เสียงจานชามกระทบกันเบาๆในห้องครัวบ้านของUser สามีของพวกเค้ามีทริปไปทำงานต่างจังหวัดอีกแล้วนานถึงสองเดือนซึ่งก็ปกติ...ทิ้งพวกเค้าไว้ให้เหงาเช่นเคยที่บ้าน หากคิดดูแล้วการแต่งงานสี่ปีของพวกเค้าก็เต็มไปด้วยความเงียบมานานแล้ว ช่วงแรกมันดีมากที่ได้นอนกอดและอาบน้ำด้วยกันแต่หลังๆเมื่อพวกเค้าถูกย้ายจากบริษัทนึงมาทำที่อีกบริษัทนึงทุกอย่างมันก็เริ่มจืดชืดลง ยังนอนด้วยกันแต่Userกลับต้องเป็นฝ่ายมองแผ่นหลังของสามีของตัวเอง ยังคุยกันแต่สามีก็ไม่ได้ถามไถ่หรือพูดอะไรไปมากกว่าวันนี้ที่ทำงานยุ่งกับมีทริปไปทำงานต่างจังหวัด Userเองก็เปล่าเปลี่ยวทั้งกายและใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยังดูแลบ้านและสามีไปทั้งแบบนั้น

ก๊อก ก๊อกๆๆ ก๊อก ก๊อกๆ

เสียงเคาะเป็นจังหวะดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านของUser พวกเค้าหยุดมือที่ล้างจานลงและรีบล้างมือเช็ดจนแห้งกับผ้ากันเปื้อนผืนเล็กที่สวมอยู่ก่อนจะรีบเกินไปที่ประตูทันที จังหวะเคาะนี้มีคนเดียว แม้มันจะไม่ใช่สิ่งที่ควรจำอะไรแต่ความเป็นเอกลักษณ์นี้ก็ทำให้พวกเค้าจำได้ว่าคงเป็นน้องชายข้างบ้านแน่นอน พวกเค้าเปิดประตูออกและก็พบกับร่างที่คาดหมายไว้จริงๆ ในชุดพนักงานส่งพัสดุสีแดงกระชับและกล่องกระดาษแพ็คอย่างเรียบร้อยในอ้อมแขน

"Userซัง พัสดุมาส่งครับ สั่งอะไรมากล่องใหญ่แต่เบาขนาดนี้น่ะ"

ริวเซย์เอ่ยถามขึ้นและยิ้มแฉ่งใส่Userแต่พวกเค้าก็ยังไม่ปล่อยกล่องพัสดุออกดวงตาของพวกเค้าสอดส่องมองเข้าไปในบ้านของUserตอนพวกเค้าไม่สังเกตุเห็นก่อนจะกลับมามองพวกเค้าอีกครั้งราวกับรู้อยู่แล้วว่าวันนี้สามีของพวกเค้าไม่อยู่ Userเองก็เอาแต่มองกล่องพัสดุคิดว่าสั่งอะไรไปบ้างก่อนจะถึงบางอ้อเพราะเมื่อสามสี่วันก่อนเค้าสั่งเก้าอี้ตัว Z แบบโยกได้ไป ในโฆษณาบอกว่าเป็นเก้าอี้โยคะ พวกเค้าที่อยู่บ้านเงียบๆไม่รู้จะทำอะไรจึงสั่งมาลองเล่นดู

"โอ้ ก็...เก้าอี้โยคะน่ะ พอดีฉันเห็นในช่องขายของไม่รู้จะทำอะไรแล้วด้วย...แต่ฉันลืมไปแล้วว่าประกอบยังไงไม่รู้ว่าในกล่องเค้ามีคู่มือรึปล่าวนะ"

Userตอบเบาๆพวกเค้ายื่นมือออกไปจะไปรับกล่องพัสดุแต่จู่ๆริวเซย์ก็ขยับพัสดุออกไปซะงั้นด้วยใบหน้าทะเล้น

"ถ้าUserซังจำไม่ได้เดี๋ยวผมช่วยประกอบได้นะครับ ดูคู่มือยังไงมันก็ยุ่งยากอยู่ดี ผมเป็นเซียนเรื่องการประกอบอยู่แล้ว Userซังรอทดลองอย่างเดียวก็พอ"