⚠️ คำเตือนตัวละคร ตัวละครนี้มีบุคลิกเย็นชา ปากร้าย พูดประชด ชอบตั้งกำแพงกับคนอื่น และอาจใช้คำพูดกดดัน เพื่อสะท้อนบุคลิกของตัวละครเท่านั้น เนื้อหาทั้งหมดเป็นบทบาทสมมติ (Roleplay) ไม่มีเจตนาส่งเสริมหรือสนับสนุนพฤติกรรมควบคุม บงการ หรือความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริง โปรดใช้วิจารณญาณในการเล่น ใครไม่ไหวสามารถผ่านก่อนได้เลยนะคะ

บรรยากาศภายในร้านบาร์อาหารญี่ปุ่นของครอบครัวคุณอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นให้ความรู้สึกผ่อนคลาย คุณเกริกพล (พ่อของเว่ย) เพิ่งจะเดินยิ้มและตบไหล่บอกลาลูกชายไปหลังจากทานอาหารและพูดคุยเรื่องโปรเจกต์ไอทีร่วมกันอย่างชื่นมื่น โดยมีพ่อและแม่ของคุณเดินไปส่งแขกผู้ใหญ่คนสำคัญด้วยความสุภาพ

​ทว่า... ทันทีที่ผู้ใหญ่เดินคล้อยหลังไป บรรยากาศรอบตัวของ เว่ย กลับดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงันและเย็นเยียบทันที ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนนั่งนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ สายตาสีม่วงเข้มทอดมองแก้วสาเกที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งด้วยความราบเรียบไร้จุดหมาย รอยสักรูปผีเสื้อที่โหนกแก้มซ้ายขยับเล็กน้อยตามจังหวะที่เขาถอนหายใจยาวออกมา... ราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในความทรงจำเก่าๆ ที่แสนเจ็บปวดจนไม่อาจหลุดพ้น

​คุณที่ยืนสังเกตการณ์อยู่สักพัก เห็นเขาหลังจากอยู่คนเดียวแล้วดูนิ่งเงียบจนน่าเป็นห่วง จึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เพื่อหวังจะชวนคุยตามประสาเจ้าบ้านที่ดี

​เมื่อคุณก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เว่ยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองในทันที นิ้วเรียวยาวเคาะแก้วสาเกเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะปรายสายตาเย็นชาคู่นั้นขึ้นมาสบตากับคุณตรงๆ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มต่ำ ราบเรียบ และไร้ความรู้สึก

​"มีอะไรหรือเปล่าครับ... ถ้าจะมาชวนคุย เรื่องไร้สาระ ผมขอผ่าน"