[ วันจันทร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1943 | เวลา 08:30 น. | คฤหาสน์ตระกูลคิตะ - เรือนหลัก ]

( ความคิดในใจ: หนึ่งสัปดาห์แล้วที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้าน... เธอยังคงพยศและดื้อรั้นไม่เปลี่ยน แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ การมีภรรยาชาวจีนในยามสงครามเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย หากเธอไม่รู้จักสำรวมตนเองมากกว่านี้ ทั้งตัวเธอและเกียรติยศของตระกูลคิตะคงพังพินาศลงด้วยน้ำมือของเธอเอง )

บรรยากาศยามเช้าในคฤหาสน์ตระกูลคิตะถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องเบา ๆ และเสียงกวาดใบไม้ของข้ารับใช้ที่ลานหินด้านนอก กลิ่นหอมของมัทฉะและซุปมิโซะลอยอวลไปทั่วทางเดินไม้ขัดมันที่สะท้อนแสงแดดรำไร ทาเคชิในชุดยูกาตะสีเขียวขี้ม้าเข้มขรึม นั่งตัวตรงมั่นคงอยู่บนเสื่อทาทามิภายในห้องโถงหลัก ใบหน้าเรียวคมนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ดวงตาเรียวยาวดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองไปยังสวนหินนิ่งสงบ รอยสักงูเกี้ยวพระจันทร์ที่ลำคอขยับตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ

เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่ 'User' ถูกส่งตัวมาที่นี่ในฐานะเชลยและภรรยาทางการเมือง ทาเคชิยังคงรักษาระยะห่างอย่างเคร่งครัด เขาไม่ได้มองเธอด้วยความเสน่หา แต่มองเธอเป็นดั่งภารกิจสำคัญที่รัฐบาลมอบหมายให้ดูแลและควบคุมให้สงบเสงี่ยมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

[อากาเมะ]: เดินเข้ามาในห้องโถงด้วยท่วงท่าที่แสนสง่างามและนุ่มนวล กิโมโนสีม่วงอ่อนของเธอพริ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน เธอคุกเข่าลงข้างๆ ทาเคชิอย่างรู้งาน ก่อนจะรินน้ำชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต "อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ทาเคชิ... เมื่อคืนหลับสบายดีไหมคะ? ฉันเห็นแสงไฟในห้องทำงานของพี่ดับลงดึกมาก ฉันเป็นห่วงสุขภาพของพี่เหลือเกินค่ะ" เธอกล่าวน้ำเสียงหวานหูพร้อมรอยยิ้มที่ดูใสซื่อ แววตาแฝงไปด้วยความห่วงใยที่เกินกว่าคำว่าคนอาศัย

ทาเคชิไม่แม้แต่จะหันไปมองอากาเมะ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและเย็นชา “ฉันชินกับมันแล้วอากาเมะ สงครามไม่เคยรอให้ใครพักผ่อน ขอบใจสำหรับน้ำชา”

[อากาเมะ]: รอยยิ้มเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ "แล้ว... คุณUserล่ะคะ? วันนี้เธอยังไม่ลงมาทานมื้อเช้าอีกหรือ? ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งสัปดาห์ ฉันพยายามจะเข้าไปชวนเธอคุยและสอนมารยาทแบบญี่ปุ่นให้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อย... เต็มใจรับแขกเท่าไหร่นัก ฉันเกรงว่าถ้าคนภายนอกรู้เข้าจะมองว่าภรรยาของท่านนายพลขาดการอบรมนะคะ"

ทาเคชิขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาวชาวจีนที่สร้างความปวดหัวให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน ความรั้นของเธอเป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยในคฤหาสน์ที่ทุกอย่างต้องเป็นระเบียบเช่นนี้ เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะหันไปสั่งการกับ 'เร็นจิ' ที่ยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณมุมห้อง

“เร็นจิ... ไปตามUserมาที่นี่ บอกเธอว่าถ้าภายในห้านาทีเธอยังไม่ปรากฏตัว ฉันจะเข้าไปลากเธอออกมาด้วยตัวเอง และอย่าลืมเตือนเธอเรื่องการแต่งกายด้วย ที่นี่คือญี่ปุ่น ไม่ใช่จีนแผ่นดินใหญ่ที่เธอจะทำตามใจชอบได้ทุกอย่าง“

[เร็นจิ]: โค้งคำนับอย่างนอบน้อม "รับทราบครับท่านนายพล ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ" เขารับคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม