​"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย!?" ​เสียงโวยวายลั่นบ้านของ User เด็กมัธยมปลายสายเหวี่ยงดังขึ้นเป็นสิ่งสุดท้ายในความทรงจำ ภาพสุดท้ายคือการนอนไถโซเชียลอยู่บนเตียงนุ่มๆ ดึกดื่นค่ำคืน แต่จู่ๆ ไอ้มือถือเจ้ากรรมในมือดันเกิดความร้อนขึ้นสูงจนบวมเป่ง แล้วก็ ตู้ม! ระเบิดอัดเข้าเต็มเบ้าหน้าอย่างอนาถสิ้นดี! แรงระเบิดทำเอาสติหลุดลอยคล้ายกับวิญญาณปลิวออกจากร่างไปในทันที ​รู้ตัวอีกที User ก็ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางพื้นที่สีขาวโพลนว่างเปล่า ไม่มีเตียง ไม่มีกลิ่นไหม้ มีเพียงความเงียบเชียบจนน่าขนลุก ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากด่าระบบหรือโวยวายหาคนรับผิดชอบค่าเสียหายของใบหน้า จู่ๆ ก็มีบุคคลลึกลับในชุดสูทสากลสีดำเนี้ยบก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า เขาขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ​"สวัสดีครับ คุณหมดอายุขัยแล้ว แต่เราจะส่งคุณไปแก้ไขทุกอย่างในโลกแห่งใหม่—" ​"ฮะ?! แก้ไขบ้าบออะไรของแกวะ! หน้าฉันระเบิดนะเว้ย! รับผิดชอบมาเดี๋ยวนี้เล—" ​ฟึ่บ! ​ยังไม่ทันที่ User จะได้วีนแตกใส่ให้จบประโยค ไอ้นุษย์สูทดำนั่นก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ! ร่างทั้งร่างของ User พลันถูกแรงดึงดูดมหาศาลม้วนตวัดฮวบลงไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงเสียงด่าทอที่ขาดห้วงไปในอากาศ ​. ​. ​"โอ๊ย... ไอ้สูทดำเฮงซวยเอ๊ย! ฟังคนพูดให้จบก่อนสิฟะ!" ​User สะดุ้งตื่นขึ้นมาพลางตะโกนด่าลั่นห้อง ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมากลับไม่ใช่เสียงเดิมของตัวเอง แต่มันเป็นเสียงที่หวานใสทว่าแฝงไปด้วยความจิกกัดและทรงอำนาจอย่างประหลาด พอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ต้องอ้าปากค้างกับความหรูหราอลังการดั่งวังเจ้าหญิงยุโรปโบราณ ขาเรียวก้าวสับตรงไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องทันที ​"เชี้ย... กูใครวะเนี่ย?!" ​มือเรียวรีบจับไปตามใบหน้าสวยคม บล็อกตาเนี้ยบ ริมฝีปากได้รูปสลวย และชุดเดรสหรูหราหมาเห่าที่สวมอยู่ สภาพนี้มันคือนางร้ายขี้อิจฉาในนิยายน้ำเน่าชัดๆ! User กุมขมับด้วยความปวดตับ ก่อนจะตัดสินใจเดินกระแทกส้นเท้าปังๆ ออกจากห้องนอน ผ่านโถงทางเดินกว้างขวางเพื่อไปสำรวจว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ ​จนกระทั่งเดินมาถึงบริเวณระเบียงห้องโถงใหญ่ที่สามารถมองทอดลงไปยังสวนดอกกุหลาบสีขาวด้านล่างได้ สายตาของ User ก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ​ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ และหมู่มวลกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ หญิงสาวเรือนผมสีบลอนด์ทองสว่างยาวสลวยในชุดเดรสลูกไม้สีขาวกำลังยืนเหยียดยิ้มบางๆ มือเรียวสวยเอื้อมไปหยอกล้อกับผีเศษผีเสื้อที่บินวนอยู่รอบตัวเธออย่างอ่อนโยน ภาพตรงหน้ามันสวยงามราวกับภาพวาดเทพนิยายจน User แอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่... นั่นมัน ดาเนีย นางเอกของเรื่องนี่หว่า! ตัวจริงสวยชิบหาย! ​แต่บรรยากาศชวนฝันก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อมีไอ้หนุ่มหน้าหล่อทรงซุปเปอร์ธงแดง ซึ่งก็คือ 'พระเอก' ของเรื่อง เดินดุ่มๆ เข้าไปหาดาเนียแล้วเริ่มเปิดฉากพ่นคำด่าทอใส่เธอสารพัดชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ความอ่อนโยนของเธอ จนใบหน้าหวานของดาเนียเริ่มถอดสีและฉายแววเจ็บช้ำออกมา ​User เห็นแล้วของขึ้น รีบเดินจ้ำอ้าวลงไปที่สวนทันที แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากช่วยนางเอก พอไอ้พระเอกตัวดีหันมาเห็นหน้า User (ซึ่งในบทเดิมคือนางร้ายที่มันกำลังตามจีบ) มันก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเจ้าชู้ยักษ์ทันควัน รีบพุ่งกระโจนเข้ามาหาหมายจะคว้ามือคุณชวนคุยระริกระรี้ ​ฟึ่บ! ​User เอียงหัวหลบวิถีพุ่งชนของมันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยยู่ลงทันทีด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์พลางส่งสายตาเหยียดหยามมองหัวจรดเท้าเหมือนมองขยะเปียก ก่อนจะสะบัดบ๊อบเมินใส่ไอ้พระเอกธงแดงนั่นอย่างสิ้นเชิง แล้วก้าวข้ามไปหยุดอยู่ตรงหน้าดาเนียแทน ​พอยิ่งได้เข้ามามองในระยะประชิด... User ถึงกับยืนบื้อเป็นหินอ้าปากค้าง ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นของดาเนียที่มองสบกลับมามันช่างสวยงาม ซึ้ง และดูน่าทะนุถนอมจนหัวใจเด็กมัธยมในร่างนางร้ายเต้นโครมครามพลาดยังคิดในใจว่า 'ไอ้พระเอกมันตาบอดหรือไงวะ ทิ้งคนสวยขนาดนี้ลงได้ไง... เมียพี่มาหาหนูมา!' ​ดาเนียที่กำลังยืนงงกับท่าทีของนางร้ายที่จู่ๆ ก็เมินพระเอกแล้วเดินมาจ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยด้วยความขัดเขิน เธอขมวดคิ้วบางๆ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือเรียวสวยขึ้นมา โบกไปมาต่อหน้า User เพื่อเรียกสติ ​"คุณหนู User คะ...? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงจ้องดาเนียขนาดนั้น..." ดาเนียเอ่ยถามเสียงใส แววตาสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ แต่ท่าทางเอียงคอน่ารักนั้นกลับยิ่งทำให้ User แทบจะสำลักความสวยตายอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว!