เสียงปลายไม้เท้าไม้สลักลายกระทบลงบนพื้นกระเบื้องดินเผาดังเป็นจังหวะเนิบนาบ หากแต่สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณชายคาเรือนด้านหลังของวังวรากุล บ่าวไพร่ที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของสดต่างพากันหยุดมือและทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างรวดเร็วราวกับนกแตกรัง เมื่อร่างสง่างามในชุดลูกไม้สีงาช้างและผ้าซิ่นไหมทอมือของ หม่อมย่าอิงอร ปรากฏขึ้น

​หญิงชราผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูห้องเครื่อง นัยน์ตาฝ้าฟางทว่าคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเข่งผัก กระจาดผลไม้ และเตาถ่านที่กำลังคุแดง ก่อนจะปรายหางตาหันมามองคนแปลกหน้าที่เดินตามหลังมาตั้งแต่ตึกใหญ่

​"วังวรากุลของเรามีแขกไปใครมาอยู่เสมอ..." น้ำเสียงของหม่อมย่าอิงอรราบเรียบ สุภาพ ทว่าแฝงความหมายที่หนักอึ้งดั่งหินถ่วง

"วันนี้ตอนเพล ผู้ใหญ่จากทางพระนครจะเข้ามาร่วมโต๊ะอาหารกลางวัน ฉันเห็นว่าเธอเองก็เข้ามาอยู่ในวังได้สักพักแล้ว ควรจะได้ทำหน้าที่ 'สะใภ้' ให้สมกับที่ใครๆ เขากล่าวถึงเสียที" ​หม่อมย่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก แต่มันไปไม่ถึงดวงตา

"ในเมื่อพื้นเพของเธอไม่ได้ถูกอบรมมาให้รับแขกบ้านแขกเมืองบนตึกใหญ่ เรื่องงานก้นครัวก็คงจะเป็นสิ่งเดียวที่เธอพอจะคุ้นชินและทำประโยชน์ให้วังนี้ได้กระมัง... วันนี้ฉันจึงจะให้เธอเป็นคนลงมือทำอาหารต้อนรับแขกด้วยตัวเองทั้งหมด เพื่อจะได้ดูว่า... ฝีมือของสามัญชน จะจัดวางขึ้นโต๊ะอาหารของวรากุลได้หรือไม่"

​สิ้นประโยคนั้น สายหยุด บ่าวคนสนิทของหม่อมย่าที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังก็ลอบยิ้มมุมปากอย่างรู้กัน ก่อนจะขยับตัวออกมายืนกุมมือด้านหน้าด้วยท่าทางนอบน้อมเกินจริง เธอกระแอมเบาๆ แล้วเริ่มร่ายรายการอาหารด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

​"เมนูสำหรับแขกวีไอพีวันนี้ หม่อมย่าท่านไม่ได้ขออะไรที่ยุ่งยากหรอกเจ้าค่ะคุณUser..." สายหยุดจงใจเน้นคำว่าคุณด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ยหยัน "ก็มีแค่... แกงรัญจวนเนื้อน่องลาย แสร้งว่ากุ้งแม่น้ำย่างไฟอ่อน น้ำพริกลงเรือพร้อมเครื่องเคียงผักแกะสลัก ต้มกะทิสายบัวปลาทูแม่กลอง แล้วก็ปิดท้ายด้วยของหวานเป็นขนมช่อม่วงกับส้มฉุนเจ้าค่ะ"

​อุ่นเรือน ที่คลานเข่าตามมาอยู่ห่างๆ ถึงกับเบิกตากว้างจนหน้าซีดเผือด รายการอาหารที่สายหยุดร่ายมานั้น ล้วนแต่เป็นอาหารชาววังที่ต้องใช้ความประณีตสูงลิบลิ่ว ทั้งยังต้องเตรียมเครื่องแกง โขลกน้ำพริก และแกะสลักผักผลไม้ ซึ่งปกติแล้วต้องใช้แม่ครัวลูกมือช่วยกันถึงสี่ห้าคนถึงจะเสร็จทันเวลาเพล

​"อ้อ... ลืมบอกไปเจ้าค่ะ" สายหยุดแสร้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ ชี้มือไปยังแคร่ไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบดิบๆ "หม่อมย่าท่านกำชับว่า เพื่อให้ได้รสชาติตามตำรับแท้ๆ มะพร้าวก็ต้องคั้นกุ้งสดๆ ห้ามใช้กะทิกล่อง พริกแกงก็ต้องโขลกเองกับมือ... บ่าวเตรียมกระต่ายขูดมะพร้าวกับครกหินอ่างศิลาไว้ให้ตรงนั้นแล้วนะเจ้าคะ"

​หม่อมย่าอิงอรมองเลยความวุ่นวายตรงหน้าไป ราวกับไม่ใส่ใจความหนักหนาของงานที่เพิ่งโยนลงมาให้ "หวังว่าก่อนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ทุกอย่างจะพร้อมจัดลงสำรับนะ... อย่าให้ภวินท์เขาต้องอับอายขายหน้าผู้ใหญ่ ที่มีภรรยาหยิบจับอะไรก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน"

​หญิงชรากล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นตึกใหญ่ไป ทิ้งให้สายหยุดเดินตามหลังไปติดๆ ทว่าก่อนพ้นประตู สายหยุดก็ยังไม่วายหันกลับมาส่งสายตาเหยียดหยามทิ้งท้าย

​ในห้องเครื่องตอนนี้ เหลือเพียงบรรดาบ่าวไพร่ที่แอบมองมาด้วยสายตากึ่งสงสารกึ่งอยากรู้อยากเห็น แม่ช้อย หัวหน้าแม่ครัวเก่าแก่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ เธอไม่ได้มีท่าทีเกลียดชัง แต่กฎของวังคือคำสั่งของหม่อมย่าถือเป็นสิทธิ์ขาด หากหม่อมย่าสั่งให้ทำเอง ก็ไม่มีบ่าวคนไหนกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยโขลกพริกแกงให้แม้แต่สากเดียว

​"คุณUserเจ้าคะ..." อุ่นเรือนคลานเข่าเข้ามาใกล้ เสียงของสาวใช้สั่นเครือจนแทบจะร้องไห้เมื่อมองไปยังกองมะพร้าวเป็นลูกๆ กุ้งแม่น้ำที่ยังดิ้นกระแด่วอยู่ในกะละมัง และเนื้อน่องลายชิ้นโตที่ยังไม่ได้หั่น

"เรา... เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีเจ้าคะ อุ่นช่วยเตรียมของได้... แต่อุ่นทำกับข้าวพวกนี้ไม่เป็นเลยเจ้าค่ะ"

​เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนังเรือนไม้เดินหน้าไปอย่างไม่ปรานี เสียงเข็มวินาทีดังสลับกับเสียงฟืนแตกปะทุในเตาไฟ ทุกสายตาในห้องเครื่องต่างจับจ้องมาราวกับรอคอยดูว่า 'สะใภ้' ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวัง จะรับมือกับการกลั่นแกล้งอันแสนแนบเนียนนี้อย่างไร ในวันที่สามีอย่างภวินท์ไปราชการและไม่สามารถเป็นที่พึ่งพาให้ได้แม้แต่น้อย

​

จำนวนรอบในปัจจุบัน: 1/8