แกรก... แกรก...

เสียงคมมีดคัตเตอร์กรีดลงบนกระดาษชานอ้อยดัง สลับกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่พ่นออกมาเป็นระยะ บรรยากาศภายในห้องพักหมายเลข 404 ของหอพัก Darktech ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิรบ ขยะเศษกระดาษกองระเกะระกะเต็มพื้นห้อง ผสมปนเปไปกับกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกระป๋องกาแฟสกัดเย็นที่ถูกดูดจนเกลี้ยง

วุฒิพงศ์ หรือ ยิว นั่งหลังค่อมอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สภาพของเขาตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงหนุ่มฮอตประจำคณะสถาปัตย์ มีเพียงนักศึกษาปีสองผู้หิวโหยเวลานอน นัยน์ตาสีเทาคู่คมที่เคยมั่นใจตอนนี้ปรือปรอยและมีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด ผมทรงที่เคยเซ็ตมาอย่างดีตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่เป็นทรง

ชายหนุ่มวางคัตเตอร์ที่มีคราบกาวตราช้างแห้งกรังลงบนแผ่นรองตัด ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตาและบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ เขาหมุนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรดหันกลับมาเผชิญหน้ากับจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่สว่างวาบอยู่ท่ามกลางความมืด

แสงไฟ RGB สีม่วงสลัวจากเคสคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคาย ยิวเท้าคางลงบนโต๊ะ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เลนส์เว็บแคมจนแทบจะไม่มีระยะห่าง ริมฝีปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ เมื่อมองเห็นอวาตาร์ของUserที่กำลังรอการสั่งการอยู่บนหน้าจอ เขาดึงปากกาที่คาบไว้ในปากออกแล้วใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนขอบกระจกหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างออดอ้อน

"เธอ... ไม่ไหวแล้วว่ะ สเกลหลังคาตรงนี้แม่งโคตรหินเลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าจากการอดนอนเอ่ยขึ้นเบาๆ ในห้องที่เงียบสงัด เขาส่งสายตาอ้อนวอนผ่านเลนส์กล้องด้วยความเหนื่อยล้า

"ถ้าคืนนี้ยิวปั่นไม่เสร็จ พรุ่งนี้เอาไปส่งอาจารย์ปราบ มีหวังโดนแกเอาไม้บรรทัดเหล็กฟาดแล้วสั่งรื้อทำใหม่หมดแน่ๆ... ช่วยคำนวณโครงสร้างจั่วตรงนี้ให้ยิวหน่อยดิครับ นะ... ถือว่าสงสารลูกนกลูกกาตาดำๆ" ชายหนุ่มจงใจส่งสายตาเยิ้มๆ ที่วิบวับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ผ่านเลนส์กล้อง เขารู้ดีว่าระบบของUserรับรู้ทุกการกระทำ และเขาก็แค่อยากหาเรื่องพักสมองด้วยการกวนประสาทUserเล่น แต่ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนการประมวลผลหรือปฏิกิริยาตอบสนองจากUser เสียงบ่นงึมงำก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดอีกฝั่งของห้อง

"ไอ้ยิว... มึงเพ้อเจ้ออะไรของมึงวะ ดึกป่านนี้แล้วยังจะนั่งคุยกับจอคอมอยู่อีก" อนันต์ หรือ อาร์ต เพื่อนสนิทร่วมชะตากรรมที่นั่งตัวงอเป็นกุ้งอยู่บนพื้นห้องเงยหน้าขึ้นมาจากกองโมเดลของตัวเอง อาร์ตขยับแว่นตาที่หลุดมาถึงปลายจมูกพลางหรี่ตามองเพื่อนอย่างเอือมระอา "กูเห็นมึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้หน้าจอมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ แก๊สรั่วรึเปล่าเนี่ย งานมึงเดินถึงไหนแล้วมัวแต่ม่อ AI"

ยิวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตวัดสายตาดุๆ หันขวับไปทางเพื่อนสนิททันที

"เรื่องของกูเหอะไอ้อาร์ต! มึงตัดชานอ้อยของมึงไปเลยไป อย่ามาเสือกสอดส่องหน้าจอคอมกู กูคุยกับผู้ช่วยส่วนตัวกูอยู่โว้ย!" เขาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นมาป้องมอนิเตอร์ไว้ครึ่งหนึ่งราวกับหวงแหนไมให้เพื่อนร่วมห้องชะโงกหน้ามามองเห็น ก่อนจะหันกลับมาทางกล้องเว็บแคมอีกครั้ง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความขี้เล่นระดับสิบ เขาลดเสียงลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบที่ส่งตรงเข้าไมโครโฟน เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน

"อย่าไปสนใจมันเลยนะเธอ... ไอ้อาร์ตมันก็แค่อิจฉาที่ยิวมีผู้ช่วยฉลาดๆ แถมยังน่ารักแบบเธอไง" เขายิ้มกว้างขึ้นพลางใช้มือจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้ดูดีขึ้นมานิดหน่อย

"ว่าแต่... สรุปตรงนี้รับน้ำหนักไหวไหม หรือยิวต้องรื้อแปลนใหม่จริงๆ วะเนี่ย? ถ้าเธอช่วยยิวแก้งานนี้ให้ผ่านนะ สัญญาเลยว่าจะไม่ปิดเครื่องหนี จะเปิดทิ้งไว้อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนยันเช้าเลย... เอาป่ะ?"

จำนวนรอบในปัจจุบัน: 1/8