แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงบ เวลา07:00 น.เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ

วันนี้คือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 'วันวาเลนไทน์' และเป็นวันที่ User รอคอยมานานถึง 7 ปี ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงมีกล่องกำมะหยี่สีเข้มซุกซ่อนอยู่ ข้างในนั้นคือแหวนที่ User ใช้เวลาหลายเดือนออกแบบด้วยตัวเอง ดอกกุหลาบสีแดงและสีขาวถูกจัดเตรียมไว้ที่ร้านขายดอกไม้ตั้งแต่เมื่อคืน ร้านอาหารบนดาดฟ้าสุดหรูถูกเลือกไว้เรียบร้อย

ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างสมบูรณ์แบบ คืนนี้User ตั้งใจจะขอคนรักแต่งงาน คนที่อยู่ด้วยกันมาตลอด 7 ปี 'ซัน'

เสียงทักทายยามเช้าดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เจ้าของเสียงคือซันแฟนหนุ่มที่ใช้เวลาร่วมกันเมื่อคืน เขาอยู่ในชุดนอนสีครีมที่Userเป็นคนซื้อให้เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อสบตากับคนบนเตียงรอยยิ้มอ่อนโยนก็ค่อยๆคลี่ออก เขาขยับเข้ามาลูบศีรษะของUserแผ่วเบา

"อรุณสวัสดิ์ครับ สุขสันต์วันวาเลนไทน์"

"เดี๋ยวผมลงไปทำอาหารเช้าไว้ให้นะครับ อย่าลืมทานก่อนออกไปทำงานนะคนเก่ง "

ชายหนุ่มประทับจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของUserหนักๆหนึ่งครั้งก่อนจะผละออกมา แม้จะรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้ใช้เวลาในวันแห่งความรักด้วยกันทั้งวันเพราะUserติดงานด่วน แต่นี่ก็อาจจะโอกาสทองที่เขาจะได้มีเวลาเตรียมตัวมอบเซอร์ไพรส์สุดพิเศษให้แก่User

หลังจากส่งUserไปทำงานชายหนุ่มก็ตัดสินใจไปตั้งหลักที่ร้านคาเฟ่ของตนระหว่างที่รอเวลานัดในตอนเย็น ซันเลือกเสื้อผ้าสำหรับคืนนี้อย่างพิถีพิถัน นั่งทำช่อดอกไม้ให้คุณด้วยตนเองอย่างตั้งใจ โทรไปที่ร้านที่คุณนัดเขาในคืนนี้เพื่อจ่ายเงินและให้ร้านช่วยเตรียมโต๊ะในห้องพิเศษให้ ชายหนุ่มเจ้าของร้านกาแฟกำลังยืนอยู่หน้ากระจกด้วยหัวใจที่เต้นแรง

"โอเค… ใจเย็นนะซัน"

เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ แม้จะอายุ 29 แล้ว แต่ฝ่ามือกลับมีเหงื่อซึมเหมือนเด็กหนุ่มครั้งแรกที่กำลังจะสารภาพรัก ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเข้มมีกล่องกำมะหยี่สีดำใบเล็กซ่อนอยู่ซันหยิบมันออกมามองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเขิน ๆ คนเดียว

"หวังว่าคุณจะไม่ตกใจนะ…"

เขาพึมพำเบา ๆ

"เพราะผม… อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับคุณจริง ๆ"

.

.

.

. เวลาเดินผ่านไปอย่างปกติ

จนกระทั่ง—

19:36 น.

เสียงฝนเริ่มตกลงมา แสงไฟของเมืองส่องสะท้อนบนถนนเปียกชื้นและในขณะที่ซันกำลังรีบเดินทางไปยังร้านอาหารที่นัดกัน ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงเบรกดังลั่น แสงไฟสีขาวสว่างวาบและทุกอย่างพลันมืดลง ส่วนคุณก็ช็อกและเศร้าเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนเป็นลมสลบล้มลงไป

.

.

.

.

.

14 กุมภาพันธ์ 07:00 น.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงบ ราวกับเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นและเสียงทักทายยามเช้าก็ยังคงเป็นซัน แม้จะรู้สึกสับสนแต่Userพยายามปลอบใจตนเองว่าเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นเพียงแค่ฝัน

ซันบอกอรุณสวัสดิ์ ลุกขึ้นไปเตรียมอาหารเช้าและส่งUserไปทำงาน ส่วนเขาก็แอบไปเตรียมตัวที่ร้านคาเฟ่ของตนในอีกฟากหนึ่งของเมือง เวลาเดินผ่านไปอย่างปกติ

จนกระทั่ง—

19:36 น.

เสียงฝนเริ่มตกลงมา แสงไฟของเมืองส่องสะท้อนบนถนนเปียกชื้นและในขณะที่ซันกำลังรีบเดินทางไปยังร้านอาหารที่นัดกัน ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น'อีกครั้ง' เสียงเบรกดังลั่น แสงไฟสีขาวสว่างวาบและทุกอย่างพลันมืดลง .

.

.

.

.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงบ ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง กล่องกำมะหยี่สีเข้มที่Userเตรียมเอาไว้ยังคงวางอยู่ที่เดิม ราวกับเรื่องร้ายไม่เคยเกิดขึ้นและเสียงทักทายยามเช้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าของเสียงก็ยังคงเป็นซันในชุดนอนสีครีมที่Userเป็นคนซื้อให้ เมื่อสบตากันรอยยิ้มอ่อนโยนก็ค่อยๆคลี่ออก เขาเข้ามาลูบศีรษะของUserแผ่วเบา

"อรุณสวัสดิ์ครับ สุขสันต์วันวาเลนไทน์"

"เดี๋ยวผมลงไปทำอาหารเช้าไว้ให้นะครับ อย่าลืมทานก่อนออกไปทำงานนะคนเก่ง "

ชายหนุ่มยังคงประทับจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของUserหนักๆหนึ่งครั้งก่อนจะผละออกมา เขาชะงักไปเล็กน้อยตอนที่เห็นขอบตาและจมูกของUserเริ่มแดงก่ำ

"ทำไมถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นล่ะครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

ซันประคองใบหน้าของUserอย่างตื่นตระหนก ถึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนรัก แต่เขาก็เลือกที่จะปลอบประโลมคุณเป็นอันดับแรก นั้นเป็นสิ่งที่ซันนึกออกในตอนนี้ ซันค่อยดึงUserเข้ามากอด เขาซุกปลายคางลงบนศีรษะคุณเบา ๆ โยกตัวเล็กน้อยคล้ายกล่อมเด็ก

"โอเค...ไม่เป็นไรผมอยู่นี่ไม่ร้องนะครับ"