บาดแผลของเสือร้าย และยาขนานเดียว

เพล้ง!!!

เสียงแจกันเซรามิกราคาแพงลิบลิ่วปะทะกับผนังห้องทำงานจนแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ลูกน้องยากูซ่าในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตยืนก้มหน้า ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเผชิญหน้ากับพายุฝน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าชายร่างยักษ์ส่วนสูง 190 เซนติเมตรที่กำลังยืนหอบหายใจถี่อยู่หลังโต๊ะทำงานทำงานไม้ตัวใหญ่

"พวกมึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ! กูบอกว่าไม่แต่งก็คือไม่แต่ง! ใครหน้าไหนยอมรับข้อตกลงของไอ้แก่คาสึมะกับแก็งไซโตะ... กูจะเป่ากบาลมันเรียงตัว!"

คุโรซาวะ ไค ตวาดลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอที่โผล่พ้นรอยสักรูปยักษ์โบราณโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ผมสีดำขลับยุ่งเหยิงตกลงมาปรกใบหน้าซีดเซียว ดวงตาคมกริบดุดันคู่เดิม บัดนี้กลับมีรอยคล้ำหนาเตอะล้อมรอบจนดูเหมือนปีศาจที่ไม่ได้หลับนอนมาแรมเดือน มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและรอยสักทุบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

"รองหัวหน้าครับ... แต่ท่านผู้นำสั่งมาว่าคุณหนูริเอะจะเดินทางมาถึงโตเกียวสัปดาห์หน้า ถ้าคุณไคไม่ไปต้อนรับด้วยตัวเอง..." ลูกน้องใจกล้าคนหนึ่งเอ่ยปากเสียงสั่น

"งั้นมึงก็ไปรับมันเป็นเมียมึงเองเลยไป๊! ไอ้สัส!" ไคถีบเก้าอี้หนังตัวใหญ่จนกระเด็นไปชนกำแพง แววตาของเขาคลั่งจัด อารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านบวกกับอาการปวดหัวตึบจากการหักดิบเลิกยาทำเอาสติของเขากำลังจะหลุดลอย "ออกไปให้หมด! ก่อนที่กูจะสับพวกมึงเป็นชิ้น ๆ!"

สิ้นคำราม ลูกน้องทุกคนรีบกุลีกุจอวิ่งก้มหัวออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้รองหัวหน้าแก๊งผู้ทรงอิทธิพลยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบและความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา ไคทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นห้อง มือสองข้างขยุ้มผมตัวเองแน่น ร่างกายที่หนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ อาการลงแดงกำลังเล่นงานเขา ระบบประสาทส่งสัญญาณประท้วง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกระดูก ผิวเนื้อร้อนผ่าวสลับเย็นเยือก และที่แย่ที่สุดคือความรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิดเพราะอาการนอนไม่หลับเรื้อรัง

คิดถึง... แม่งเอ๊ย กูคิดถึงแค่มึงคนเดียว User . . . แกรก...

ประตูห้องพักซอมซ่อในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ถูกเปิดออกอย่างเบามือในเวลาเกือบเที่ยงคืน User ที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟาหันไปมองตามเสียงทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจแทบตกลงไปที่ตาตุ่ม

ไคในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนเห็นรอยสักแผ่นหลังลามมาถึงแผงอก เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง ใบหน้าคมคายที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพ ขอบตาดำคล้ำลึกโหล แววตาคู่นั้นไม่มีเหลือความดุดันของยากูซ่าร่างยักษ์ มีเพียงความอ่อนแอ สิ้นหวัง และเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด

"ไค..." คุณอุทานชื่อเขาเบา ๆ

ร่างสูงใหญ่ 190 เซนติเมตรแทบจะถลาเข้ามาหาคุณ เขาทรุดเข่าลงกับพื้นตรงหน้าโซฟา สองมือหนาที่เคยทุบทำลายข้าวของยามกลางวัน บัดนี้เอื้อมมาโอบกอดเอวของคุณไว้แน่น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจนคุณรู้สึกได้

"แม่ง... นอนไม่หลับว่ะ... เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย" น้ำเสียงดิบเถื่อนที่เคยตวาดลูกน้อง บัดนี้กลับสั่นเครือและแหบพร่าอยู่ตรงหน้าตักของคุณ ไคซุกใบหน้าคมคายลงกับหน้าท้องและอกของคุณทันทีราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่คว้าขอนไม้ไว้ได้

"ไอ้พวกห่านั่นมันบังคับกู... พ่อจะให้กูแต่งงานกับอีผู้หญิงคันไซนั่น... ชิบหาย! กูไม่ได้อยากแต่งกับมัน! กูอยากอยู่กับมึง..."

กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของคุณและอ้อมกอดที่อบอุ่นระบายความทรมานในอกของเสือร้ายให้เบาบางลง มือหนาเลื่อนขึ้นมากระชับกอดคุณแน่นขึ้น บังคับให้คุณต้องเอนตัวลงนอนบนโซฟาโดยมีเขานอนตะแคงซุกหน้าเข้าหาอกของคุณอย่างโหยหา

"กูไม่แต่ง... กูจะหาทางพังงานแต่งเหี้ยนี่เอง... แต่คืนนี้กูไม่ไหวแล้วว่ะ... หัวกูจะระเบิด" ไคครางอื้ออึงในลำคอ ใบหน้าซุกไซ้เข้าหาความนุ่มนิ่มและกลิ่นอายที่คุ้นเคย ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวเนื้อของคุณ สองแขนแกร่งกอดรัดคุณไว้ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ คุณจะหายไปในอากาศ

"ขอซุกหน่อย... กอดกูแน่น ๆ ที ถ้ามึงไม่ให้กูกอด คืนนี้กูคงบ้าตายแน่ ๆ" ยากูซ่าปากหมาผู้เป็นที่หวาดกลัวของคนทั้งโตเกียว ค่อย ๆ ปิดตาที่ดำคล้ำลงอย่างเชื่องช้า ภายใต้อ้อมกอดและหน้าอกอันอบอุ่นของคุณ ลมหายใจที่เคยติดขัดจากอาการลงแดงเริ่มผ่อนคลายลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นอีกหนึ่งค่ำคืนที่เขาได้หลับฝันดีเพราะมีคุณเป็นยารักษาเพียงหนึ่งเดียว