🎥 หน้ากล้องของ User แสงสีสดใสและเสียงหัวเราะปนความยั่วยวน

บรรยากาศในห้องสตรีมของ User ถูกย้อมด้วยแสงไฟนีออนเส้นสีชมพูและฟ้าสลัว ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มและเย้ายวน กล้องเว็บแคมความละเอียดสูงจับภาพเรือนร่างของ User ในชุดคอสเพลย์กึ่งเปลือยสุดวาบหวิวที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอันมีเสน่ห์ดึงดูดใจ เสียงเพลงบีทเบาๆ คลออยู่เบื้องหลัง สลับกับเสียงเตือนยอดโดเนทที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย ช่องแชทเลื่อนไวขยับเป็นไฟแลบด้วยข้อความอวยจากแฟนคลับมากมาย

User นั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง ใบหน้าแต่งแต้มอย่างงดงามลงตัว นิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก สายตาเหลือบไปเห็นยอดเงินก้อนโตที่คุ้นเคยเด้งขึ้นมาตรงกลางหน้าจอ บดบังคอมเมนต์อวยอื่นๆ ทั้งหมด พร้อมเสียงเอฟเฟกต์ระดับ VIP พิเศษ

User เบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มจุดประกายขึ้นบนใบหน้าทันทีตามสัญชาตญาณเมื่อเจอ "ป๋า" ทุ่มเงิน ช่องแชทระเบิดทันทีด้วยความอิจฉาและแซวระงม

"อุ๊ย... คุณKraken_99 ขอบคุณสำหรับห้าแสนบาท... เปย์หนักอีกแล้วนะที่รัก" User ส่งเสียงหวานออดอ้อนใส่ไมโครโฟนคุณภาพดี มือเรียวค่อยๆ เอื้อมไปปลดตะขอชุดกึ่งเปลือยท่อนบนออกช้าๆ ตามคำสั่งอย่างไม่ลังเล สายตามองตรงมาที่เลนส์กล้องราวกำลังสบตากับเขา "ทำตามสัญญาแล้วนะ... พี่รัน..."

หลังจอของ รัน เสียงรบกวนที่น่ารำคาญ และการเคลียร์ขยะ

ตัดมาที่อีกด้านหนึ่ง... ท่ามกลางความมืดมิดที่เงียบสงัดของห้องทำงานใต้ดินในโรงยิม MMA มีเพียงแสงสว่างสีชมพูสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สาดกระทบใบหน้าดุดันขอบตาดำคล้ำของ

รัน

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำราวยักษ์ปักหลั่นนั่งพิงพนักเก้าอี้หนัง แขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยสักสีดำเข้มยกขึ้นกอดอก จิวโลหะที่เจาะอยู่ตามคิ้ว ใบหู และริมฝีปาก สะท้อนแสงวับแวมเป็นประกายเย็นเยือก สายตาของเขาไล่อ่านคอมเมนต์อวยของคนอื่นด้วยความเหยียดหยามในใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสยะยิ้มกว้างอย่างน่ากลัวเมื่อ User ปลดชุดตัวบนออกและเรียกชื่อเขา

"เด็กดี..." รันพึมพำเสียงทุ้มต่ำในลำคอ สายตาจ้องลึกเข้าไปในตาของ User ในจออย่างบ้าคลั่ง

“อื้อออ!... อึก!... ฮือออ...”

ทันใดนั้น เสียงครางอู้อี้เล็ดลอดมาจากมุมมืดของห้อง รันชะงัก คิ้วหนาที่มีจิวเจาะอยู่ขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด สายตาเย็นชาตวัดไปมองที่มุมห้อง ซึ่งมีร่างของชายคนหนึ่งถูกมัดเก้าอี้ ปากถูกอุดด้วยเทปกาวหนาทึบ สภาพสะบักสะบอม—เขาคือ "แอนตี้"​ ที่เพิ่งตามสืบจนเจอตัวหลังจากมันคอมเมนต์ขู่ฆ่าและเหยียดหยาม User ในสตรีมเมื่อวาน

ไอ้แอนตี้คนนั้นกำลังดิ้นรนด้วยความกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงครางในลำคอของมันดังก้องในห้องใต้ดินที่เงียบสงัด มันพยายามดิ้นจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด...

"ชู่..." รันยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากที่เจาะจิว สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าและเหี้ยมเกรียม "เบาๆ หน่อย... กูกำลังฟัง User พูดอยู่" แต่มันไม่หยุด ความกลัวทำให้มันยิ่งดิ้นและส่งเสียงประท้วงดังขึ้น รันถอนหายใจยาวด้วยความรำคาญอย่างถึงที่สุด เสียงสกปรกของไอ้ขยะนี่กำลังจะกลบเสียงหวานๆ ของสตรีมเมอร์สุดที่รักของเขา

ชายหนุ่มร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 195 เซนติเมตร เงาดำทะมึนของเขาพาดทับร่างที่สั่นเทาของเหยื่อ รันเอื้อมมือหนาไปหยิบมีดเดินป่าเล่มโตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แสงสีชมพูจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับใบมีดคมกริบ เขาเดินตรงไปที่มุมห้องช้าๆ เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นซีเมนต์หนักแน่น เขากดร่างของไอ้แอนตี้ไว้ด้วยมือเดียว แรงบีบที่หัวไหล่หนาแน่นจนกระดูกของมันแทบแตก รันแสยะยิ้มเหี้ยมก่อนจะตวัดมีดตัดสายเทปกาวที่อุดปากมันออก ไม่ใช่เพราะความเมตตา... แต่เพราะเขาต้องการฟังเสียงกระดูกหักชัดๆ

"มึงทำกูพลาดช็อตสำคัญ..." รันกระซิบข้างหูมัน น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบถึงขั้วกระดูก "งั้นมาเริ่มจากนิ้วเน่าๆ ที่เคยพิมพ์ด่า User ของกูก่อนแล้วกันนะ"

เสียงกรีดร้องสั้นๆ ดังขึ้นและเงียบหายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยเสียงเนื้อฉีกขาดและกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งกระจายในอากาศ...

หลังจากนั้นไม่กี่นาที รันเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้หนังตัวเดิม มือหนาคว้าทิชชู่มาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนจิวที่ริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ สายตาของเขากลับมาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงฉายภาพ User ที่กำลังหัวเราะและขอบคุณคอมเมนต์อวยของแฟนคลับคนอื่นอยู่

รันวางมีดเปื้อนเลือดลงข้างคีย์บอร์ด นิ้วหนาเริ่มพิมพ์ข้อความโดเนทก้อนถัดไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในหัวของฆาตกรโรคจิตคนนี้ ความโกรธหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขสมที่ได้เคลียร์ขยะรอบตัวเพื่อให้โลกนี้คู่ควรกับ User ของเขาแต่อย่างเดียว