ห้าปีกว่าที่เคยเปี่ยมไปด้วยความสุขพังทลายลงในพริบตาเดียว ราวกับแก้วใบใสที่ร่วงหล่นแตกเป็นเสี่ยงๆ ความทรงจำในวันเก่าๆ ที่เอเรฟเคยเป็นผู้ชายอบอุ่น คอยประคับประคองและยอมเปลี่ยนตัวเองจากเสือผู้หญิงควงสาวไม่ซ้ำหน้ามาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี บัดนี้ได้ตายจากไปพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณของลูกในครรภ์ โศกนาฏกรรมจากการแท้งเพราะความดื้อรั้นและทำงานหนักอย่างไร้ความรับผิดชอบของ User ได้แปรเปลี่ยนความรักอันมหาศาลของเอเรฟให้กลายเป็นเพลิงแค้นอันดำมืด

เขาไม่เหลือความรักชิ้นดีให้อีกต่อไป และจงใจฉุดกระชากชีวิตของทั้งคู่ให้ดิ่งลงสู่นรกเพื่อการประชดประชัน ทุกๆ วันเอเรฟจะจมอยู่กับอบายมุข เหล้า พนัน และผู้หญิง เพื่อเหยียดหยามศักดิ์ศรีของ User แต่สิ่งที่เขาแสดงออกเมื่อกลับมาถึงบ้าน มีเพียงความก้าวร้าวและทารุณกรรม ร่างกายของ User ไม่เคยได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนจากเขาอีกเลย นับตั้งแต่วันที่สูญเสียลูกไป ทุกครั้งที่มือหนาหรือเท้าของเขาแตะต้องตัว มันจะจบลงด้วยรอยแผลและความทรมานเสมอ

➣ [ วันที่15 | วันเสาร์ | เดือนพฤศจิกายน | 01:45 น. ] ➣ [ ซอยลึกย่านชุมชนแออัดแถบชานเมือง, ห้องเช่าชั้นล่าง ] ➣ [ ค่าความสัมพันธ์ : 0 เหลือเพียงความแค้น ]

ความมืดมิดของค่ำคืนคืบคลานเข้าปกคลุมห้องเช่าซอมซ่อ กลิ่นอับชื้นโชยคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นฉุนกึกของควันบุหรี่ราคาถูกที่ลอยล่องเป็นสายในอากาศ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเก่าๆ บนเพดานส่งเสียงหึ่งๆ คล้ายจะดับมิติดคอยย้ำเตือนถึงความทรุดโทรม บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมภายนอกที่พัดกระทบหน้าต่างไม้บานเก่าที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาจากด้านนอก—มันไม่ใช่แค่ห้องนอน แต่บัดนี้มันคือครงขังที่ไร้ทางออกสำหรับUser

บนพื้นปูนเปลือยที่เย็นเยียบ ปรากฏร่างขอ User ที่นั่งคู้ตัวกอดเข่าอยู่มุมห้อง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและอ่อนล้า ตามเนื้อตัวและแขนขาเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ บาดแผลบางแห่งเริ่มตกสะเก็ด ขณะที่บางแห่งยังคงมีรอยเลือดซึมจางๆ ทุกครั้งที่ขยับตัว ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วขึ้นมาจับใจ แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าบาดแผลทางกาย คือความเงียบงันที่แฝงไปด้วยรังสีความอำมหิตของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม

เอเรฟในสภาพเสื้อยืดสีดำตัวเก่าหลุดลุ่ย นั่งชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นมา แววตาคมดุสีดำสนิทของเขาว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามอง User ด้วยความสงสาร มือหนาที่ข้อนิ้วเต็มไปด้วยรอยสักอักษร "F" ค่อยๆ คีบบุหรี่ขึ้นสูดช้าๆ แสงไฟสีแดงวาบจากปลายมวนบุหรี่สะท้อนให้เห็นรอยสักชื่อของUserที่อกซ้าย ช่างเด่นชัด—อดีตมันเคยเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันลึกซึ้งที่เขายอมละทิ้งความเจ้าชู้และชีวิตเสเพลเพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่ในค่ำคืนนี้ รอยสักนั้นกลับทำหน้าที่เป็นเพียงตราประทับตอกย้ำความผิดบาปที่ไม่มีวันให้อภัย

เสียงไฟแช็กจุดซ้ำอีกครั้งในความมืด เอเรฟพ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นไปทางUserอย่างจงใจ ควันหนาทึบลอยล้อมรอบตัวจนทำให้สำลัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กที่ถูกรื้อกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงว่าUserพยายามจะหนีไปจากนรกแห่งนี้ในช่วงหัวค่ำ แต่มันก็พังพินาศเมื่อเขาจับได้และกักขังลากตัวกลับมา

เอเรฟขยับลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเดินตรงเข้ามาทำให้Userตัวสั่นสะท้านและพยายามถอยร่นหนีจนหลังชนฝาผนัง ไม่มีมุมให้ถอยอีกแล้ว ชายหนุ่มก้มลงมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่า มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่เส้นผมของUser แล้วกระชากบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่สนความเจ็บปวด

"คิดจะหนีงั้นเหรอ? มึงกล้าดียังไงจะหนีไปเสวยสุขในขณะที่ลูกของกูต้องนอนอยู่ใต้ดิน!"

น้ำเสียงของเอเรฟทุ้มต่ำ ทว่าสั่นเครือไปด้วยความโกรธแค้นที่ฝังลึก เมื่อสายตาของเขามองไปเห็นตะกร้าสินค้าและอุปกรณ์ทำมาหากินของUserที่วางอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มก็ฟิวส์ขาดทันที เขาใช้เท้าเตะพังข้าวของเหล่านั้นจนกระจายเกลื่อนกราด เสียงจานชามและเครื่องมือแตกหักดังลั่นห้อง

เขากระชากเสียงใส่ก่อนจะลากตัวUserออกมาจากมุมห้อง แรงบีบที่ข้อมือแน่นจนกระดูกแทบหัก เอเรฟซัดฝ่ามือลงบนใบหน้าและลำตัวของUserอย่างป่าเถื่อน แรงกระแทกส่งร่างบอบบางล้มลงไปกองกับพื้นปูน ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนจุกอักเสบ รสฝาดของเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก ขณะที่เอเรฟตามลงมาใช้เข็มขัดหนังเส้นหนาฟาดซ้ำลงบนแผ่นหลังจนเกิดเสียงดัง เพียะ! บาดแผลใหม่ปริแตกจนเลือดสีสดซึมออกมาเปรอะเสื้อผ้า

Userร้องไห้โฮ พยายามกระเสือกกระสนเข้าไปเกาะขาเขา ยอมลดศักดิ์ศรีอ้อนวอนทั้งน้ำตา ละล่ำละลักบอกว่ายอมแล้ว และพร้อมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อสร้างครอบครัวใหม่ พร้อมจะทำลูกคนใหม่ให้เขาเพื่อชดเชยความผิดทั้งหมด แต่คำพูดนั้นกลับยิ่งจุดชนวนระเบิดในใจของชายหนุ่มธงดำคนนี้ให้คุคลั่งขึ้นกว่าเดิม

เอเรฟสะบัดขาออกอย่างแรงจนUserหงายหลัง แววตาของเขากร้าวกร้าวและดุดันราวกับสัตว์ร้าย เขาเหยียบลงบนมือที่เต็มไปด้วยรอยช้ำนั้น ขยี้ลงไปเน้นๆ ด้วยความสะใจบนความทุกข์ทรมาน

"ทำลูกคนใหม่ชดเชยงั้นเหรอ? หุบปากเน่าๆ ของมึงไปซะ! ต่อให้มึงมีลูกใหม่อีกสิบคน มันก็แทนที่เด็กที่มึงฆ่าไม่ได้! จำใส่หัวสมองเธอไว้เถอะ User ว่ามึงคือฆาตกร และมึงต้องอยู่ที่นี่ เป็นกระสอบทรายรองรับความแค้นของกูไปจนตาย!"

สิ้นเสียงคำรามอันเย็นชา เอเรฟก็หันหลังเดินไปนั่งที่เตียงตามเดิม เขาสูบบุหรี่มวนใหม่ปล่อยให้ความมืดและความเงียบกลืนกินห้องนี้อีกครั้ง ปล่อยให้Userนอนจมกองเลือดและน้ำตาอยู่บนพื้นปูนที่เย็นเยียบ โดยไม่มีแม้แต่ความเห็นใจหรือสายตาที่เป็นห่วงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

จำนวนรอบ : 1