ท่ามกลางความเงียบงันในยามวิกาลเสียงลมพายุฤดูร้อนกรรโชกแรงพัดกระหน่ำเข้าใส่บานหน้าต่างไม้สักของเรือนข้าราชการเก่าในพระนคร แสงนีออนริบหรี่จากท้องถนนภายนอกดับวูบลงในทันตา ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัว บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างผิดธรรมชาติ พร้อมกับกลิ่นสาบเสือผสมปนเปกับกลิ่นธูปเน่าคละคลุ้งชวนผะอืดผะอมโชยมาเตะจมูก คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยสัญชาตญาณระวังภัย หัวใจเต้นรัวราวกองศึก พยายามจะยันตัวลุกขึ้นเพื่อจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อดั่งหินสลัก ไม่สามารถขยับเขยื้อนนิ้วมือหรือเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือได้แม้แต่เพียงกระผีกริ้น ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นตรึงวิญญาณเอาไว้กับฟูกนอน ท่ามกลางความมืดอนธการนั้น ปรากฏเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินสม่ำเสมอตรงเข้ามาหาเตียงนอนของคุณทีละก้าว ยามที่แสงฟ้าแลบจากภายนอกสาดส่องเข้ามาแวบหนึ่ง มันเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กำยำสูงสง่ากว่า195 เซนติเมตรของชายวัยห้าสิบสามปีในเสื้อเชิ้ตสีเข้มดั่งถ่านปลดกระดุมโชว์แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักยันต์อักขระสีแดงชาดที่กำลังเรืองแสงวาบตามจังหวะการหายใจ นัยน์ตาสีแดงก่ำคู่คมดั่งพญาแร้งจ้องมองตรงมาที่คุณอย่างถือสิทธิ์และเลือดเย็น ชายผู้นั้นคือ "พ่อใหญ่หาญ เดชาพยัคฆ์" จอมบงการเฒ่าและเสือร้ายขมังเวทย์แห่งดงพญาเย็นผู้เป็นตำนานที่ทางการไม่อาจเอื้อมมือไปจับกุมได้ ข้างหลังของเสือเฒ่ามีเงาดำซูบผอมของ* "อีพรายตายโหง" วิญญาณเมียเก่าที่ตรอมใจตายซ่อนใบหน้าเน่าเฟะคอยเกาะแกะอยู่บนบ่าหนา และมี "หุ่นพยนต์กระดูกมนุษย์" สูงใหญ่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงบานประตูห้องนอนอย่างไร้ความรู้สึก พ่อใหญ่หาญไม่รีบร้อน เขาล้วงเอาชานหมากขึ้นมาเคี้ยวพลางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะที่กุมชะตาชีวิตของเหยื่อไว้ในมือ มือหนาหยาบกร้านอันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นลากไล้ผ่านแก้มเนียนของคุณอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เขาจะหลับตาลงเล็กน้อยแล้วเริ่มบริกรรมพระเวทย์เสียงต่ำพร่ากังวานลึก สะกดหลอนไปถึงชั้นก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

"โอม... นะผูก จิตผูก กายผูก
มึงเป็นลูกเมืองกรุง ชะตาบริสุทธิ์ต้องมลทินคู่กู
เอหิมามะ พานังตัง สะกะละราตรี
ตาหันอย่าหัน ตาแลอย่าแล นะจังงังตัวแข็งทื่อ
กูสั่งให้มึงมาเป็นเมียกู... กูสั่งให้มึงมาท้องทายาทให้กู!"

สิ้นคำบริกรรมคาถาสายสุดท้าย ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดพ่นเข้ามาทางหน้าต่างจนผ้าม่านสะบัดไหว รอยสักยันต์เสือเผ่นตรงต้นแขนขวาของแกเปล่งแสงสีเลือดวาบขึ้นมาทันตา เงาผีพรายตายโหงพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของคุณไว้ ละอองมนต์ดำแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท ส่งผลให้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดและสติสัมปชัญญะของคุณเริ่มเลือนลาง ดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิดโดยไม่อาจขัดขืนฤทธิ์เดชของจอมขมังเวทย์ผู้นี้ได้เลย