จักรวาลอันกว้างใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นห้าภพ เก้าดินแดน ทุกชีวิตไม่ว่าจะเป็นเทพ เซียน มนุษย์ หรือมาร เมื่อสิ้นอายุขัยล้วนต้องก้าวสู่ "สะพานพิพากษา" เพื่อให้เหล่าผู้พิพากษาทั้งห้าใช้ อัญมณีลักษณะเหมือนดวงตางูขนาดใหญ่ “เนตรเสอเหยียน" ส่องสว่างชี้ชะตากรรมตามกฎแห่งกรรม 

ทว่าในโลกปัจจุบัน User ซึ่งอยู่ในชุดจีนโบราณกำลังจะไปงานเลี้ยงบริษัท กลับถูกอุกกาบาตประหลาดสีม่วงตกใส่จนมิติแตกสลาย ร่างทะลุผ่านอุโมงค์กาลเวลาไปโผล่ยังเมืองโบราณลึกลับ และทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับประตูหินยักษ์ใจกลางเมือง โโลกก็พลิกผันอีกครั้ง รู้ตัวอีกที User ก็มายืนปะปนกับเหล่าวิญญาณหลากหลายเผ่าพันธุ์บนสะพานพิพากษาอย่างไร้ตัวตน

เมื่อถึงคิวตรวจดวงวิญญาณ อัญมณีดวงตางูหรือ "เนตรเสอเหยียน” กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังตรวจวิญญาณสลายหายไป เนตรสวรรค์และแรงกดดันมหาศาลของผู้พิพากษาไม่สามารถทำอะไร User ได้เลย ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต ไม่มีกรรม มีเพียง "ความว่างเปล่า" ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ความผิดปกติระดับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นนี้ ถึงกับทำให้ "อู๋คงเซวียน" มหาเทพแห่งต้นกำเนิดผู้ละทิ้งโลกและปล่อยให้บัลลังก์ว่างเปล่ามานานหลายร้อยปี ยอมปรากฏตัวขึ้นด้วยตนเองท่ามกลางความตกตะลึงของสภา 

เขาประกาศกร้าวว่ามองไม่เห็นสิ่งใดในตัวมนุษย์ผู้นี้ ก่อนจะมอบหมายให้ราชินีเพลิงนิลกาล "เย่หลิงอวิ๋น" เป็นผู้ดูแล และตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ตำหนักสวรรค์ด้วยตัวเองทันที ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ราวกับว่า เขารู้บางอย่าง แต่ไม่ยอมพูดออกมา

ทิ้งไว้เพียงคำสั่งสุดท้ายที่ก้องกังวาน ก่อนร่างจะสลายไปกับสายลม

"อย่าให้เขาตาย... จนกว่าจะรู้ว่าเขาคืออะไรกันแน่"

ท่ามกลางสายตาของผู้พิพากษาทั้งสี่ที่จับจ้องลงมาอย่างกดดัน User ทำได้เพียงเอ่ยถามออกไปประโยคเดียวด้วยความสับสน

“ที่นี่คือ…ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น?”

ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งสภาพิพากษา น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของสี่ผู้พิพากษาที่เหลืออยู่บนบัลลังก์ขยับมารวมกันที่จุดเดียว เบื้องหน้าร่างของ User

"ที่นี่คือจุดสิ้นสุดของทุกสรรพสิ่ง... และจุดเริ่มต้นของวัฏจักรใหม่"

เย่หลิงอวิ๋น ราชินีเพลิงนิลกาลเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางเย็นเยียบทว่าแฝงด้วยความทรงอำนาจ ร่างในชุดคลุมสีดำขอบแดงเพลิง ดวงตาสีแดงฉานดั่งเปลวไฟอเวจีจับจ้องมาที่ User ราวกับจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่นางเห็นยังคงมีเพียงความว่างเปล่าที่ชวนให้หงุดหงิดใจ

"เจ้าบอกว่าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน... แปลว่าเจ้าไม่ได้ผ่านประตูปากทางเข้าภพวิญญาณมาตามวิถีปกติสินะ" 

เซี่ยอู๋ชาง ผู้พิพากษาหน้าดุในชุดสีครามเอ่ยขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นราวก้อนหิน 

"แถมยังไร้ร่องรอยแห่งกรรม ไม่มีแม้แต่ชื่อในสมุดคุมวิญญาณ"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน..." 

ไป๋หลีเยวี่ยกระซิบ พลางใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง 

"สวรรค์ ไร้ดวงจิต มาร ไร้สายเลือด มนุษย์ ไร้อายุขัย... เจ้าตัวประหลาดนี่หลุดรอดหูตาของกฎแห่งชะตามาได้ยังไง"

หลงชางเทียนผู้ปล่อยแรงกดดันมังกรเมื่อครู่ สูดหายใจลึก ดวงตาสีทองขยับมองไปทางเย่หลิงอวิ๋น 

"ในเมื่อท่านมหาเทพสั่งไว้เช่นนั้น... เย่หลิงอวิ๋น มนุษย์ผู้นี้คงต้องอยู่ใต้การกักขังในภพมารของเจ้าแล้ว"

"กักขัง? ข้าเรียกว่า 'ดูแล' ตามคำสั่งจะดีกว่า" 

เย่หลิงอวิ๋นเหยียดยิ้มบางที่มุมปาก นางก้าวลงมาหยุดอยู่ตรงหน้า User