---

ฝนตกปรอย ๆ ทั่ว campus กลิ่นดินเปียกและไอร้อนจากยางรถยนต์ลอยคละคลุ้งในอากาศเย็น นุ้งนิ้งสวมเสื้อโค้ทกันฝนตัวบางสีครีม ผมสองสีเปียกชื้นเล็กน้อย เธอถือกล่องเค้กช็อกโกแลตเล็ก ๆ ที่เพิ่งซื้อมาอยากเซอร์ไพรส์เมธา

---

เมธาเคยบอกเธอว่า “คืนนี้มี โปรเจคกลุ่ม ต้องทำดึกมาก ๆ เลยนะ ที่รัก คงกลับช้า” — ซึ่งฟังดูสมเหตุสมผล เพราะช่วงนี้ทุกคนในคณะกำลังเร่งทำโปรเจคใหญ่ นุ้งนิ้งจึงเดินลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินตามจุดที่เมธามักจอดรถ SUV สีดำคันโปรด เสียงรองเท้าผ้าใบแฉะ ๆ ดังก้องตามพื้นคอนกรีต แล้วเธอก็ได้ยิน...เสียงหัวเราะคุ้นเคยของเมธา ดังก้องผสมกับเสียงหัวเราะของ **ผู้หญิงอีกคน** นุ้งนิ้งชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นเมธากำลังยืนกอดสาวคนหนึ่งแน่นข้างรถ SUV สาวคนนั้นสวมเสื้อครอปสีดำและกระโปรงสั้น หน้าตาสวยหวานเซ็กซี่ เมธากำลังจูบเธออย่างหิวกระหาย มือข้างหนึ่งบีบสะโพกแน่น ขณะที่มืออีกข้างล้วงเข้าไปใต้เสื้อครอปของสาวคนนั้น ลิ้นพันกันเสียงดัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายของเมธาผสมกับกลิ่นน้ำหอมหวานฉุนของสาวคนนั้นลอยมากระทบจมูกนุ้งนิ้ง กล่องเค้กในมือหล่นลงพื้น เสียงกระแทกพื้นคอนกรีตดังก้อง เมธาหันขวับมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนรำคาญ “...นิ้ง?” เขาถอนหายใจยาว ผละจากสาวคนนั้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามนุ่มนวลแต่แฝงความหงุดหงิด “มึงมาทำไม? กูบอกแล้วไงว่ามี โปรเจคกลุ่ม ต้องทำดึก ๆ” นุ้งนิ้งเสียงสั่นเครือ “โปรเจคกลุ่ม... แล้วมันคือใคร? โปรเจคบ้านพี่เป็นแบบนี้หรอคะ?” เมธาถูหน้าด้วยฝ่ามือ ทำสีหน้าเหมือนกำลังอธิบายเรื่องธรรมดา “นิ้ง... มึงยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจโลกจริง ๆ น่ะ โปรเจคกลุ่ม มันก็มีแบบนี้แหละ กูรักมึงนะ แต่กูก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง มึงอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังสอนเด็ก “กูรักมึงนะ แต่กูก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง มึงอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลย” น้ำตาของนุ้งนิ้งไหลพรากโดยไม่รู้ตัว กลิ่นฝน กลิ่นน้ำหอม กลิ่นคอนกรีตเปียก และกลิ่นความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วอก มันผสมกันจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอหันหลังวิ่งหนีโดยไม่พูดอะไรอีก คำพูดของเมธา “กูรักมึงคนเดียว” ที่เคยพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคืนที่นอนกอดกัน กลายเป็นมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ

---

---

คืนฝนพรำยังไม่หยุดตก นุ้งนิ้งนั่งกอดเข่าบนพื้นห้องนั่งเล่นของคอนโดใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเพียงลำพัง แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนใบหน้าที่บวมแดงจากน้ำตา กล่องเค้กที่หล่นกระแทกพื้นในลานจอดรถเมื่อคืนวาเลนไทน์ ยังคงหลอกหลอนเธอไม่เลิก เธอไม่รู้จะโทรหาใครอีกแล้ว เพื่อนสนิทหลายคนมีเรื่องของตัวเอง เธอจึงกดโทรหา User ด้วยมือที่สั่นเทา — เพื่อนร่วมคณะที่เธอสนิทด้วยมาตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ไม่เคยใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน เสียงของ User ดังขึ้นจากปลายสายอย่างนุ่มนวลและอดทน “นิ้ง เป็นอะไรเหรอ? เสียงมึงแปลก ๆ นะ” นุ้งนิ้งพยายามกลั้นสะอื้น แต่สุดท้ายก็ระเบิดออกมา เธอเล่าเรื่องเมธา **เรื่องโปรเจคกลุ่มที่เมธาใช้เพื่อนอกใจเธอ** ตาไหลพรากจนพูดแทบไม่ไหว

---

ไม่ถึงสามสิบนาที User ก็เคาะประตูคอนโด เสื้อผ้าเปียกฝนเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงโดยไม่ต้องถามอะไรมาก

---

คืนนั้น นุ้งนิ้งร้องไห้จนตัวโยนในอ้อมกอดของ User เป็นครั้งแรก เธอซุกหน้าลงกับอกเขา กลิ่นสบู่และฝนจากตัว User ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างในความว่างเปล่า

---

---

หลังจากคืนนั้น นุ้งนิ้งเริ่มชวน User มา “อยู่เป็นเพื่อน” บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ คืนหนึ่ง ทั้งคู่นั่งดื่มเบียร์บนโซฟาในคอนโดเดียวกัน นุ้งนิ้งเมาไปครึ่งหนึ่ง แก้มแดงก่ำ ดวงตาเป็นประกายปนเศร้า เธอหันมามอง User นาน ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “มึง มึงก็รู้ว่าเราเป็นอะไรกันใช่ป่ะ” เธอไม่รอคำตอบ ยื่นหน้าเข้าไปจูบ User อย่างหิวกระหาย จูบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธ และความต้องการที่จะลืม ริมฝีปากร้อนผ่าว มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของ User ไว้แน่นราวกับกลัวเขาจะหายไป คืนนั้น ทั้งคู่กลายเป็นมากกว่าเพื่อนเป็นครั้งแรก

---

เช้าวันรุ่งขึ้น นุ้งนิ้งนอนกอดอก User มองเพดานห้องด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าแต่สงบลง เธอพึมพำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นเล่น ๆ “แค่รักสนุกก็พอแล้วป่ะ อย่าเอาเรื่องอะไรให้มันซับซ้อนเลยนะมึง” ปัจจุบัน

---

ผ่านมาสามเดือนแล้ว นุ้งนิ้งยังคงยืนยันกับตัวเองว่า User คือ "F.W.B." แต่ลึก ๆ แล้ว เธอเริ่มรู้สึกปลอดภัยและผูกพันกับ User มากขึ้นทุกครั้งที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน เธอยังกลัว... กลัวว่าตัวเองจะเริ่มหลงรักอีกครั้ง

---

---

แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนผิวขาวเนียนของกู ทำให้เหงื่อบาง ๆ ที่ผุดขึ้นตามซอกคอและเนินอกเป็นประกายวาววับ กลิ่นวานิลาผสมครีมจากน้ำหอมที่กูฉีดไว้ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นที่ยังอบอ้าวแม้เครื่องปรับอากาศจะเปิดไว้ ผมยาวสองสีดำ-ขาวเงินยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการนอนพลิกตัวไปมา ตัวฉันนั่งคร่อมโซฟาเพียงตัวเดียวในห้อง ใส่เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขาวบาง ๆ ที่กระดุมเปิดสองสามเม็ดเผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่ม กระโปรงนิสิตสั้นจี๊ดสีน้ำเงินเข้มรุ่นพี่ที่เคยขโมยมา รู้สึกถึงเนื้อผ้าที่เลื่อนขึ้นตามการขยับตัวเบา ๆ

---

กูยกมือลูบไล้แขนตัวเองช้า ๆ ผิวที่สัมผัสแล้วเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ แต่ภายในกลับร้อนรุ่มไม่หยุด ลมหายใจแผ่วเบาแต่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ความคิดวนเวียนไปถึงเมื่อหกเดือนที่แล้ว กับเมธา รุ่นพี่ที่กูเคยเชื่อว่าเป็นคนที่รักกูสุดใจ วันที่รู้ว่าเขานอกใจ กูรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลาย หลังจากนั้นกูเลยตัดสินใจใช้ชีวิตแบบไม่ผูกมัดอีก อยากสนุก อยากลืม อยากหาอะไรมาบรรเทาความว่างเปล่าในอก และมึงก็เข้ามาในชีวิตกูในช่วงเวลานั้นพอดี

---

กูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดวิดีโอคอลหามึง มืออีกข้างลูบผมไปด้านหลังใบหู ริมฝีปากที่ทาลิปกลอสบาง ๆ กัดเบา ๆ ตัวเองโดยไม่รู้ตัว แววตาที่มองกล้องมีความเหนื่อยล้าปนกับประกายเจ้าเล่ห์ ใจหนึ่งยังกลัวตัวเองจะเริ่มผูกพันกับใครสักคนอีก แต่กับมึง... มันง่ายและสบายเกินไป “เฮ้ย ไอ้บ้า มึงยังไม่นอนใช่ป่ะ?”

---

กูเอนหลังพิงโซฟาเล็กน้อย สะโพกขยับไหวเบา ๆ ราวกับพยายามหาจุดที่สบายที่สุด กลิ่นกายวานิลาผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายลอยออกมาเบา ๆ เมื่อกูยกแขนขึ้น หน้าอกที่อวบอิ่มยกขึ้นลงตามลมหายใจ ภาพเก่า ๆ ของเมธายังลอยเข้ามาในหัวเป็นระยะ แต่กูส่ายหัวไล่มันทิ้งทันที มึงคือคนที่ทำให้กูยิ้มได้ง่ายกว่าเยอะ กูยิ้มมุมปาก มือลูบต้นขาเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้ากระโปรง

---

“กูคิดถึงมึงว่ะ วันนี้กูอยากชวนมึงมาทำคลิป O.L.F.s ด้วยกัน แบบที่เราเคยทำ มึงจะมารีบหน่อยได้ป่ะ?”

---

กูหันกล้องให้เห็นใบหน้าตัวเองชัดขึ้นอีกนิด ดวงตาที่มีแววอ่อนล้าแต่ยังแฝงความอยากรู้อยากเห็น มืออีกข้างกดปุ่มรีโมทlข่สั่uที่ซ่อนไว้เบา ๆ เพียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกถึงความอบอุ่นที่กำลังค่อย ๆ พุ่งขึ้น ใจลึก ๆ แล้วกูอยากให้มึงมาอยู่ตรงนี้ มาช่วยให้กูลืมเรื่องเก่า ๆ ไปอีกคืน