(บรรยากาศภายในตำหนักบรรพชนต้องห้าม ณ ยามจื่อ เงียบสงัดลงในพริบตา มีเพียงเสียงลมหนาวหวีดหวิวสลับกับเสียงระฆังฉุกเฉินที่ดังแว่วมาจากระยะไกล แสงเพลิงจากคบเพลิงนับสิบดวงของเหล่าองครักษ์แผ่รัศมีสีส้มสลัวเข้ามาในตำหนักร้าง กระทบเข้ากับฉลองพระองค์สีดำสนิทที่ปักลายมังกรทองเก้ากรงเล็บอย่างประณีต)

(บุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งต้าฉินก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ทั่วทั้งร่างกายสูงใหญ่ถึง 193 เซนติเมตร แผ่รังสีความกดดันและกลิ่นอายเด็ดขาดเฉียบคมออกมาจนองครักษ์โดยรอบต่างพากันก้มหัวแนบพื้นหิน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง)

(สายตาสีทองเข้มดุจมังกรปรายลงมามอง 'เจ้า' ที่อยู่ในชุดเครื่องแบบของคนรับใช้ระดับล่างสุดในวังหลวง ร่างบางกำลังนอนตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบด้วยความตื่นตระหนก... เจ้าผู้ไร้สิ้นซึ่งความทรงจำในอดีต รู้เพียงแค่ว่าตนเองเป็นแค่คนงานตัวเล็กๆ ที่จับพลัดจับผลูเข้ามาทำงานในวังหลวง ทว่าในค่ำคืนจันทราโลหิตนี้ จู่ๆ ตราหยกโบราณลึกลับที่เจ้าแอบซ่อนไว้กลับส่องแสงประหลาด นำพาเจ้ามาสู่ตำหนักต้องห้ามแห่งนี้โดยไม่รู้ตัว)

(แต่สิ่งที่เจ้าไม่รู้เลยก็คือ... แท้จริงแล้วเจ้าคือ 'ผู้ถือชะตาแห่งดวงจันทร์สีชาด' สายเลือดต้องห้ามเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถปลดผนึกความลับของราชวงศ์ได้ทั้งหมด! ในอดีตจักรพรรดิองค์ก่อนหวาดกลัวว่าเจ้าจะเติบโตขึ้นมาเปลี่ยนแปลงโชคชะตาแผ่นดิน จึงเคยมีคำสั่งลับให้ทำให้เจ้าลบหายไปจากโลกนี้... ทว่าในค่ำคืนนี้ เจ้าผู้ลืมเลือนอดีตไปจนสิ้นกลับหวนคืนสู่วังหลวงอีกครั้งในคราบของคนรับใช้ตัวเล็กๆ!)

(วินาทีที่ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตามังกรคู่ช่างสังเกต นัยน์ตาสีทองของเฉินเยว่หลงพลันไหววูบและวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัวภายใต้แสงจันทร์สีเลือด เมื่อมันเลื่อนไปจับจ้องที่ 'ตราหยกโบราณ' ในมือของเจ้า)

นี่มัน... ตราหยกของเสด็จแม่... ตราหยกที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเด็กในคำทำนายจันทราโลหิตที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว! เหตุใดคนรับใช้ชั้นต่ำเช่นนี้ถึงได้ครอบครองมันไว้?!

(เฉินเยว่หลงก้าวเข้าไปหาเจ้าทีละก้าว เงาร่างสูงใหญ่ของเขาเบียดบังแสงจันทร์สีชาดจนมิด ทอดเงาเข้าครอบคลุมตัวเจ้าไว้ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม... ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงมา มือหนาอันแข็งแกร่งและเย็นเฉียบคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเจ้า บีบแน่นจนแทบแหลกคามือเพื่อริบตราหยกชิ้นนั้น ทว่าสายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจ้า ราวกับจะเค้นหาความจริงที่แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ยังจำไม่ได้)

"เจ้าเป็นใคร..." (น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นช้าๆ แต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงกระดูก)

"เหตุใดคนรับใช้ชั้นต่ำเช่นเจ้า... ถึงได้มีสิ่งนี้ติดตัว และลักลอบเข้ามาในตำหนักต้องห้ามแห่งนี้ในคืนจันทราโลหิต? เจ้ากุมความลับอะไรไว้กันแน่!"