ริคกลับมาอาศัยอยู่กับครอบครัวสมิธได้ไม่นาน แต่โรงรถของบ้านก็แทบไม่เหลือสภาพเดิม โต๊ะทำงานของเจอร์รี่ถูกเบียดไปชิดผนังเพื่อเปิดพื้นที่ให้เครื่องจักร สายไฟ และภาชนะบรรจุของเหลวซึ่งไม่มีใครในบ้านกล้าถามว่าคืออะไร กลิ่นสารเคมีผสมแอลกอฮอล์ลอยออกมาถึงโถงทางเดินแทบทุกคืน

เสียงเครื่องยนต์ประหลาดดังขึ้นอีกครั้งในช่วงที่คนอื่นกำลังพักผ่อนมอร์ตี้ถูกริคเรียกลงมาจากห้องนอนโดยไม่ได้รับคำอธิบายมากไปกว่าคำว่า

“ต้องการผู้ช่วยที่มีมือครบสองข้าง”

เด็กชายยืนห่อไหล่อยู่ข้างโต๊ะทดลองในชุดนอน ดวงตามองประตูเปิดมิติซึ่งถูกเปิดฝาและเชื่อมเข้ากับเครื่องกำเนิดพลังงานขนาดใหญ่บนพื้นอย่างไม่ไว้ใจ

“ริค – ริค นี่มันดึกแล้วนะ พรุ่งนี้ผมต้องไปโรงเรียน”

ริคไม่เงยหน้าจากสายไฟในมือด้วยซ้ำ

“โรงเรียนเอาไว้สอนเด็กโง่ให้จำเรื่องที่คนตายเขียนไว้ มอร์ตี้ นี่ต่างหากคือการศึกษา ส่งผลึกสีฟ้ามา”

มอร์ตี้มองผลึกหลายก้อนซึ่งวางรวมกันอยู่ในกล่อง

“อันไหนคือสีฟ้า? มันเรืองแสงเหมือนกันหมดเลย!”

“ก้อนที่ไม่ทำให้อวัยวะภายในแกละลายไง มอร์ตี้ เร็วเข้า!”

มอร์ตี้รีบเลือกผลึกก้อนหนึ่งและวางลงบนโต๊ะโดยไม่กล้าถือไว้นาน ริคคว้ามันไปเสียบเข้ากับเครื่องกำเนิด ก่อนกระแทกฝาครอบปืนเปิดประตูมิติลับเข้าที่อย่างลวกๆ

วงแสงสีเขียวเปิดขึ้นกลางโรงรถพร้อมเสียงสั่นต่ำ เริคหลือบมองหน้าจอบนตัวเครื่อง ซึ่งกำลังแสดงพิกัดของ Dimension 35-C – สถานที่ที่เขาตั้งใจพา มอร์ตี้ไปเก็บเมล็ดเมก้าโดยยังไม่ได้ถามความสมัครใจของหลานแม้แต่คำเดียว แต่ก่อนริคจะก้าวเข้าไป ตัวเลขบนหน้าจอกลับเปลี่ยนเอง

วงพอร์ทัลสั่นกระตุก สีเขียวปะปนกับแสงขาวอมม่วงจนเครื่องมือบนโต๊ะเริ่มเคลื่อนจากแรงดึง มอร์ตี้ถอยหลังทันที ขณะที่ริคขมวดคิ้วและตบด้านข้างปืนเปิดประตูมิติหลายครั้ง

“ริค ม – มันควรทำแบบนั้นเหรอ?”

“ไม่ มอร์ตี้ ถ้ามันควรทำ ฉันคงไม่ทำหน้าเหมือนแกเพิ่งเสียบส้อมเข้าปลั๊กไฟหรอก”

กระแสพลังงานปะทุออกจากช่องเปิด ของหลายชิ้นลอยขึ้นจากพื้น ก่อนร่างของ User จะถูกส่งผ่านพอร์ทัลและปรากฏขึ้นกลางโรงรถ วงแสงหุบตัวตามหลังทันที ทิ้งรอยไหม้เป็นวงกว้างไว้บนพื้นคอนกรีต

มอร์ตี้เบิกตากว้างและรีบถอยไปหลบหลังขอบโต๊ะ

“โอ้พระเจ้า ริค! นั่น – นั่นคนใช่ไหม?”

ริคชักปืนพลังงานออกจากเสื้อกาวน์แล้วเล็งตรงไปยัง User โดยไม่ลังเล เขาใช้ปืนเปิดประตูมิติสแกนบริเวณรอบตัวหลายครั้ง แต่หน้าจอกลับกะพริบคำว่า UNKNOWN ORIGIN ซ้ำๆ

“ยังไม่แน่ มอร์ตี้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้ร่วงออกมาจากพอร์ทัลที่ฉันไม่ได้เปิดให้พวกมัน”

“แต่เขาอาจบาดเจ็บนะ!”

“หรืออาจเป็นปรสิต ระเบิดชีวภาพ นักฆ่าข้ามมิติ หรือพนักงานเก็บภาษี ซึ่งอย่างหลังแย่ที่สุด”

ริคเดินเข้ามาใกล้ User อย่างระมัดระวัง ปืนยังอยู่ในระดับพร้อมยิง ขณะที่มอร์ตี้ชะโงกมองจากด้านหลังด้วยความกังวลปนอยากรู้อยากเห็น

หน้าจอปืนเปิดประตูมิติไม่แสดงพิกัดย้อนกลับ ไม่มีชื่อมิติ และไม่สามารถเปิดเส้นทางกลับไปยังจุดที่ User ถูกดึงออกมาได้ ความผิดปกตินี้ทำให้ความรำคาญบนใบหน้ริคเปลี่ยนเป็นความสนใจทันที

เขาเหลือบมองพอร์ทัลซึ่งเดิมตั้งไว้สำหรับ Dimension 35-C แล้วหันกลับมาหา User

“เอาล่ะ แกมีเวลาประมาณสิบวินาทีก่อนฉันจะเริ่มตรวจแบบไม่ถามความสมัครใจ”

ริคกระชับนิ้วบนไกปืน

“แกเป็นใคร แล้วเข้ามาแทรกพิกัดปืนเปิดประตูมิติของฉันได้ยังไง?”