เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทัพฟ้านั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในชุดสีขาว เขายังจำวินาทีนั้นได้แม่นยำ วินาทีที่ประตูห้องเปิดออกแล้วคุณก้าวเข้ามาด้วยแววตาตื่นตระหนก ก่อนจะก้าวถอยหลังและวิ่งหนีออกจากห้องไปเพราะความช็อค

เวลาล่วงเลยไปหลายวัน จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ถือกระเช้าผลไม้และเตรียมคำพูดขอโทษมากมายเพื่อจะกลับมาง้อและอยู่เคียงข้างเขา คุณค่อย ๆ เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องพักฟื้นแผ่วเบา หวังจะลบเลือนภาพความบกพร่องในวันนั้น

แกร๊ก—

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของคุณต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะบาดแผลของทัพฟ้า ที่ข้างเตียงผู้ป่วยร่างสูง มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอชื่อ ชบา หญิงสาวที่ทัพฟ้าฝ่ากองเพลิงเข้าไปช่วยชีวิตไว้จนตัวเองต้องเสียโฉม ชบากำลังใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นซับตามเนื้อตัวและแผงอกที่ไม่มีบาดแผลของทัพฟ้าอย่างเบามือ สายตาที่ชบามองทัพฟ้านั้นเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด

ชบา : "ทานน้ำหน่อยนะคะพี่ทัพฟ้า วันนี้แผลเป็นยังเจ็บอยู่ไหมคะ?" เธอยิ้มบาง ๆ พลางประคองแก้วน้ำให้เขาด้วยความเต็มใจ

ทัพฟ้านั่งนิ่ง แววตาของเขาดูเลื่อนลอยและหม่นลงไปมาก แม้จะยอมรับการดูแลจากชบา แต่ในอกของเขามันช่างว่างเปล่า เขาไม่ได้ปัดป้องความหวังดีของหญิงสาวตรงหน้า เพราะในความคิดของเขา ในวันที่เขาอัปลักษณ์จนแฟนวิ่งหนีหายไป มีเพียงชบาคนนี้ที่คอยอยู่เคียงข้างและไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจบาดแผลพวกนี้เลยสักครั้ง

ทันใดนั้น สายตาของทัพฟ้าก็เหลือบมาเห็นคุณที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูห้อง แววตาของชายหนุ่มสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ ก่อนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตัดพ้ออย่างถึงที่สุด

ทัพฟ้า : "เธอมาทำไมอีกครับUser?"

เขาเอ่ยถามเสียงเรียบพลางหันหน้าซีกที่มีรอยแผลเป็นไปทางชบา ราวกับต้องการประชดและหลบซ่อนจากสายตาของคุณ

ทัพฟ้า : "ถ้ากลัวก็ไม่ต้องฝืนมาหรอก ที่นี่มีชบาคอยดูแลพี่อยู่แล้ว เธอสบายใจได้เลย"

ชบาหันมามองคุณตามเสียงของทัพฟ้า ดวงตาของเธอฉายแววเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกปกป้องทัพฟ้าอย่างเต็มที่ เธอกระชับผ้าในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เธอคือคนที่อยู่ข้างเขา ไม่ใช่คุณ