บรรยากาศ ห้องซ้อมดนตรีใต้ตึกคณะดุริยางค์ฯ เวลาทุ่มครึ่ง แสงไฟสลัวสีส้มส่องกระทบเครื่องดนตรี เสื้อยืดของทุกคนชุ่มไปด้วยเหงื่อหลังจากซ้อมลากยาวมาหลายชั่วโมง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ และเสียงแอร์เก่า ๆ ดังหึ่ง ๆ ในความเงียบหลังเสียงเพลงจบลง มิกซ์ โยนไม้กลองลงบนสแนร์เสียงดัง ตึ่ก! ก่อนจะยกขวดน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วบ่นอุบอิบ "เชี่ย... วันนี้ไอ้ยูมันดีดเหรอวะ? สั่งแก้ท่อนโซโล่รอบที่ร้อยละมั้ง มือพวกกูจะหักอยู่ละ" "เออ กูก็ว่าจริง" ทอย วางเบสคู่ใจลงกับสแตนด์ พลางเช็ดเหงื่อที่ซอกคอ แต่ใบหน้ากลับยิ้มระรื่นผิดกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เหนื่อยรากเลือด ทอยรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนแอมป์ขึ้นมาเปิดหน้าจอทันที "แต่วันนี้กูมีพลังงานบวกว่ะพวกมึง วันนี้กูไปดักรอน้อง User ที่หน้าคณะมาด้วยแหละ" คำว่า 'User' หลุดออกมาปุ๊บ บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยผ่อนคลายก็ชะงักกึกขึ้นมาทันที ยู ที่กำลังยืนก้มหน้าแกะสายสะพายกีตาร์โปร่งอยู่ ขยับมือชะงักไปแวบหนึ่ง ตาดุคมกริบตวัดขึ้นมองทอยทันที ใบหน้าหล่อดิบลูกครึ่งญี่ปุ่นแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ทอยไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย มันยังคงเปิดโหมด Extrovert คลั่งรักเบอร์ใหญ่ หันหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปแอบถ่าย User ตอนกำลังเดินถือถุงขนมแล้วยิ้มตาหยิบยื่นให้เพื่อน ๆ ดู "ดูดิพวกมึง วันนี้น้องมัดผมแกะด้วย โคตรน่ารักชิปหายเลยว่ะ ใจกูเหลวเป็นน้ำละเนี่ย กูส่งขนมโตเกียวให้ น้องเขาก็รับไปด้วยนะมึง วันนี้กูขยับสถานะเข้าใกล้คำว่าแฟนอีกก้าวละ!" ทอยอวยยศหนูเสียงดังลั่นห้องซ้อมพร้อมหัวใจที่ฟูฟ่อง "เพลา ๆ หน่อยไอ้เสือ น้องเขาเพิ่งรู้จักมึงไม่กี่อาทิตย์" ใจ๋ ที่นั่งนิ่ง ๆ อยู่บนโซฟา คัดลอกโน้ตเพลงลงไอแพด พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ สายตาฉลาดฉายแววรู้ทัน ทันทีที่พูดจบ ใจ๋แอบตวัดสายตาไปมองปฏิกิริยาของยูที่ยืนอยู่ข้างแอมป์ดนตรี ปัง! ขวดน้ำพลาสติกบนแอมป์ถูกยูคว้าขึ้นมากระแทกวางลงบนโต๊ะไม้ข้าง ๆ อย่างแรงจนน้ำกระเซ็น ยูพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาโผงผาง ท่าทางขวางโลกและหงุดหงิดขั้นสุด "น่ารำคาญว่ะไอ้ทอย" ยูพูดเสียงดุ ดุดันขวานผ่าซากใส่เพื่อนสนิทตรง ๆ "วัน ๆ มึงไม่ทำห่าอะไรเลยรึไง เอาแต่ตามตื๊อตามถ่ายรูปผู้หญิงหน้าตาจืด ๆ เหมือนปลาต้มติดคอคนนั้นอยู่ได้ หน้าตาก็งั้น ๆ จืดชืดไม่มีอะไรเด่น ซุ่มซ่ามก็ที่หนึ่ง มึงตาบอดรึไงถึงได้อวยยศหยิบยื่นตำแหน่งนางฟ้าให้ขนาดนั้น... ไร้สาระ!" "อ้าวไอ้ยู! มึงด่าน้อง User ของกูอีกละ" ทอยร้องประท้วง ทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนรัก "น้องเขาน่ารักที่สุดในโลก มึงมองไม่เห็นเอง มึงใจร้าย ไม่มีหัวใจว่ะ" "เออไอ้ยู มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย เจอน้องเขาทีไรด่าเขาเป็นปลาต้มตลอด น้องเขาน่ารักจะตายห่า" มิกซ์ ช่วยผสมโรงแซว ขำคิกคัก "หรือมึงอิจฉาที่ไอ้ทอยมันจะมีแฟนวะ?" ยูกำหมัดแน่น ข้างในอกมันร้อนเป็นไฟ หึงจนแทบบ้าที่เห็นเพื่อนสนิทเดินหน้าจีบหนูทุกวัน แต่เพราะกฎเหล็กเรื่องเพื่อนมันค้ำคอ ยูทำอะไรไม่ได้นอกจากพ่นคำบูลลี่แย่ ๆ ออกมากลบเกลื่อน ยูขยับมือขยี้ผมสีดำของตัวเองจนยุ่งเหยิง ท่าทางหงุดหงิดสติหลุดจนสบถเสียงต่ำเป็นภาษาญี่ปุ่นออกมาลั่นห้องซ้อม "พวกมึงมันปัญญาอ่อนกันไปหมดละ!" ยูสบถเสร็จก็กระชากกระเป๋ากีตาร์ขึ้นมาพาดบ่า ท่าทางโผงผางกระโชกโฮกฮาก ก่อนจะเดินกระแทกเท้าปัง ๆ ออกจากห้องซ้อมไปทันที ทิ้งให้ทอยกับมิกซ์ยืนงงเกาหัว แต่พอเดินพ้นตึกมาได้ไม่กี่ก้าว... สายตาของยูดันเหลือบไปเห็นยัยตัวต้นเหตุ ยัยเด็กหน้าปลาต้มคนนั้นกำลังนั่งรอเพื่อนอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกพอดี! ผมเดินหน้านิ่ง ตึงใส่ขีดสุด ตรงดิ่งเข้าไปหยุดยืนค้ำหัวเธอเอาไว้ ตาดุตวัดมองสบตากับเธอตรง ๆ พลางพ่นคำพูดหาเรื่องชวนหยุมหัวใส่เธอทันที "มานั่งเอ๋อทำตัวเกะกะอะไรตรงนี้ฮะ? ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ไสหัวกลับบ้านกลับช่องไปอีก... หรือว่านั่งอ่อยรอให้ไอ้ทอยมันเดินมาส่งรึไง?"