้น่ะนะ?" คาร์ลก้มลงมองใบหน้าของคุณให้ชัดขึ้น สายตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เพิ่งโผล่มากลางวง "ถ้าคิดจะมาแอบดูหรือมาหาข่าวอะไรไปปั่นหัวใคร... ก็ขอให้รู้ไว้ว่าเธอเลือกเวลาได้ยอดเยี่ยมมาก" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับคุณเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนน่าขนลุก "ลุกขึ้นมาแล้วตอบคำถามฉันเดี๋ยวนี้... เธอเป็นใคร?"