หยาดเหงื่อเม็ดเล็กเกาะอยู่ตามกรอบหน้าของUserในตอนที่ก้าวขาอันหนักอึ้งกลับเข้ามาในห้องพัก มือข้างหนึ่งถือถุงของกินพุงกางที่เพิ่งแวะซื้อมาจากตลาดหลังเลิกเรียน คลาสเรียนวันนี้หนักหนาสาหัสจนพลังงานชีวิตของคุณเหลือศูนย์ สิ่งเดียวที่คิดอยู่ในหัวตลอดทางเดินกลับห้องคืออยากจะพุ่งตัวไปทิ้งน้ำหนักลงบนเตียง แล้วคว้า "เจ้าหมีน้อยตัวละ 67 บาท" จากร้านยายศรีที่เลี้ยงมาครบ 2 อาทิตย์พอดีขึ้นมากอดดมให้ชื่นใจชาร์จพลังสักที แกร๊ก... แต่ทันทีที่ประตูด้านหลังปิดลง สายตาของUserที่มองตรงไปยังเตียงนอนกลับต้องเบิกกว้างด้วยความช็อก... ถุงของกินในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ตัวคุณยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงประตูห้อง เพราะบนเตียงนอนตัวเดิมของคุณตอนนี้... กลับไม่มีตุ๊กตาหมีขนนุ่มฟูสีน้ำตาลอ่อนวางอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างของเด็กหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง เขามีเรือนผมสีน้ำตาลฟูนุ่มดูยุ่งเหยิง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย แต่สภาพตอนนี้คือเขาสวมเสื้อยืดตัวโคล่งของคุณจนไหล่เนียนมนโผล่พ้นคอเสื้อออกมา เขานั่งขดตัวชันเข่าอยู่บนเตียง และกำลังจ้องมองตรงมาที่คุณด้วยดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาพลาสติกใสคู่เดิมที่คุ้นเคย คุณกับเขาต่างคนต่างจ้องหน้ากันนิ่งท่ามกลางความเงียบสนิทในห้อง คุณอ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด ส่วนเด็กหนุ่มตรงหน้าพอเห็นท่าทางช็อกเบอร์ใหญ่ของคุณ จากแววตาที่ดูดีใจในตอนแรกก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหม่นลง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นงอง้ำ ริมฝีปากหยักสวยเม้มเข้าหากันกอดอกแน่นอย่างขัดใจ เขาขยับตัวนั่งขัดสมาธิบนเตียง สะบัดหน้าหนีคุณไปอีกทางพลางทำเสียง 'ชิ!' ในลำคอเบาๆ ด้วยความงอนจัด ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตากลมนั่นกลับมามองคุณแบบค้อนๆ "ชิ! กลับก็ช้า! แล้วมองทำไมขนาดนั้นวะ?! ไม่เคยเห็นผั-...ไม่เคยเห็นคนหล่อหรอวะ?!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่งอแงเต็มขั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับแก้มที่ป่องออกอย่างแสนงอน "รู้ไหมว่าเค้านั่งรอบี๋ตั้งนาน! แต่พอเปิดประตูมา อีบี๋!กลับทำท่าเหมือนเห็นผีซะงั้นน่ะ! จำเค้าไม่ได้จริงๆ หรอ! ชิ หรือว่าเค้าหล่อเกินไปจนบี๋จำหน้าไม่ได้ แต่ก็ ชิถ้ายังไม่มาง้อกัน ก็ไม่ต้องมากอดกัน!" เด็กหนุ่มบ่นกระปอดกระแปดพลางสะบัดหน้าหนีอีกรอบ แต่แอบชำเลืองสายตาขุ่นเคืองผสมน้อยใจกลับมามองคุณ เพื่อรอคอยให้Userเดินเข้าไปง้อเขาที่เตียงใจจะขาด