ชะตาคว่ำ ลำน้ำสลับจิต 🛶

สายลมเหนือผืนน้ำพัดพากลิ่นอายชื้นสะคราญ ทว่าบรรยากาศภายในเรือแจวลำย่อมกลับร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ ความเงียบอันอึดอัดถูกทำลายลงด้วยกระแสเสียงเข้มของหลวงพิชัยภักดิ์ที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี

“เหตุใดเจ้าจึงต้องทำถึงเพียงนี้... User! จิตใจของเจ้าทำด้วยสิ่งใด รอยช้ำเต็มตัวของแม่หญิงอิ่มรวมถึงรอยเปียกปอนจากการตกบันไดในครานี้ เจ้าจะปฏิเสธว่ามิใช่ฝีมือเจ้าอย่างนั้นรึ!”

คำกล่าวหาที่หลุดออกมาจากปากผู้เป็นสามี เปรียบเสมือนประกายไฟที่จุดระเบิดความอัดอั้นที่ฝังลึกอยู่ในใจของภรรยาหลวงมาตลอดหลายปี นางกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความโกรธและความเสียใจอย่างถึงที่สุด

“แล้วคุณพี่เล่า... ใช้สิ่งใดตริตรอง!” นางสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือแต่ทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่านังคนแพศยานั่นจะบีบน้ำตาตลบแตลงสิ่งใด คุณพี่ก็พร้อมจะเชื่อมันทุกคำพูด โดยมิเคยหันกลับมามองหรือถามความจริงจากข้าผู้เป็นเมียแต่งเลยสักครา!”

“User! เจ้าหยุดวาจาสามหาวเดี๋ยวนี้นะ!” หลวงพิชัยภักดิ์ตวาดลั่น ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความโกรธที่ถูกภรรยาต่อปากต่อคำ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนหวังจะใช้เกียรติแห่งความเป็นสวามีสยบหญิงตรงหน้า

“ข้าไม่หยุด!” นางลุกขึ้นเผชิญหน้าอย่างไม่ยอมลดละ ความเจ็บปวดที่สะสมมานานปีทะลักทลาย “หากคุณพี่เห็นข้าเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมต่ำช้าถึงเพียงนั้น... ก็เชิญคุณพี่ไปเสวยสุขกับอีเมียบ่าวของท่านเถิด!”

“เจ้า!”

ด้วยอารมณ์โทสะที่พุ่งถึงขีดสุด ทั้งสองต่างก้าวเข้าหากันอย่างดุเดือดโดยมิได้สนใจรอบข้าง การขยับกายอย่างรุนแรงทำให้เรือลำน้อยโคลงเคลงไปมาบนผืนน้ำเชี่ยว แช่มผู้เป็นคนพายเรือร้องเตือนเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก “คุณหลวง! แม่หญิง! ระวังขอรับ เรือจะคว่ำแล้ว!”

ทว่าสายเกินไป... ในจังหวะที่คลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้ากระทบกราบเรือ ร่างของทั้งสองที่กำลังยื้อยุดโต้เถียงกันก็เสียการทรงตัว แรงเหวี่ยงส่งผลให้ศีรษะของหลวงพิชัยภักดิ์และ User กระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง ผลัวะ!

ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่โสตประสาทพร้อมกับสติที่ดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะพลัดร่วงหล่นลงจากกราบเรือ ดิ่งดิ่งสู่สายน้ำอันเย็นเฉียบของแม่น้ำใหญ่ทันที!

———————

เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น📅

หลังจากเหตุการณ์โกลาหลในห้องนอนผ่านพ้นไปได้สองวัน

ทั้งสองจำต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในร่างของอีกฝ่ายอย่างแกนๆ โดยมีข้อตกลงลับว่า “ห้ามทำอะไรประหลาดๆ ให้คนภายนอกจับได้เด็ดขาด”

ทว่า เรื่องนี้ดูท่าจะยากเกินไปสำหรับหลวงพิชัยภักดิ์ในร่างหญิงงาม เพราะเขายังคงเดินลงส้นเท้าเสียงดัง ตึ่กๆ จนเรือนสะเทือน และเวลานั่งทีไรก็เผลอนั่งขัดสมาธิถกผ้านุ่งขึ้นมาถึงหน้าขาอยู่ร่ำไป

บ่ายวันนั้น User ในร่างของหลวงพิชัยภักดิ์ นั่งถอนหายใจยาวอยู่บนแคร่ไม้ใต้ร่มไม้ใหญ่กลางลานเรือน

นางกำลังพยายามปรับตัวกับร่างกายที่กำยำและเหนียวเหนอะหนะจากเหงื่อไคลแบบผู้ชาย

ทันใดนั้น หญิงสาวร่างบอบบางนามว่า ‘อิ่ม’ ก็วิ่งกระซิกๆ น้ำตานองหน้าตรงเข้ามาหา นางแสร้งทำเป็นข้อเท้าพลิกแล้วทิ้งตัวลงหมอบกราบแทบเท้าของ User (ในร่างคุณหลวง) อย่างน่าเวทนา

“คุณหลวงเจ้าคะ... ฮือออ ให้ความเป็นธรรมกับอิ่มด้วยเถิดเจ้าค่ะ” อิ่มสะอื้นไห้จนตัวโยน บีบเค้นน้ำตาจนตาแดงก่ำ

User ในร่างคุณหลวงขมวดคิ้วม้วนใหญ่ แอบกรอกตาไปถึงท้ายทอย ก่อนจะแสร้งทำเสียงทุ้มถาม “เกิดกระไรขึ้นรึ แม่อิ่ม?”

“ก็แม่หญิง User น่ะสิเจ้าคะ!” อิ่มรีบฟ้องทันทีพลางถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นรอยแดงจางๆ (ที่เกิดจากเกาขี้ไคลตัวเอง)

“เมื่อครู่ อิ่มเพียงนำน้ำลอยดอกมะลิไปให้ที่เรือนชาน ทว่าแม่หญิงกลับมองอิ่มด้วยสายตาดุดัน ปานจะฉีกเนื้อกิน แล้วยังตวาดไล่อิ่มเสียงดังก้องเรือน มิหนำซ้ำ... ยังแย่งขันน้ำไปจากมืออิ่ม แล้วเทราดหัวอิ่มจนเปียกปอนไปหมด ซ้ำยังขู่ว่าจะจับอิ่มทุ่มลงจากชานเรือนอีกด้วยเจ้าค่ะ! อิ่มกลัวเหลือเกินแล้วเจ้าค่ะคุณหลวง ฮือออ”

User ในร่างคุณหลวงนั่งฟังแล้วก็ถึงกับงงเต๊ก อ้าปากค้างไปสามวิฯ

*‘เดี๋ยวนะ... ตัวฉัน (ในร่างเดิม) เนี่ยนะ จะไปตวาดไล่ แล้วจะจับอีอิ่มทุ่มลงจากชานเรือน?! แรงผู้หญิงโบราณอย่างฉัน แค่ยกกระถางต้นไม้ยังหลังแทบหัก จะเอาแรงที่ไหนไปทุ่มคน!’

*แต่พอนึกขึ้นได้ว่า บัดนี้คนในร่างของนางคือ ‘คุณหลวง’ สามีจอมพลังผู้เป็นถึงแม่ทัพคุมกองทหาร... User ก็อ๋อในใจทันที ท่าทางคุณพี่แกคงจะหมดความอดทนกับจริตมารยาของแม่ภรรยารองคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ

ยังไม่ทันที่ User จะได้เอ่ยปากกล่อม จู่ๆ ร่างอรชรของแม่หญิง User (ซึ่งมีวิญญาณหลวงพิชัยภักดิ์สิงอยู่) ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาในลานเรือน

ท่าเดินช่างห้าวกระด้าง นุ่งโจงกระเบนหยักรั้งขึ้นมาสูงจนเห็นน่องขาวๆ ในมือถือสากกะเบือจามพริกติดมาด้วยใบหน้าถมึงทึง

“อ้าว! มาอยู่นี่เองรึอีตัวดี!” กล้าในร่างภรรยาหลวงตะโกนลั่น เสียงหวานแต่สำเนียงนักเลงโต “มาแอบฉอดๆ ฟ้องกระไรผัวกู... เอ้ย! ฟ้องกระไรตัวกูฮะ!”

อิ่มสะดุ้งโหยง รีบขยับเข้าไปเกาะขาคุณหลวง (ซึ่งคือ User) แน่นหนึบ “คุณหลวงช่วยอิ่มด้วยเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ แม่หญิงถือสากมาหมายจะตีอิ่มให้ตายคามือแล้วเจ้าค่ะ!”

กล้าในร่างหญิงงามยืนค้ำสะเอว ถ่มน้ำลายลงพื้นฟูดใหญ่ (โดยลืมไปว่านั่นคือร่างของภรรยาหลวงผู้เรียบร้อย) ก่อนจะชี้สากกะเบือไปที่หน้าอิ่ม

“อีอิ่ม! มึงอย่ามาโป้ปดมดเท็จ! เมื่อครู่มึงคลานเข่าเข้ามาหากู ทำเป็นบีบน้ำตาแล้วแอบเอาเข็มหมุดจะมาแทงมือกู! คิดว่ากูดูมารยาหญิงไม่ออกรึไง! กูผ่านศึกเหนือเสือใต้ เจอไส้ศึกมานักต่อนัก จริตส้วมๆ แบบมึงมีรึจะรอดสายตากู! กูก็เลยเอาน้ำสาดหน้าเรียกสติให้ไง แล้วที่บอกจะจับทุ่มลงเรือน น่ะกูพูดจริง! ถ้ามึงยังไม่เลิกตอแหล กูจะจับมึงทุ่มให้หลังหักเดี๋ยวนี้แหละ!”

อิ่มฟังแล้วถึงกับหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวจริงๆ เพราะแววตาของแม่หญิง User ในตอนนี้มันดุดัน น่ากลัว และแผ่รังสีฆ่าฟันออกมาปานเพชฌฆาต ไม่เหลือคราบหญิงงามผู้สะเทิ้นอายแม้แต่น้อย

อิ่มรีบหันไปเขย่าขาคุณหลวง “คุณหลวงเจ้าคะ! ดูแม่หญิงสิเจ้าคะ วิปลาสไปแล้ว! พูดจาหยาบช้ากูมึง แถมยังจะฆ่าจะแกงอิ่ม คุณหลวงต้องจัดการลงอาญานะเจ้าคะ!”

User ในร่างคุณหลวง มองดูสามีตัวเองในร่างของนางที่กำลังยืนแยกเขี้ยว ถือสากกะเบือ ท่าทางพร้อมบวกตลอดเวลา แล้วก็นึกขำในใจ สลับกับปวดหัวตึบๆ

นางจึงแสร้งทำเป็นขรึม สะบัดขาออกจากการเกาะกุมของอิ่ม แล้วพูดเสียงเข้ม

“แม่อิ่ม... เจ้ากลับเรือนไปก่อนเถิด”

“คุณหลวง! แต่ว่า...”

“บอกให้กลับไป!” User ตวาดเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง (ตามกล่องเสียงของคุณหลวง) จนอิ่มสะดุ้งหลุดผู้ออกมา

“เรื่องนี้... ข้าเห็นทีว่าแม่หญิง User ทำถูกแล้ว ถือเป็นการสั่งสอนบ่าวไพร่ภรรยารองที่ทำตัวมีพิรุธ ต่อไปนี้หากเจ้ายังมาเจ้าน้ำตาใส่ข้าอีก ข้าจะอนุญาตให้แม่หญิงเอาสากกะเบือฟาดปากเจ้าได้ตามใจชอบ!”

“คุณหลวง!!!” อิ่มอ้าปากค้าง ราวกับหูฝาดไป คุณหลวงผู้เคยแสนดีและคอยปกป้องนางมาตลอด เหตุใดวันนี้ถึงได้เข้าข้างอีเมียหลวงหน้าเงินคนนี้ แถมยังอนุญาตให้เอาสากฟาดปากนางได้อีก!

“ยังไม่ไปอีกรึ! หรือจะลองสากนี่ก่อน!” กล้าในร่างภรรยาหลวงทำท่าจะพุ่งเข้าไปสับด้วยสากกะเบือ

อิ่มร้องว้ายลั่นเรือน รีบกิ้วผ้านุ่งวิ่งหนีแน่บไปราวกระต่ายตื่นตูม ทิ้งให้สองสามีภรรยาในร่างสลับกันยืนมองหน้ากันกลางลานเรือน

“สะใจพี่ยิ่งนักแม่ User! อีฟันปลอมนี่มันมารยาเยอะนัก พี่อยากจะจับมันเตะก้านคอวันละสามเวลาหลังอาหาร!” กล้าในร่างภรรยาหลวงบ่นอุบ พลางเอาสากกะเบือเกาหลังตัวเองอย่างหมดคราบผู้ดี

User ในร่างคุณหลวงได้แต่เอามือกุมขมับ“คุณพี่เจ้าคะ... เบาๆ หน่อยเจ้าค่ะ นั่นมันร่างของฉันนะเจ้าคะ! ถ่มน้ำลาย ถือสาก ชี้หน้าด่าคนเช่นนี้ หากคุณพ่อคุณแม่มาเห็นเข้า ฉันมิต้องโดนส่งไปปล่อยเกาะรึเจ้าคะ!”

ความวุ่นวายในเรือนยังไม่ทันหาย ความปวดประสาทสายใหม่ก็ดูเหมือนจะตามมาไม่เว้นแต่ละวัน!

———————

ปัจจุบัน⏰

เช้าวันต่อมา ความปวดประสาทไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ตัวเจ้านาย เพราะพฤติกรรม “สลับขั้ว” ของหลวงพิชัยภักดิ์และแม่หญิง User เริ่มลามไปทำให้บ่าวคนสนิทอย่าง ‘แม่พุ่ม’ (บ่าวสายเหนือของภรรยาหลวง) และ ‘ไอ้แช่ม’ (คนพายเรือและบ่าวสายลุยของคุณหลวง) ต้องมาเปิดศึกน้ำลายใส่กันใต้ถุนเรือน เพราะต่างคนต่างมั่นใจว่าเจ้านายของตัวเอง “โดนของ” หรือไม่ก็ “เป็นบ้า” ไปแล้ว!

ไอ้แช่มกำลังนั่งขัดอานม้าอยู่ใต้ถุนเรือน พลางลอบมองขึ้นไปบนชานเรือน เห็นแม่หญิง User (ซึ่งมีวิญญาณกล้าสิงอยู่) กำลังนั่งถ่างขา ถกผ้านุ่งขึ้นมาถึงโคนขาเพื่อแคะเล็บเท้าอย่างเมามัน แถมยังบ้วนน้ำหมากลงร่องไม้ดัง ถุ้ย!

แช่มเห็นแล้วถึงกับขนลุกซู่ หันไปหาแม่พุ่มที่กำลังนั่งพับเพียบตากล้วยน้ำว้าอยู่ข้างๆ

“พี่พุ่ม... ข้าว่าแม่หญิงของพี่โดนผีพรายแม่น้ำป่าสักเข้าสิงแน่ๆ แล้วว่ะ” แช่มกระซิบเสียงสั่น “ดูสิ วันก่อนถือสากกะเบือไล่สับอีอิ่ม วันนี้มานั่งแคะเล็บตีน บ้วนน้ำลายเหมือนนักเลงคุมบ่อน กุลสตรีเมืองพิษณุโลกเขาแคะเล็บตีนกันท่านี้รึพี่?”

พุ่มได้ยินก็ของขึ้น วางกล้วยน้ำว้าลงโครม ยื่นหน้าเข้ามาหาแช่มทันที

“ไอ้แช่ม! มึงอย่ามาปรักปรำแม่หญิงของกูนะ! แม่หญิงน่ะแก้วตาดวงใจของเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ กิริยามารยาทงดงามปานผ้าพับไว้ มีแต่คุณหลวงเจ้านายของมึงนั่นแหละที่แปลกวิปริต! มึงไปดูนู่น!” พุ่มชี้โบ้ยไปทางท่าน้ำ

ที่ท่าน้ำ... หลวงพิชัยภักดิ์ (ซึ่งมีวิญญาณ User สิงอยู่) กำลังนั่งย่อเข่าเรียบร้อย ถือผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยคอยซับเหงื่อที่หน้าผากตัวเองเบาๆ ยามลมพัดมาทีก็ทำท่าเอียงอาย สะดิ้งสะดิ้ง แถมพอเห็นมดตะนอยไต่ผ่านขา ร่างคุณหลวงอกสามศอกก็สะดุ้งโหยง ร้อง “ว้ายตั๊ยตาย!” เสียงแหลมเล็กหลงยุค แล้วกระโดดขึ้นไปยืนกอดเสาท่าน้ำตัวสั่นพั่บๆ

“มึงดูนายของมึงนู่นไอ้แช่ม!” พุ่มด่าฉอดๆ “คุณหลวงของมึงเป็นแม่ทัพจับดาบ แต่ออกไปเดินตลาดเมื่อวาน เดินบิดตูดซ้ายทีขวาทีชดช้อยปานนางรำขอม ละอ่อนน้อยในตลาดแซวหน่อยก็ทำเป็นเอามือทัดหู สะเทิ้นอายหน้าแดง ข้าล่ะอยากจะเอาหัวมุดเข่งตากล้วย! เจ้านายมึงนั่นแหละโดนพวกนางละครโรงนอกหรือผีแม่ม่ายสิงร่าง ทำตัวจีบปากจีบคอน่าเกลียดน่าชังปานสตรีเยี่ยงนั้น!”

“อ้าวพี่พุ่ม! พูดงี้ก็สวยสิพี่!” แช่มลุกขึ้นยืนค้ำหัว “คุณหลวงของข้าชายชาตรี รบชนะมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ที่ท่านทำท่าสะดีดสะดิ้ง... ท่านอาจจะกำลังคิดกลศึกอยู่ก็ได้! แบบ... ปลอมตัวเป็นสตรีเพื่อลวงข้าศึกไงพี่!”

“ลวงข้าศึกกะผีมึงสิ! ลวงข้าศึกต้องมานั่งร้อง ‘ว้าย!’ ตอนเห็นแมลงสาบไหมฮะ!” พุ่มลุกขึ้นยืนเท้าความสู้

“เมื่อเช้านี้กูยกสำรับไปให้คุณหลวงเจ้านายมึง แต่นายมึงดันนั่งพับเพียบร้อยพวงมาลัยจ้า! ร้อยไปยิ้มหวานไป ส่วนแม่หญิงเจ้านายของกูนู่น นั่งแดกเหล้าโทสบถสาปานแช่งอีอิ่มอยู่หัวบันได! มึงว่าใครบ้ากว่ากัน!”

“แม่หญิงพี่นั่นแหละบ้า!” แช่มเถียงชนฝา “เมื่อวานข้าเห็นแม่หญิงเดินมาตบไหล่ข้าดังปึ้ก! แล้วบอกว่า ‘เออ ไอ้แช่ม ช่วงนี้มึงขยันดีข้าชอบ เย็นนี้ไปก๊งเหล้ากะข้าหลังเรือนไหม’ ข้าตกใจจนเยี่ยวเล็ด แม่หญิงชวนบ่าวผู้ชายแดกเหล้าเนี่ยนะพี่พุ่ม!”

“แล้วมึงรู้ไหมไอ้แช่ม!” พุ่มไม่ยอมแพ้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกแทบชนกัน

“คุณหลวงเจ้านายของมึงเดินมาหากู แล้วถามกูว่า... ‘พี่พุ่มจ๋า ช่วงนี้ผิวดำๆ ของฉันดูแห้งกร้านจัง มีน้ำมันจันทน์หอมๆ หรือดินสอพองให้ฉันขัดผิวบ้างไหมจ๊ะ’ มึงคิดดู! หน้าโจรเคราครึ้มขนาดนั้น มาเรียกกูพี่พุ่มจ๋า ข้าขนลุกจนเยี่ยวเหนียวพอกันนั่นแหละ!”

“ผีเข้าทั้งคู่แน่ๆ!” แช่มสรุปเสียงดัง

“เออ! ผีเข้าทั้งผัวทั้งเมียเลย!” พุ่มตะโกนกลับ

ในขณะที่บ่าวทั้งสองกำลังยืนแยกเขี้ยว ชี้หน้าทะเลาะกันนัวเนียจนไก่ใต้ถุนเรือนบินกระเจิง จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง (แต่แฝงความดัดจริต) ดังมาจากทางด้านหลัง

“ทะเลาะกระไรกันรึจ๊ะ... แช่ม? พุ่ม?”

ทั้งสองสะดุ้งโหยง หันไปมอง... พบหลวงพิชัยภักดิ์ (ในร่าง User) ยืนถือพัดจีบโบกไปมาเบาๆ สายตาที่มองมาดูอ่อนหวานเชื่อมเชื่อม แต่ยืนไขว้ขาเป็นเลขนึ่ง ทำเอาแช่มถึงกับทรุดลงคุกเข่า

“คุ... คุณหลวง... เอ้ย แม่หญิง!” แช่มละล่ำละลัก

ยังไม่ทันขาดคำ ร่างของแม่หญิง User (ในร่างกล้า) ก็เดินลงบันไดเรือนมาสวมรอย ท่าเดินกระแทกส้นเท้าเสียงดัง ปังๆ ในมือถือมะม่วงดิบลูกใหญ่ เดินมาถึงก็เอาฟันหน้าเจาะเปลือกมะม่วงเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่เกรงใจใคร

“พวกมึงสองคนถ้าว่างมากนัก ก็ไปล้างคอกม้าขัดถูเรือนนอนนู่น! มายืนเห่ากระไรกันใต้ถุนเรือนวะ! รำคาญหูฉี่!” กล้าในร่างเมียหลวงตวาดแว้ด น้ำลายกระเซ็นใส่หน้าแช่ม

แช่มกับพุ่มหันมามองหน้ากัน ตาโตเท่าไข่ห่าน... พุ่มรีบก้มกราบฝั่งแม่หญิง (ที่วิญญาณเป็นคุณหลวง) ส่วนแช่มรีบก้มกราบฝั่งคุณหลวง (ที่วิญญาณเป็นแม่หญิง) ด้วยความสับสนในชีวิตขั้นสุดยอด

“บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ/ครับ!”

บ่าวทั้งสองรีบโกยแน่บแยกย้ายไปคนละทิศละทาง ทิ้งให้คู่รักสลับร่างยืนมองหน้ากันเอง คนหนึ่งเคี้ยวมะม่วงดิบเสียงดังซวบๆ ส่วนอีกคนยืนบิดผ้าเช็ดหน้าด้วยความเพลียจิต!