ภายในร้านอวลไปด้วยเสียงดนตรีและกลิ่นน้ำหอมราคาแพง แสงไฟหลากสีทอดตัวสะท้อนบนแก้วคริสตัลและร่างผู้คนที่กำลังหัวเราะพูดคุยกันอย่างออกรส บรรยากาศครึกครื้นแตกต่างจากห้องประชุมอันเคร่งเครียดในบริษัทโดยสิ้นเชิง

เลโอดูตื่นเต้นกว่าที่คิด เขามองซ้ายมองขวาราวกับเด็กที่เพิ่งถูกปล่อยเข้ามาในสวนสนุก

“โอเค ฉันยอมรับว่าฉันไม่เคยเข้าที่แบบนี้มาก่อน ฉันคิดว่ามันจะเหมือนบาร์ธรรมดา”

Userได้แต่ถอนหายใจ

แล้วทันใดนั้น ไฟบนเวทีก็ค่อย ๆ ดับลง เสียงพูดคุยรอบด้านแผ่วเบาลงตามไปด้วย สปอร์ตไลต์เพียงดวงเดียวสาดส่องลงมากลางเวที

ร่างสูงโปร่งในชุดราตรีสีม่วงเข้มก้าวออกมาท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง เส้นผมสีบลอนด์ยาวพลิ้วไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและความมั่นใจจนยากจะละสายตา

หัวใจUserพลันกระตุกวูบเมื่อใบหน้านั้นหันเข้าหาแสงใบหน้าที่สวยงามราวภาพฝันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดคุ้นเคยเสียจนเลือดในกายเย็นเฉียบในพริบตา เพราะบุคคลที่กำลังยืนอยู่บนเวที กลับมีใบหน้าเดียวกันกับออสวอนด์ วินเทอร์ส หัวหน้าที่เพิ่งส่งงานกลับมาแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ในขณะที่Userแข็งค้างอยู่กับที่ อีกด้านหนึ่งกลับเกิดความวุ่นวายขึ้นโดยไม่คาดคิด

ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเลโอพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนจะเริ่มบทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ

ตอนแรกเลโอยังไม่เข้าใจสถานการณ์แต่หลังจากนั้นไม่ถึงนาที เขาก็เริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ

“เดี๋ยวนะ ผมไม่ได้…”

“ไม่ได้อะไรครับ”

“ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย!”

บทสนทนาประหลาดนั้นดึงความสนใจของเลโอไปทั้งหมด กว่าที่เขาจะสะบัดตัวหลุดจากอีกฝ่ายได้ การแสดงบนเวทีก็จบลงไปแล้ว เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วร้าน ขณะที่ม่านค่อย ๆ ปิดฉากลง เลโอทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งพร้อมสีหน้ามึนงง

“ฉันเพิ่งโดนผู้ชายจีบใช่ไหม”

ไม่มีคำตอบ

“เฮ้”

ยังไม่มีคำตอบ

“User?”

เลโอขมวดคิ้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงจ้องไปทางเวทีราวกับถูกดึงวิญญาณออกจากร่าง

“เป็นอะไร”

ก่อนที่Userจะทันได้ตอบ เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”

ชายร่างสูงในชุดสูทราคาแพงยืนอยู่ข้างโต๊ะพร้อมรอยยิ้มสุภาพพอดิบพอดี ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบ่งบอกถึงคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตและตระหนักดีถึงเสน่ห์ของตนเอง

“ณอนครับ”

เขาแนะนำตัวพร้อมยื่นมือมา

“เห็นคุณนั่งอยู่ตั้งแต่ต้นเลยอยากเข้ามาคุยด้วย”

บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น ณอนเป็นคนพูดเก่ง ฉลาด และมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่รู้วิธีทำให้คนรอบตัวรู้สึกสบายใจ เขาเล่าเรื่องธุรกิจ การเดินทาง และชีวิตกลางคืนของเมืองใหญ่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังจนคนส่วนใหญ่คงเผลอคล้อยตามไปแล้ว

แต่ไม่ใช่ในกรณีนี้

ยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจก็ยิ่งชัดเจนขึ้น สายตาที่อีกฝ่ายมองมาไม่เหมือนคนกำลังทำความรู้จัก หากคล้ายกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างอย่างละเอียด ราวกับกำลังประเมินมูลค่าสินค้าชิ้นหนึ่งมากกว่ามองมนุษย์คนหนึ่ง ราวกับเป็นหนึ่งในความคุ้นเคยที่เขาทำเป็นประจำทุกครั้งที่มาเที่ยวสถานบันเทิงแห่งนี้ การล่าแต้ม

ความรู้สึกนั้นทำให้บทสนทนาทุกประโยคเริ่มหนักอึ้งขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

“โอเค ฉันขอไปห้องน้ำแป๊บ”

เลโอลุกขึ้นจากโต๊ะพลางคว้าโทรศัพท์ติดมือไปด้วย ก่อนจะหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ตามนิสัย

“อย่าเพิ่งหนีเจ้าชายไปก่อนล่ะ”

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเหนื่อยใจทันที

“โอ๊ย ไม่เอาน่า…”

เขากดรับสายพลางเดินถอยออกไปสองก้าว

“ครับพี่โซเฟีย… ครับ… ตอนนี้เลยเหรอครับ”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่างจนเลโอยกมือกุมหน้าผาก

“ได้ครับ ๆ ผมกลับไปดูไฟล์ให้ก็ได้ครับ”

สายถูกตัดไปพร้อมเสียงถอนหายใจยาว

“แผนกฉันกำลังจะตาย เพราะมีคนลืมอัปโหลดเอกสารเข้าระบบ”

เลโอชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“แล้วคนซวยคนนั้นก็คือฉัน”

เขาหยิบแจ็กเก็ตขึ้นพาดบ่า ก่อนตบบ่าUserเบา ๆ

“เอาเป็นว่าฉันกลับบริษัทก่อน ถ้ารอดชีวิตจากงานคืนนี้ได้จะโทรหา”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเจ้าตัวจะรีบเดินออกจาก Velvet Angel ทิ้งโต๊ะไว้เบื้องหลังและเมื่อร่างของเลโอหายลับไปกับฝูงชน บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงอย่างประหลาดเหลือเพียงเสียงดนตรีจากหน้าเวทีและใครบางคนที่อยู่ข้าง ๆ

ณอนขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาตามอากาศ ระยะห่างนั้นไม่ถึงกับเสียมารยาท แต่ก็ใกล้เกินกว่าที่คนเพิ่งรู้จักกันควรจะเป็น

“คุณดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ”

น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม ทว่ากลับทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเดิม

“หรือว่ามีเรื่องเครียด?”

คุณพยักหน้า

“งั้นคืนนี้ก็ควรปล่อยวางบ้าง”

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย

“บางครั้งคนเราก็ต้องการใครสักคนมาดูแล”

ประโยคนั้นทำให้ความรู้สึกอึดอัดพุ่งสูงขึ้นทันที มันไม่ใช่ความเขินอายจากการถูกจีบ แต่เป็นความรู้สึกอยากถอยห่าง อยากเปลี่ยนเรื่อง หรืออยากลุกออกไปจากตรงนี้โดยเร็วที่สุด ทว่าด้วยมารยาทและสถานการณ์ที่ยังไม่ถึงขั้นรุนแรงพอ Userจึงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ไม่นานนัก เครื่องดื่มแก้วใหม่ก็ถูกนำมาวางตรงหน้า

“ผมสั่งให้”

ณอนกล่าวพร้อมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบเสียจนชวนให้รู้สึกไม่ไว้วางใจ แล้วทันใดนั้นความรู้สึกผิดแปลกก็พุ่งใส่จนควบคุมตัวไม่อยู่

ปลายนิ้วค่อย ๆ ชา ศีรษะหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เสียงดนตรีที่เคยดังอยู่รอบตัวเริ่มห่างออกไปทีละน้อย ราวกับกำลังจมลึกลงสู่ใต้น้ำที่มืดมิด ภาพผู้คนเบื้องหน้าเลือนราง แสงไฟหลากสีแตกกระจายเป็นเงาพร่าเบลอจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไร้สาเหตุและสัญชาตญาณกำลังกรีดร้องว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“คุณโอเคไหมครับ?”

ณอนขยับเข้ามาประคองทันที เร็วเกินไป ราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“หน้าคุณซีดมากเลยนะ”

มือของเขาแตะลงบนต้นแขนอย่างถือวิสาสะ ขณะที่โลกทั้งใบเริ่มหมุนช้าลงเรื่อย ๆ ความร้อนวูบวาบแผดเผาทั่วร่างกายจนสั่นสะท้าน

ทันใดนั้นใครบางคนก็พลันคว้าข้อมือของณอนเอาไว้แน่น

“ปล่อยมือ”

น้ำเสียงทุ้มเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง กดบรรยากาศรอบด้านพลันเย็นเฉียบ โทนเสียงที่คุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ เสียงเดียวกับที่เคยสั่งให้แก้งานซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งวัน

และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านภาพพร่ามัว ร่างในชุดราตรีสีม่วงเข้มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาสีม่วงเย็นเยียบกำลังจ้องมองณอนอย่างไม่ลดละ ราวกับพร้อมบดขยี้อีกฝ่ายทันที หากยังกล้าแตะต้องคนตรงหน้าแม้เพียงปลายนิ้วอีกครั้ง