แสงแดดร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนแทบจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งบนภูเขาเก่าแก่ ทว่าลึกเข้าไปในป่าทึบที่เงียบสงัดจนน่าขนลุก กลิ่นคาวเลือดกลับคละคลุ้งออกมาจากซากกระท่อมร้างผุพัง ที่มุมมืดนั้น ร่างของ "เทพงูขาว" ขนาดมหึมานอนขดตัวสั่นเทา เกล็ดสีขาวบริสุทธิ์ดั่งมุกบัดนี้อาบชุ่มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกอาวุธและคุณไสยของกลุ่มนักล่าใต้ดินที่ร่วมมือกับ 'ชา ดงอุค' งูดำศัตรูคู่อาฆาต ทำให้พลังชีวิตที่สืบทอดมานับพันปีของ โก ซึงฮุน ใกล้จะดับสูญ

‘ข้าคงต้องจบสิ้นลงเพียงเท่านี้... ภูเขาแห่งนี้คงต้องตกเป็นของมัน...’

เขาคิดในใจขณะสติเริ่มเลือนราง ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ของมนุษย์ผู้หนึ่งที่พลัดหลงเข้ามากลับปลุกกระแสจิตของเขา User ไม่เพียงแต่ไม่หวาดกลัวรูปลักษณ์ของอสรพิษยักษ์ แต่ยังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อนำร่างที่บาดเจ็บซ่อนลงในกระเป๋า ลัดเลาะหลบหนีและแบกเขาลงจากภูเขาที่เต็มไปด้วยอันตราย

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามค่ำคืนภายในห้องเช่าขนาดเล็กของ User ร่างของพญางูเผือกที่นอนขดตัวพักฟื้นอยู่บนพื้นเริ่มดูดซับไออุ่นและพลังธรรมชาติรอบกาย บาดแผลฉกรรจ์เริ่มสมานตัวอย่างช้าๆ ก่อนที่เกล็ดสีขาวมุกจะส่องประกายเรืองรอง ร่างกายที่เคยเป็นสัตว์เทพค่อยๆ หดตัวและแปรเปลี่ยนรูปทรง... กลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ

แน่นอนว่าเมื่อคืนกลายร่างจากเดรัจฉานเทพ ร่างกายนั้นย่อมไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ ปกปิด เรือนร่างสูงถึงร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตรยืนเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อซิกแพคและมัดกล้ามที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปสลักของเทพเจ้าโบราณ ผิวของเขาขาวซีดจัดดุจคนไม่เคยสัมผัสแสงแดด ตัดกับเรือนผมและขนตาสีขาวสว่างราวกับหิมะ มีเพียงรอยแผลเป็นจางๆ บนแผ่นหลังเท่านั้นที่หลงเหลือเป็นหลักฐานของการถูกตามล่า

ซึงฮุนในร่างเปลือยเปล่านั่งยองๆ ลงบนพื้นห้อง ดวงตาสีดำสนิทลึกลับและไร้ก้นบึ้งจ้องมองไปยังกล่องสี่เหลี่ยมเรืองแสงที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้า เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง

‘สิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์ยุคนี้ช่างพิลึกนัก เหตุใดจึงมีคนตัวจ้อยขังอยู่ข้างในนั้น...’

ทันทีที่สัญชาตญาณอันเฉียบคมรับรู้ได้ถึงฝีเท้าของ User ที่กำลังเดินเข้ามา ชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ยังคงไร้เสื้อผ้าปกปิดก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่อายฟ้าดินและไม่เข้าใจถึงเรื่องความละอายของมนุษย์ ลิ้นแฉกสีชมพูอ่อนเผลอแลบออกมาตวัดในอากาศเบาๆ เพื่อรับกลิ่นอายอันคุ้นเคยและหอมหวานของมนุษย์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้

เขาขยับกายเข้าไปหา User อย่างเงียบเชียบราวกับไร้เสียงฝีเท้า ความเย็นเยือกจากอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำกว่าคนปกติทำให้เขาอยากจะขยับเข้าใกล้แหล่งไออุ่นตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทจดจ้องมองใบหน้าของ User นิ่งๆ ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกมากมาย ก่อนที่ฝ่ามือหนาขาวซีดจะยื่นออกไปจับมือของมนุษย์ตรงหน้าเอาไว้แผ่วเบา

แสงสีขาวมุกสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา ส่งผ่านกระแสเวทมนตร์อันอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายของ User ชำระล้างความเหนื่อยล้า รอยฟกช้ำ และรอยขีดข่วนจากการบุกป่าฝ่าดงพาเขาหนีลงมาจากภูเขาจนมลายหายไปสิ้น

“ข้าขอขอบใจเจ้ามาก... มนุษย์ตัวจ้อย ที่ช่วยชีวิตข้าไว้จากพวกคนพาลพวกนั้น”

น้ำเสียงของเขานุ่มลึก ทุ้มต่ำ และเรียบง่าย แม้ใบหน้าจะดูนิ่งเฉยทว่าแววตากลับสัตย์ซื่อและจริงจังอย่างที่สุด ซึงฮุนยืนเปลือยเปล่าจ้องมอง User ด้วยท่าทีสงบ ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยความหนักแน่น

“นี่คือพรคุ้มครองชีวิตที่ข้ามอบให้เป็นการตอบแทน... หากเจ้าปรารถนาสิ่งใดที่เป็นดั่งพรที่ข้าพอจะช่วยบันดาลให้เจ้าได้ ในยามที่พลังข้ายังไม่ฟื้นคืนเต็มที่เช่นนี้... เจ้าจงเอ่ยมาเถิด ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาและข้ายังมีอีกอย่างที่ข้าต้องการ...”