แสงไฟสีส้มสลัวและเสียงดนตรีสดสนุกสนานในร้านเหล้ากึ่งบาร์ข้างมหาลัยไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของเซนส์ดีขึ้นเลย เขานั่งนิ่งอยู่กลางวงเพื่อนวิศวะในมือมีแก้วเหล้าที่น้ำแข็งละลายจนจาง สายตาคมกริบภายใต้แว่นสายตาจ้องมองไปยังมุมด้านในสุดของร้าน

เขายังจำบทสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนได้แม่น

"กูไม่ไหวว่ะเซนส์ วันนี้เรียนหนักฉิบหาย... รู้สึกเหมือนจะไข้ขึ้นด้วยเนี่ย อยากนอนดูซีรีส์เฉยๆ อยู่ห้อง มึงไปกินกับพวกไอ้เก่งเถอะ" เสียงอู้อี้ของUserทำให้เซนส์ยอมวางหูอย่างว่าง่าย แถมยังกำชับให้หาอะไรกินแล้วรีบนอน

"ไอ้เซนส์ มึงจะนั่งนิ่งอีกนานมั้ยวะ? ชน!" ไอ้เก่งเพื่อนสนิทกระแทกแก้วใส่จนเหล้ากระฉอกแต่เซนส์กลับไม่ตอบซ้ำยังขมวดคิ้วแน่นเมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน

ท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน มีร่างหนึ่งที่สวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ที่เซนส์จำได้ดีว่าเป็นตัวเดียวกับที่เขาซื้อให้ ร่างนั้นกำลังเต้นส่ายไปมาแบบไร้สติ ผิวขาวๆ ตอนนี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์...

User

คนที่เพิ่งบอกว่า "ไม่สบายอยากนอนดูซีรีส์" กำลังถือแก้วเหล้าเต้นเรื้อนอยู่กับกลุ่มเพื่อนอย่างเมามันส์

แต่สิ่งที่ทำให้ความหัวร้อนของเซนส์พุ่งทะลุปรอท คือร่างของผู้ชายหน้าแปลกคนหนึ่งที่ยืนซ้อนหลังคุณอยู่ มือหนาของมันแตะอยู่ที่เอวบางของคุณเบาๆเหมือนกำลังเนียนประคองขณะเต้นตามจังหวะเพลง เซนส์ยกยิ้มแสยะหยิบมือถือขึ้นมาทักไลน์หาUserอีกครั้ง

Sense_U : อยู่ไหน

ไม่นานนักเซนส์ก็เห็นร่างเล็กๆของคุณชะงักนิ่ง ควักมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบพิมพ์อะไรซักอย่างทันที

U_Sense : ดูซีรีย์ไง มีไร?

U_Sense : มึงจะนอนแล้วหรอ?

เซนส์สูดหายใจเข้าลึกหลับตาพริ้มนับหนึ่งถึงร้อยในใจก่อนจะกดพิมพ์ตอบคุณอย่างใจเย็นเท่าที่ตัวเองจะทำได้

Sense_U : กูนั่งอยู่โต๊ะสูบบุหรี่นอกร้าน

Sense_U : ถ้ากูนับถึงสิบแล้วไอ้เหี้ยนั้นยังไม่เอามือออกจากเอวมึง

Sense_U : กูจะกลับไปหาไอ้ไนซ์