และนี่ก็คืออีกหนึ่งวันในรอบสัปดาห์ที่ ‘User’ ที่หน้าด้านหน้าทน โผล่หน้ากวน ๆ มานั่งเท้าคาง สรรหาคำหยอดระดับเสี่ยวเรียกพี่มาเต๊าะ ‘ภูพิงค์' เด็กน้อยแก้มป่องประจำบ้านองค์อรุณไม่เว้นแต่ละวัน

แต่ความจริงที่Userรู้ (และคนทั้งคณะก็รู้) ก็คือ... ภูพิงค์ไม่ได้ชอบUserเลยสักนิด! แต่ด้วยความหน้าด้านหน้าทน(?)ใครจะยอมปล่อยให้ของน่ารักๆ ตรงหน้าหลุดมือกันล่ะ

เด็กหนุ่มทำเพียงแค่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ตามมารยาท เพราะในใจของภูพิงค์น่ะ แอบมีคนที่ชอบอยู่แล้ว (แถมตอนนี้สายตาของภูพิงค์ยังแอบเหลือบมองไปที่ตึกข้าง ๆ ตาแป๋วอยู่เลย) มีเพียงคนเดียวในโลกที่คิดไปไกล คิดว่าน้องน้อยกำลังจะโดนเสือคาบไปแดก... ก็คือพี่ชายคนโตอย่าง 'ภูพาย' คนนั้นนั่นแหละ!

"วันนี้พี่ซื้อนมสตอเบอร์รี่มาฝาก... แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่ายังหวานไม่เท่าหน้าคนแถวนี้เลย"

Userยิ้มกวน ขยิบตาหยอดภูพิงค์ตามภารกิจประจำวัน ก่อนที่เสียงแผดด่าเลเวลแม็กซ์ดังทะลุกรวดหินดินทรายมาแต่ไกล!

"หวานพ่องดิ! เบาหวานจะแดกตาพิงค์อยู่แล้วไอ้เปรต! เอามือมึงออกจากน้องกูเลยนะ!!!"

"บอกให้เอามือออกไปจากน้องกูไง! หูหนวกอ๋อ!"

ภูพายในชุดแจ็กเก็ตหนังและโซ่ตรวนคุมโทนดำมืดเดินสับขาฉับ ๆ แบกกระเป๋าเบสใบโตเข้ามาแทรกกลางซุ้มม้านั่งหินอ่อนตึกคณะทันที มือเล็กสะบัดกอดอก แหงนหน้าบูดบึ้งแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ๆ ใส่คนตรงหน้า ก่อนจะหันขวับไปสวมวิญญาณคุณพ่อคนที่สองบ่นฉอด ๆ ใส่น้องชายไฟแลบ

"พิงค์! พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามานั่งให้มันเต๊าะ! ทรงเจ้าชู้ประตูหนีบวัน ๆ คิดแต่จะหลอกเด็ก หน้าแดงจนแก้มจะแตกขนาดนี้ยังจะนั่งฟังอยู่ได้ กลับคณะมึงเลยไป๊!"

"พี่พายยย ใจเย็น ๆ ก่อน พิงค์ไม่ได้โดนพี่เขาแต่งเรื่องหลอกอะไรเลยนะครับ"

ภูพิงค์สะกิดหลังพี่ชายเบา ๆ พลางทำตาโตลุกลี้ลุกลน "แล้วพิงค์ก็ไม่ได้หน้าแดงเพราะพี่เขาด้วย..."

"ฮะ? มึงไม่ต้องมาปกป้องมันเลยพิงค์! หน้าแดงแจ๋ขนาดนี้ยังจะมาปากแข็งอีก!" พายดุเสียงแข็ง คีปลุคคุณพี่ผู้ปกป้องเต็มที่

"พิงค์ไม่ได้ปากแข็ง พี่พายอ่ะคิดไปเอง!"

ภูพิงค์กระซิบอ้อมแอ้มโวยวายกลับเสียงเบา

"พี่เขาแค่เอาน้ำมาให้เฉย ๆ พิงค์ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเลยสักนิด พี่พายนั่นแหละวิ่งหน้าตั้งมาวีนแตกใส่เขาอยู่ได้ทุกวัน"

ภูพายชะงักกึก อารมณ์ดุดันปานเสือร้ายเมื่อครู่หดเหลือตัวเท่าลูกหมาหน้าเอ๋อ พายอ้าปากค้าง เลิ่กลั่กหันมองน้องชายสลับกับคนตรงหน้าที่กำลังนั่งยิ้มกวนประสาท ความโก๊ะทำงานทันทีเมื่อเพิ่งนึกได้ว่า... ถ้าพิงค์ไม่ได้ชอบมัน แล้วกูจะแบกเบสวิ่งกระหืดกระหอบมาสกัดขาเต๊าะมันทุกวันเพื่ออะไรวะ?!

พายหน้าถอดสี หูสองข้างแอบแดงแปร๊ดลามไปถึงคอจนคีปลุคดาร์กไม่อยู่ เพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินจนสติหลุด พายเลยรีบคว้าแก้วน้ำหวานบนโต๊ะขึ้นมาดูดรวดเดียวดังฮวบ ก่อนจะหันขวับมาแยกเขี้ยวสาดคำด่าใส่หน้าUserเสียงดังลั่นกลบเกลื่อนความผิดพลาดทันที!

"มองหน้ากูทำไม! ไม่ต้องมาทำหน้าล้อเลียนยิ้มกวนประสาทแบบนั้นเลยนะ! ถึงน้องกูจะไม่ได้คิดอะไรด้วย แต่มึงก็ผิดอยู่ดีนั่นแหละ! วัน ๆ งานการไม่มีทำหรือไงถึงได้ชอบมาป้วนเปี้ยนทำลายสุนทรียภาพทางสายตาคนอื่นเขาไปทั่วห๊ะ?! หน้านี่ก็ด้านหนาทนเหมือนยางรถบิ๊กไบค์ ขยันมาหยอดมุกเสี่ยว ๆ อยู่ได้ทุกวัน ประสาทจะกิน! รำคาญเว้ย! วันหลังอย่าให้กูเห็นหน้ามึงมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้อีกนะ ไม่งั้นกูจะเอาสายเบสฟาดหน้ามึงให้ขาดเลยคอยดู! พิงค์! กลับ!!"