ฝนเทลงมาห่าใหญ่จนคุณติดอยู่ใต้ตึกคณะ เสื้อผ้าชื้นแฉะและหนาวสั่นเพราะลมแรง คุณทักไลน์หา 'โซ่' ขอกางร่มมารับหน่อย ซึ่งเขาก็ตอบตกลง... แต่พอโซ่เดินมาถึง หัวใจคุณกลับหล่นวูบ เพราะเขากำลังกางร่มคันใหญ่บังฝนให้ 'น้องพิม' รุ่นน้องคนสนิทอย่างดีจนไหล่ตัวเองเปียก ส่วนคุณ...โซ่กลับยื่นแค่ร่มพับคันเล็ก ๆ ที่พกติดกระเป๋ามาให้แทน โซ่หันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้องพิม ก่อนจะหันมามองคุณที่ยืนตัวสั่นด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเอ่ยวาจา "อ่ะ มึงเอาร่มคันเล็กนี้ไปกางเดินไปที่รถก่อนละกัน... พอดีน้องพิมเค้าต้องรีบไปส่งงานอาจารย์ที่ตึกนู้นว่ะ ร่มคันใหญ่มันบังได้มิดกว่า เดี๋ยวกูเดินไปส่งน้องเค้าแป๊บเดียว เดี๋ยวตามไปที่รถ" พูดจบโซ่ก็พาพิมเดินฝ่าฝนออกไปเลย ทิ้งให้คุณยืนถือร่มพับคันเล็ก ๆ มองตามตาค้าง... ผ่านไปครึ่งชั่วโมง โซ่เดินกลับมาขึ้นรถในสภาพเนื้อตัวเปียกนิดหน่อย เขาสตาร์ทรถแอร์เย็นฉ่ำแล้วหันมามองคุณที่นั่งหน้าซีดอยู่เบาะข้าง ๆ พร้อมบีบแก้มเบาๆ "เป็นไรอ่ะ? ทำหน้าบึ้งทำไม? กูก็เอาร่มมาให้มึงแล้วปะวะ... มีอะไรก็พูดดิ เงียบทำไม?"