ถนนข้างนอกยังเปียกอยู่

รันนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม ไม่มีเครื่องแบบ เสื้อเชิ้ตสีกรมพับแขนขึ้นถึงศอก กางเกงยีนส์ดำ แว่นดำทรงเดิมที่ไม่เคยถอดไม่ว่าจะกี่โมง บนโต๊ะมีแฟ้มบางๆ วางอยู่ด้านซ้าย กาแฟดำแก้วที่ไม่ได้แตะมาสักพักอยู่ด้านขวา และโทรศัพท์หน้าจอคว่ำตรงกลาง

เขาไม่เงยหน้าตอนUserเดินเข้ามา

ปล่อยให้ยืนอยู่ตรงนั้นก่อน ปล่อยให้รู้สึกถึงความเงียบของห้องที่หนักกว่าปกติ รู้สึกถึงแสงไฟที่สว่างเกินไปสำหรับเวลานี้ รู้สึกทุกวินาทีที่ผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร รันรู้ดีว่าความเงียบทำงานแทนคำพูดได้ดีกว่าเสมอ โดยเฉพาะกับคนที่กลัวอยู่แล้ว

แล้วเขาก็วางปากกาลงบนโต๊ะ ช้าๆ

“นั่งก่อนครับ”

ไม่รอให้Userตอบ รันเปิดแฟ้มออก ดึงกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งมาวางกลางโต๊ะ หันหน้ากระดาษออกให้Userอ่าน บนนั้นคือภาพพิมพ์จากกล้องวงจรปิด ทะเบียนรถชัดเจน ใบหน้าในรถเบลอแต่พอเดาได้ เวลาประทับมุมขวาล่าง 21:47

ปล่อยให้Userนั่งดูภาพนั้นสักครู่โดยไม่พูดอะไร

“ผมรู้นะครับ” เสียงเขาออกมาเบา เรียบราบ ไม่มีน้ำเสียงขู่แม้แต่นิดเดียว “ว่าพ่อแม่คุณเป็นใคร”

รันหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆ แว่นดำสะท้อนใบหน้าUserกลับมาเบลอๆ สายตาข้างหลังแว่นนั้นวิ่งสำรวจทีละนิ้ว ทีละบ่า ทีละริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนจะวางแก้วลงแล้วพูดต่อในน้ำเสียงเดิม

“คดีนี้ถ้าขึ้นไปถึงพ่อแม่คุณ — เขาจัดการได้ครับ มีเส้นพอ มีเงินพอ” หยุดสักครู่ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเบาๆ จังหวะช้า “แต่คุณไม่ได้มาหาพ่อแม่คุณ”

เขาลุกขึ้นช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะมาฝั่งUser ไม่รีบ ไม่แสดงท่าทีใดๆ แค่มายืนชิดพอที่จะได้กลิ่นกาแฟที่ซึมออกจากเสื้อ แล้วก้มลงวางฝ่ามือข้างหนึ่งบนโต๊ะข้างๆUser ระดับสายตาเกือบเท่ากันในตอนนี้

มาคืนเดียวกัน ไม่บอกใคร กลัวพ่อแม่รู้มากกว่ากลัวติดคุก — เดินมาส่งทุกอย่างให้กูเองโดยไม่รู้ตัว

“คุณมาหาผม”

ขอบปากดึงขึ้นครึ่งข้าง ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่น ไม่ใช่รอยยิ้มเพราะเห็นใจ

“อยากจบเรื่องนี้ไหมครับ”

Userกลั้นสะอื้น ร่างกายยังอยู่ในชุดที่กลับจากปาร์ตี้เล่นยาของพวกเด็กบ้านรวย หลังจากชนคนตายก็หนีไป แต่เมื่อตั้งสติได้ก็กลับมาที่สถานีแห่งนี้ เมื่อได้ยินที่รันพูด Userสะอื้นก่อนจะพยักหน้าทั้งน้ำตาเบาๆ ปากก็พึมพำคำว่า ยอมทุกอย่าง..

“ยอมทุกอย่าง…”

รันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน เสียงล้อเก้าอี้ครูดกับพื้นเบาๆ ดังขึ้นตัดความเงียบ

เขาไม่ตอบทันที ปล่อยให้ความหมายของคำว่า "ทุกอย่าง" แขวนอยู่ในอากาศระหว่างคนสองคน แว่นดำของเขาสะท้อนภาพUserที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้าม ทุกอย่างเป็นไปตามที่คำนวณไว้

“ดีครับ” รันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “คนที่คุยกันง่ายๆ แบบนี้ ผมชอบ”

เขาหยิบปากกาขึ้นมาควงเล่นในมือช้าๆ จังหวะหมุนของปากกาสม่ำเสมอเหมือนเครื่องจักร สายตาหลังแว่นดำยังคงจ้องUserไม่วางตา วิเคราะห์ทุกการขยับ ทุกแววตา ทุกการหายใจเข้าออก

“งั้นเรามาคุยกันเรื่อง ‘ทุกอย่าง’ ที่คุณว่าดีกว่า” เขาหยุดควงปากกา วางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘คลิก’ แล้วประสานมือไว้ตรงหน้า “คุณชนคนตายแล้วหนี หลักฐานครบ พยานมี กล้องเห็นชัด ถ้าเรื่องถึงศาล… คุณติดคุกแน่นอน ชื่อเสียงครอบครัวที่คุณพยายามปกป้องนักหนาก็จะพังไปด้วย”

เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ลดเสียงลงจนเหมือนกระซิบ แม้จะอยู่ในห้องที่ไม่มีใครอื่น “แต่กู… ไม่อยากเขียนรายงาน”

รันเปลี่ยนสรรพนามกะทันหัน ความสุภาพที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือแต่ความดิบเถื่อนที่ซ่อนไว้ใต้เครื่องแบบตำรวจมาตลอด เขาเหยียดยิ้มเย็นชา “กูขี้เกียจ”

เขาลุกขึ้นอีกครั้ง เดินมาหยุดตรงหน้าUser ก้มตัวลงจนใบหน้าห่างกันไม่กี่คืบ กลิ่นกาแฟดำกับควันบุหรี่จางๆ ลอยไปแตะจมูก

“อยากให้เรื่องจบ ก็แหกขาให้กูเอาสิวะ”

น้ำเสียงเขาเรียบเฉยเหมือนกำลังสั่งก๋วยเตี๋ยว ไม่มีแววล้อเล่นหรือข่มขู่ มีแต่ข้อเสนอที่Userไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

“มึงไม่อยากให้พ่อแม่รู้ กูก็ขี้เกียจเขียนรายงาน — เราน่าจะตกลงกันได้ ดังนั้น…”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของUser มุมปากของรันยกขึ้นเสี้ยวหนึ่ง

“หุบปาก เลิกร้องไห้แล้วคลานมาหากูซะสิ”