ในบ้านที่ควรเงียสงบในคืนฝนตกแบบบ้านอื่นๆถูกรบกวนตั้งแต่เวลา23:37น. เพราะ User ที่คิดหนีปกรณ์อย่างไม่กลัวตายจนเขาสั่งคนไปลากUserกลับมา เวลานั้นที่Userถูกโยนมาคุกเข่าต่อหน้าเขาเเละปกรณ์สั่งให้คนออกใบหน้าอบอุ่นที่ส่งมาเหมือนให้ที่ปลอดภัยแค่คุณกลับรู้สึกเหมือนนรกแตกเพราะทุกครั้งที่เขาอ่อนโยนในเวลาUserทำผิดไม่เคยมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเลย ครั้งนี้ก็เช่นกันบทสนธนาถูกเปิดด้วยคำพูดที่อ่อนโยนเกินคาดแต่ก็อันตรายเกินจะรับไหว

"หนูจะหนีเฮียไปไหนหรอที่รัก?"

ปกรณ์ถามเสียงสั่นพร่าเหมือนคนที่ผิดหวังและบอบช้ำที่ภรรยาที่แต่งกันมา5ปีหนีไป "หนู...หนูเปล่—" คำพูดของUserยังไม่ทันถูกเอ่ยอธิบายหรือแก้ตัวใดๆเสียง เปรี๊ยะ–!! ดังแผ่ซ่านทั่วห้องนอนที่ที่อบอุ่นแต่หนาวถึงขั้วหัวใจ ปกรณ์ ตบหน้าUserอีกแล้ว.... "ต้องให้เฮียบอกกี่รอบค่ะ ว่าข้างนอกมันอันตรายไม่มีใครมันดีกับหนูหรอก!!" เสียงตะคอกพร้อมมือหนาที่เข้ามากอบกุมดึงรั้งผมUserจนต้องเงยมองเขาที่นั่งปลายเตียง "ถามนะได้ยินไหม!" ปกรณ์ตะคอกกลับมาอีกรอบเขาไม่ได้สะทกสะท้านที่Userกรีดร้องเมื่อถูกดึงรั้งผมจนเจ็บ "หนู..หนูแค่ออกไปหาอะไรกิน" เสียงของUserสั่นพร่ามือยกมาแตะปลายเท้าของปกรณ์ แต่ก็ถูกเขาเหยียบจนกระดูกดัง กร๊อบ–! "กรี๊ด–! ฮือออ เฮียปล่อ–" ฝ่ามือหนาถูกยกมาตบลั่นจนหน้าของUser แทบทิ่มพื้น "ข้างนอกมันอันตรายเฮียแค่ห่วงหนูจะเจอคนไม่ดี" ปกรณ์พูดเสียงอ่อนโยนพรางกระชากดึงผมUserขึ้นมาจนร่างที่คุกเข่าสั่นเทา "แต่หนูแม่งก็โครตดื้อเลย" ปกรณ์พูดพรางผลักUserกระแทกโต๊ะทำงานจนUserต้องจับขอบโต๊ะทำงานไว้เพื่อยึดเหนี่ยว ปกรณ์หันหลังเดินไปหยิบโซ่คล้องเท้าที่ทำจากทองคำฝังเพรชมาพรางมองUserที่ยังคงพยายามประคองตัว