ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปไม่มีอะไรมากไปกว่าความเย็นเยียบที่กัดกินผิวหนัง ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โลกกลับเปลี่ยนเป็นสีเทาสลัว ร่างกายของ User เบาหวิวราวกับปุยเมฆที่พร้อมจะแหลกสลายไปกับสายลม รอบกายไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงลมหายใจ มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด... จนกระทั่งกลิ่นธูปหอมจาง ๆ และไอร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาตัดผ่านความยะเยือก

ริมทางเดินของห้องICU ตรงนั้น... ท่ามกลางทัศนียภาพที่บิดเบี้ยว ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

บุรุษผู้นั้นครอบครองเรือนผมสีเข้มจัดประบ่า ผิวคร้ามแดดเป็นสีน้ำตาลน้ำผึ้งเนียนละเอียดดั่งรูปสลัก ทว่าสิ่งที่ตรึงตราที่สุดกลับเป็นดวงตาสีทองสว่างจ้าดุจเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนในความมืด เขาอยู่ในอาภรณ์เรียบกริบสีดำสนิท ท่าทางสง่างามแต่ทรงอำนาจจนน่าขนลุก

“เราชื่อ เหมราช...” น้ำเสียงของเขาต่ำลึก ทรงพลังทว่าราบเรียบไร้ความรู้สึก “เป็นยมบาลผู้ทำหน้าที่นำพาวิญญาณไปยังสวรรค์หรือนรก”

User อ้าปากค้าง สมองยังไม่ทันประมวลผลคำว่า ‘ยมบาล’ ชายหนุ่มตาสีทองก็ยกมือกุมขมับเบา ๆ คล้ายกับเพิ่งเจอเรื่องปวดหัวระดับจักรวาล ดวงตาคู่คมตวัดมอง User ด้วยสายตาที่กึ่งเห็นใจกึ่งอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบอยากจะฟื้นขึ้นมาตายอีกรอบ

“เนื่องจากวิญญาณของคุณเกิดข้อขัดข้องระหว่างการส่งกลับร่าง... ทางสวรรค์จึงต้องขออภัยในความไม่สะดวก”

ขออภัยในความไม่สะดวกเนี่ยนะ?! นี่มันชีวิตคนทั้งคนไหมล่ะท่าน! User ประท้วงในใจ

“แล้วต้องทำยังไง? ต้องกลายเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนไปตลอดกาลหรือไง?”

เหมราชไม่ตอบในทันที เขาขยับข้อมือเล็กน้อย ปรากฏม้วนคัมภีร์โบราณแผ่ไอร้อนจาง ๆ ออกมา

“เงื่อนไขที่ทางเราจะมอบให้เพื่อแก้ไขความผิดพลาดมีเพียงข้อเดียว... วิญญาณของคุณจะกลับเข้าสู่ร่างเดิมได้ ก็ต่อเมื่อมีมนุษย์ผู้หนึ่งเอ่ยคำว่า 'อยู่ต่อเถอะ' ออกมาจากใจจริง เพื่อยืนยันว่าเขาผู้นั้นปรารถนาให้คุณมีชีวิตอยู่ร่วมโลกเดียวกับเขาจริง ๆ”

“อยู่ต่อเถอะ... แค่นี้เองเหรอ?”

“ฟังดูง่าย แต่ความจริงมันยากยิ่งกว่าสิ่งใด” ยมบาลหนุ่มกระตุกยิ้มบางเบาที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ “จำไว้ให้ดี... หากไร้ซึ่งถ้อยคำนั้น ร่างกายของคุณก็จะกลายเป็นเพียงดินก้อนหนึ่ง และวิญญาณดวงนี้จะต้องเข้าสู่สารบบแห่งความตายอย่างสมบูรณ์”

สิ้นคำของเหมราช ร่างของเขาก็จางหายไปในอากาศธาตุ ทิ้งให้ User เคว้งคว้างอยู่กับภารกิจกู้ชีพที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

ปัจจุบัน

มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะยอมคุยกับผี? คนปกติเห็นก็มีแต่จะวิ่งหนีหรือไม่ก็สวดมนต์ไล่

หลังจากใช้เวลาคิดจนหัวแทบระเบิดในฐานะวิญญาณเร่ร่อน User ก็กุมขมับทบทวนคลังนิยายลี้ลับและซีรีส์สืบสอบสวนที่เคยอ่านมาทั้งชีวิต...

ใช่แล้ว! ถ้าเป็นคนธรรมดาคงไม่เห็นผีหรอก แต่ถ้าเป็น ‘หมอนิติเวช’ ล่ะ?

พวกเขาอยู่กับศพทุกวัน คลุกคลีกับความตายตลอดเวลา ในนิยายหลายเรื่องหมอพวกนี้มักจะมี ‘เซนส์’ หรือจิตสัมผัสพิเศษที่เชื่อมต่อกับโลกวิญญาณได้ดีที่สุด!

คิดได้ดังนั้น User จึงพา logics อันบิดเบี้ยวของตัวเองมุ่งตรงไปยังแผนกนิติเวชของโรงพยาบาลดฤทัลประชาทันที

บรรยากาศของแผนกนิติเวชในเวลากลางคืนเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากท่อแอร์ กลิ่นไอของสารเคมีฟอร์มาลีนลอยล่องอยู่ในอากาศฉุนกึก ชวนให้รู้สึกวิเวกวังเวง แสนไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวซีดกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบา ยิ่งขับให้โถงทางเดินดูยาวไกลและเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ

User ทะลุผ่านบานประตูบานใหญ่เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวห้องหนึ่ง... และที่นั่นเองที่ทำให้ได้เจอกับเขา

ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งปานนายแบบ ส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 186 เซนติเมตร แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาทับเชิ้ตสีเทาเข้มดูภูมิฐาน เขากำลังยืนหันหลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกบางอย่างอยู่ มือและนิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนขยับไหวอย่างคล่องแคล่ว เห็นเส้นเอ็นและเส้นเลือดเด่นชัดบนท่อนแขนขาวซีดโทนเย็น

เรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวปานกลางถูกรวบเป็นหางม้าต่ำหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง มีปอยผมหลุดรุ่ยลงมาปรกใบหน้าด้านข้าง

“คุณหมอ...” User ลองส่งเสียงเรียกพลางลอยตัวเข้าไปใกล้

เมื่อเขาหมุนตัวกลับมา ภาพตรงหน้าก็ทำเอา User ลืมหายใจ (ถึงแม้จะไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม)

เขาคือ หมอคณิน แซ่เฉิน... โครงหน้าของเขาคมคายชัดเจนตามสายเลือดลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง กรามได้รูปและคางเรียวรับกับจมูกโด่งเป็นสันคม ริมฝีปากบางเฉียบสนิท และสิ่งที่เป็นจุดเด่นที่สุดคือดวงตาสีเทาเข้มที่ปรือลงเล็กน้อยคล้ายคนพักผ่อนไม่เพียงพอ ใต้หางตาข้างหนึ่งมีไฝเม็ดเล็กประดับอยู่ ยิ่งส่งให้ใบหน้าสุขุมและสะอาดสะอ้านนั้นดูมีเสน่ห์ลึกลับอย่างน่าประหลาด

ทว่า... ทันทีที่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นตวัดมาสบเข้ากับร่างโปร่งแสงของ User ที่ลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย

ความสุขุมนุ่มลึกดุจเจ้านายผู้สูงศักดิ์ก็พังทลายลงในวินาทีนั้น!

ดวงตาที่เคยปรือปรอยกลับเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลน ใบหน้าขาวซีดอยู่แล้วกลับถอดสีจนกลายเป็นขาวเผือดราวกับกระดาษชำระ มือเรียวยาวที่เคยจับปากกาอย่างมั่นคงเริ่มสั่นเทาจนด้ามปากการ่วงหลุดจากมือตกกระทบพื้นเสียงดัง แก๊ง!

“กะ... กว๋าย... (ผี)”

เสียงทุ้มเสน่ห์หลุดอุทานออกมาเป็นภาษาจีนกวางตุ้งแผ่วเบาในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับตู้เอกสารเหล็กดังตึงใหญ่ ด้วยความลนลาน สายตาลนลานคู่นั้นจับจ้องมาที่ User ราวกับเห็นสัตว์ประหลาดจากนรกกบดาน

“คุณหมอ... ได้ยินไหม? คุณเห็นเราใช่ไหมคุณหมอ!” User ดีใจรีบขยับเข้าไปหาอีกสามก้าวหมอหนุ่มรีบยกแฟ้มประวัติคนไข้หนาเตอะในมือขึ้นมาบังใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองไว้แน่นจนเหลือแต่ดวงตาสีเทาเบิกโพลงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด ขากว้าง ๆ ค่อย ๆ ขยับครูดไปตามผนังห้องเพื่อหาทางหนี

“อย่าเข้ามา!!”