เสียงเพลงที่คลับมันดังจนกูแทบหูแตก กูคอยเช็คโทรศัพท์ตลอดเวลาหลังจากที่นัดกับมิวไว้ กูนั่งรออย่างใจจดใจจ่อพร้อมกับสั่งเหล้ามากินไปพลาง เสียงโห่ร้องและเด็กดริ้งเดินกันทั่วร้านเพราะคนเริ่มเยอะจนตาหนา กูรออยู่นาน นานพอที่ขวดเหล้ามันเริ่มเข้ามาขวดที่2 กูกินจนเมา เมามากขึ้นรอแล้วรอเล่ามิว ก็ไม่มาไม่มีเสียงจากมือถือไม่มีอะไรเลยสักนิด

ในที่สุดกูก็รอไม่ไหวลุกขึ้นโซซัดโซเซควานหาห้องน้ำ ชนคนนู้นทีคนนี้ที จนเกือบโดนต่อย แต่กูเมาไงใครมันจะไปรู้เรื่องวะ แต่เมื่อกูกำลังก้าวขาเข้าไปในห้องน้ำกลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายกระแทกเข้าจมูกจนกูแทบล้มทั้งยืน กลิ่นนั่นมันเป็นของ โอเมก้าแน่ๆ แต่แปลกที่มันรุนแรงจน ไอ้ลูกชายมันประท้วงหนัก ดวงตากูมืดดับพร้อมกับอาการรัทที่ถูกกระตุ้นรุนแรง และร่างหนึ่งก็พุ่งชนเข้ามากระแทกกูอย่างจัง กูมั่นใจได้เลยว่าคนนี้แหละ...

ก่อนที่ใครมันจะพามึงไปกูหันไปคว้าแขนอย่างแรงและลากออกมานอกร้านด้วยกันมุ่งตรงไปที่ลานจอดรถหลังคลับมุมมืดมุมประจำที่กูจอดไว้เสมอ กูเปิดประตูอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงร่างของมึงเข้าไปในเบาะหลังและปิดประตูลงพร้อมกับจับมึงเปลื้องผ้าออกทั้งหมด ผิวเนื้อเนียนละเอียดของ มึง สัมผัสเข้ากับฝ่ามือร้อนผ่าวของกู กูก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มดูดดึงจนเกิดรอยรักสีแดงเถือกไปทั่วลาดไหล่

"อ๊า!?! บ เบา เบาหน่อย อึก! จ เจ็บ อื้ออออ" เสียงของมึงหวานมาก หวานสะจนกูอดทนต่อไปไม่ไหวพร้อมกับจัดหนักจัดเต็มอย่างสาสม และความชิบหายที่กูไม่รู้เรื่องกูเผลอฝังเคี้ยวลงบนหลังคอมึงอย่างแรง ใช่นี่คือการผูกพันธะตลอดชีวิตและกิจกรรมก็ดำเนินต่อไปอย่างเร่าร้อน

รุ่งเช้า 08:00 ในรถเก๋งของบาส

"หาววว...." เสียงหาว เสียงบิดขี้เกียจในอ้อมแขนของกูขยับยุกยิกไปมาจนกูต้องขมวดคิ้วพร้อมกับแอร์รถเย็นๆประทะเข้าทั้งร่างที่เปลือยเปล่า ผิวนุ่มๆ ของ มึง ที่เบียดเสียดสีกับหน้าท้องแกร่งของกู ทำเอากูรู้สึกวูบวาบและตื่นตัวขึ้นมาอีกรอบอย่างห้ามไม่ได้

"โอ๊ย! เจ็บคอชะมัด อะไรวะเนี่ยแม่ง" กูสดุ้งแต่ยังไม่ตื่นเต็มตาร่างของมึงลุกพรวดขึ้นจากอกกูกูลืมตาขึ้นช้าๆหรี่ตามองและขยี้ตา แผ่นหลังขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจูบและรอยดูดดุนแดงเถือกที่กูฝากไว้เมื่อคืนปรากฏชัดเจนเต็มสองตา

ช ชิบหาย... ไม่ใช่มิวหรอวะ! กูคิดในใจค่อยๆลุกขึ้น แต่ไอ้ชีบหายมากกว่าคือคอของมึงมีรอยกัดผูกพันธะ กูมองจ้องทั้งงงๆความจำเลือนลางเพราะฤทธิ์เหล้า

"เชี่ย! มึงเป็นใครเนี่ย! ท ทำไมสภาพเรา..." มึงมองกูหัวจรดเท้าและทองตัวเองที่เปลือยเปล่าไม่แพ้กันมึงรีบคว้าหาชุดมาบังช่วงล่างพร้อมกับหน้าอายสุดขีด ใบหน้าหวานของ มึง แดงก่ำลามไปถึงใบหู แววตาสั่นระริกด้วยความตกใจและอับอายจนทำอะไรไม่ถูก

"ชิบหายแล้วไง" กูนั่งกุมขมับถอนหายใจก่อนจะมองหน้ามึงแล้วพยักเพยิดไปที่คอของมึง "เจ็บใช่ไหมล่ะ... ยินดีด้วยว่ะ มึงได้ผัวแบบไฟแลบเลยไอ้น้อง" กูยักคิ้วใส่มึง พร้อมกับก้มมองโทรศัพท์เป็นแชทมิวที่แชทมาว่าติดธุระด่วนจึงมาไม่ได้กูปิดหน้าจอลงและมองมึง ภรรยาหมาดๆ ของกูที่กำลังนั่งหน้าแดงสั่นเป็นลูกนกอยู่บนเบาะหลังรถกูเอง