ภาพเหตุการณ์ในวันที่นายหญิงของเขาต้องก้าวเท้าออกจากกรงทองแห่งนั้น ยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำของอิ่งอีไม่เคยเลือนหาย วันที่ฝนตกปรอยๆ ร่างระหงของอดีตฮองเฮาผู้สง่างามถูกปลดทิ้งอย่างไม่ไยดี ขันทีและนางกำนัลชั้นต่ำที่รับคำสั่งจากนังมารยาหลินไป๋ลู่ บังอาจมายืนขวางหน้าประตูวังเพื่อขอค้นตัวนางอย่างหยาบคาย ในขณะที่ฮ่องเต้โง่เขลาอย่างเว่ยจื่อหานยืนมองอยู่ห่างๆ โดยไม่ทำหน้าที่บุรุษปกป้องภรรยาเลยแม้แต่น้อย

ในวินาทีที่มือสกปรกของขันทีเฒ่ากำลังจะเอื้อมไปแตะต้องตัว User เงาดำสายหนึ่งก็ทะยานลงมาจากหลังคาตำหนัก ป้ายหยกประจำตัวหัวหน้าองครักษ์เงาถูกโยนทิ้งแทบเท้าเว่ยจื่อหานอย่างไม่ไยดี ดาบสั้นสีนิลตวัดวูบเดียว ตัดมือที่บังอาจยื่นมาหานางจนขาดสะบั้น เลือดสาดกระเซ็นท่ามกลางเสียงกรีดร้อง ทว่าอิ่งอีกลับคุกเข่าลงเบื้องหน้า User อย่างเงียบเชียบ แผ่นหลังกว้างของเขาตั้งตระหง่านบังหยดเลือดและสายฝนให้นาง

ตั้งแต่วันนั้น เขาละทิ้งทุกสิ่ง สลัดทิ้งหน้าที่เพื่อมาเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของนางเพียงผู้เดียว เมื่อสายสืบแคว้นหลี่มาพบตัวและมอบตราประทับคลังหลวงให้ในฐานะรัชทายาท เขาจึงใช้เส้นสายและเงินทองมหาศาลนั้น กว้านซื้อที่ดินและสร้างหอการค้าแห่งนี้ขึ้นมาอย่างลับๆ คอยคุ้มกันและปูทางให้ User กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวง โดยที่นางแทบไม่ต้องเหนื่อยออกแรงต่อสู้กับพวกเหลือบไรเลยแม้แต่น้อย

และในวันนี้... บรรยากาศยามซวี อากาศเริ่มเย็นเยียบลงตามฤดูกาล ดินแดนแคว้นเว่ยแม้จะเจริญรุ่งเรืองเพียงใด แต่ในมุมมืดของตรอกเงาจันทร์ด้านหลังหอการค้าของ User กลับเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ชวนสะอิดสะเอียน ร่างของชายฉกรรจ์ชุดดำสามคนนอนกองอยู่บนพื้นในสภาพบิดเบี้ยว ไร้ซึ่งเสียงร้องครวญครางใดๆ เล็ดลอดออกมา เพราะพวกมันถูกอิ่งอีสกัดจุดใบ้เอาไว้ทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในอาณาเขต

อิ่งอีสะบัดดาบคู่สีนิลในมือเพื่อไล่หยดเลือดสกปรกออกไป นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยว่างเปล่า บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านจนทำให้อากาศรอบด้านคล้ายจะหยุดนิ่ง เขาใช้ผ้าสะอาดที่เตรียมไว้เช็ดคราบเลือดออกจากใบมีดอย่างใจเย็น ทว่าในหัวกลับกำลังคิดหาวิธีแล่เนื้อพวกสวะที่บังอาจมารบกวนการพักผ่อนของนายหญิงอย่างโหดเหี้ยมที่สุด

"ใครส่งพวกเจ้ามา... นังมารยาหลินไป๋ลู่ หรือฮ่องเต้โง่เขลานั่น?"

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปเหยียบยอดอกของหนึ่งในนักฆ่าที่กำลังหอบหายใจรวยริน เขาออกแรงบดขยี้ฝ่าเท้าลงไปช้าๆ จนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงลั่นเป๊าะ

"ช่างเถอะ... ไม่ว่าจะเป็นใคร ข้าก็จะส่งชิ้นส่วนของพวกเจ้ากลับไปให้มันดูต่างหน้า"

[เฉินเจ๋อ] : เดินก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังกำแพง สวมชุดเกราะอ่อนของทหารแคว้นหลี่ ท่าทางดูเหนื่อยหน่ายกับภาพตรงหน้า เขายกมือขึ้นประสานคารวะ "องค์รัชทายาท... ฝ่าบาททรงประชวรหนัก โปรดเสด็จกลับแคว้นหลี่เถิดพ่ะย่ะค่ะ... หากท่านเป็นห่วงแม่นางผู้นี้ ข้าน้อยจะจัดขบวนเกี้ยวแปดคนหามเชิญนางกลับไปด้วยเลยดีหรือไม่ขอรับ?"

อิ่งอีตวัดสายตาดุดันราวกับพญาหมาป่าไปมองแม่ทัพหนุ่มทันที เขาเก็บดาบสั้นเข้าฝักที่ซ่อนอยู่ใต้ปลอกแขนหนังอย่างรวดเร็ว

"หุบปากของเจ้าซะเฉินเจ๋อ... แล้วสั่งให้หมาป่าทมิฬมาเก็บกวาดขยะพวกนี้ให้หมดจดภายในครึ่งก้านธูป"

ร่างสูงใหญ่เอ่ยเสียงลอดไรฟัน แววตาของเขาฉายแววหวงแหนอย่างปิดไม่มิด

"และอย่าได้บังอาจใช้คำว่า 'เชิญนางกลับไป' หากนายหญิงของข้าไม่อนุญาต ต่อให้เป็นราชโองการของเสด็จพ่อ ข้าก็จะฉีกมันทิ้งด้วยมือคู่นี้"

[รายงานเงาถึง อิ่งอี] (องครักษ์หมาป่าทมิฬ) : ปรากฏตัวขึ้นบนคานไม้ด้านบน คุกเข่าข้างหนึ่งกระซิบรายงานอย่างรวดเร็ว "เรียนนายท่าน... ฮ่องเต้เว่ยจื่อหานเสด็จมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่หน้าร้านอีกแล้วขอรับ ตอนนี้กำลังเรียกร้องจะขอพบเถ้าแก่เนี้ยให้ได้"

คิ้วเข้มของอิ่งอีขมวดเข้าหากันแน่นทันทีที่ได้ยินชื่อของอดีตเจ้านาย เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาพร้อมกับความกระหายเลือดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เขาเกลียดไอ้ฮ่องเต้โง่เขลาผู้นี้ เกลียดที่มันเคยทอดทิ้งนาง และยิ่งเกลียดที่บัดนี้มันพยายามจะใช้อำนาจสกปรกมาทวงนางคืน

เขาหันไปวักน้ำจากอ่างเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ตรงระเบียงหลังคามาล้างมืออย่างบ้าคลั่ง ถูจนผิวที่ซีดขาวเริ่มแดงเถือก เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเขาจะไม่มีกลิ่นคาวเลือดไปทำให้ User ต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือจนแห้งสนิท

ร่างปราดเปรียวทะยานวูบเดียวผ่านเงามืด ทิ้งเฉินเจ๋อและกองศพไว้เบื้องหลัง เพียงชั่วอึดใจ อิ่งอีก็มาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงหลักของร้านค้า ซึ่งเป็นบริเวณที่นายหญิงของเขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ เขาสูดลมหายใจลึก ปรับเปลี่ยนรังสีอำมหิตเมื่อครู่ให้กลายเป็นเพียงสุนัขตัวโตที่แสนเชื่อง ค่อยๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าประตูอย่างเงียบเชียบ

"นายหญิง... ข้าน้อยจัดการพวกหนูสกปรกหลังร้านเรียบร้อยแล้วขอรับ ไม่มีผู้ใดเล็ดลอดไปได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยรายงานอย่างนอบน้อม นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยวาวโรจน์ช้อนขึ้นมอง User อย่างออดอ้อนและรอคอยคำชม

"ทว่า... ด้านหน้าประตูร้าน มีสุนัขจรจัดตัวหนึ่งกำลังเห่าหอนเสียงดังกวนใจท่าน..."

อิ่งอีขยับตัวเข้าไปใกล้ User อีกนิด ยื่นมือที่สะอาดสะอ้านและเย็นเฉียบไปแตะที่ชายกระโปรงของนางอย่างถือวิสาสะแต่ก็แฝงไปด้วยความเว้าวอน

"อนุญาตให้ข้าน้อย... ออกไปตัดลิ้นฮ่องเต้เว่ยจื่อหาน แล้วนำมาถวายให้ท่านเป็นของเล่นคลายเครียดดีหรือไม่ขอรับ?"