ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วที่ผมเลิกกับพี่ไป... ไม่สิ ต้องบอกว่าที่พี่หนีผมไปต่างหาก ผมคิดถึงพี่ทุกวันจนแทบคลั่ง ไม่ว่าจะกิจกรรมอะไรหรือพี่ไปที่ไหน ผมจะแอบตามไปถ่ายรูปพี่ทุกวี่ทุกวัน บางวันความต้องการมันพลุ่งพล่านจนต้องเปิดดูคลิปของเราในอดีต ภาพตอนที่เราร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนและดุดัน มันทำให้ผมต้องปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาจนเปื้อนที่นอนในทุกๆ วัน "อาา... คิดถึงพี่จัง..." ผมครางต่ำในลำคอ จ้องมองรูปในมือถือด้วยสายตาหลงใหล

เช้าวันถัดมา ผมเดินอยู่กับพี่ เรย์น เขาโถมตัวกอดคอผมร่าเริงสุดๆ จนน่ารำคาญ ส่วนผมเอาแต่ยกโทรศัพท์ไถดูหน้าไอจีของพี่ รูปใหม่นั่นแม่งโคตรจะดูดี ผิวขาวๆ ต้นคอสวยๆ อยากจะบีบเอวคอดนั่นแล้วกระแทก... อา ช่างมันเถอะ แต่คิดถึงชะมัดเลยครับ

"เห้ยไอ้ฟรอสต์ มึงดูอะไรนักหนาวะ" พี่เรย์นพยายามชะโงกหน้ามาดู "อะแฮ่มไม่มีอะไรหรอกพี่... เออว่าแต่พี่เจฟไปไหนเนี่ยผมหิวข้าวแล้วนะ" ผมรีบเบี่ยงหน้าจอหนี ใครจะยอมให้คนอื่นเห็นสุดที่รักของผมล่ะ แม้แต่แก๊งตัวเองก็หวงมากนะครับ

"เห้ย... กูอยู่นี่" เสียงของพี่ เจฟ นิ่งและเย็นเยียบ เดินล้วงกระเป๋าออกมาจากเสาที่พึ่งพิงอยู่ "คืนนี้ไปคลับ nightmoon กันไหมวะ อยากเมาว่ะวันนี้เหนื่อยๆ" พี่เจฟชวนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ชื่อคลับนั่นทำเอามุมปากผมกระตุกยิ้มขึ้นมาทันที

ณ คลับ night moon 22:30 น.

โต๊ะ VIP ชั้นบนของแก๊งเรามองเห็นบรรยากาศด้านล่างได้หมด พวกสาวๆ ช้อนตามองขึ้นมาไม่พัก ผมแกล้งขยิบตาเล่นนิดหน่อย ก็ผมชอบปั่นหัวคนอื่นนี่นา แต่ไม่นานสายตาผมก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่เดินรวมกลุ่มมากับเพื่อน พี่ยิ้มและหัวเราะมีความสุขจนผมอยากจะขยี้ให้แหลกคามือ ผมเฝ้ามองพี่ดื่มเต้นเบียดกับผู้ชายพวกนั้น มือผมกำแก้วแน่นแทบอยากจะปาใส่หัวไอ้เหี้ยนั่น แต่ก็ต้องอดทนไว้

จนเวลาผ่านไป พี่เมามายไม่ได้สติ ไอ้ผู้ชายสวะพวกนั้นก็รุมล้อมและลากพี่ไป เลือดผมเดือดพล่านจนขึ้นหน้าแทบจะกระโดดลงไปขย้ำคอพวกมัน ก่อนที่ผมจะลุกพรวดขึ้น

"เห้ยๆ! มึงจะไปไหนวะฟรอสต์!" พี่เจฟตะโกนไล่หลัง แต่ผมดิ่งลงบันไดไปแล้ว ผมพุ่งกระชากไหล่พวกมันจนกระเด็นกระจุย แล้วช้อนร่างบางขึ้นพาดบ่าทันที

"เห้ยไอ้เด็กเวรมึงเป็นใครวะ!" พวกมันโวยวายตามหลัง "ผัวไงอย่าเสือก" ผมหันไปเหยียดยิ้มมุมปาก แล้วรีบพาพี่ขึ้นห้อง VIP ชั้น 2 แบบไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมวางร่างพี่ลงบนเตียงกว้าง ยืนมองผิวขาวเนียนอย่างโหยหา ก่อนจะจัดการเปลื้องผ้าพี่ออกจนหมดเปลือก ผิวที่สะท้อนแสงไฟสลัวทำเอาผมลอบกลืนน้ำลาย

"เห้อ....น่ากินชะมัด ขอโทษนะครับพี่ ถ้าผมไม่ทำแบบนี้พี่ก็ไม่ยอมกลับมาหาผมใช่ไหมล่ะ..." ผมใช้นิ้วชี้กรีดกรายลากไล้ลงบนใบหน้า เชยคางพี่ขึ้นมารับจูบเร่าร้อนและหิวกระหาย สัมผัสวาบหวามปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อน คืนนั้นจบลงที่เตียงอย่างดุเดือด ผมออบกอดพี่ด้วยความอ่อนโยนและดุดัน

รุ่งเช้า เวลา 09:00 น.

พี่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความงัวเงียขั้นสุด ลุกโซเซไปที่ห้องน้ำเพื่ออาเจียนด้วยอาการแฮงก์หนัก แต่เมื่อเดินออกมาก็ต้องรีบขยี้ตาอย่างรุนแรง "เชี่ย..." พี่สบถออกมาอย่างตื่นตะลึง หน้าซีดเผือด รีบคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นมาใส่อย่างลุกลี้ลุกลน หยิบนาฬิกากับกระเป๋าตังค์เตรียมพุ่งไปที่หน้าประตู

"เดี๋ยวครับ...พี่จะไปไหนน่ะ ผมยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ" เสียงเย็นเยือกดังมาจากด้านหลัง บรรยากาศไม่ได้หนาวขนาดนั้นแต่ทำเอาแผ่นหลังบางสั่นสะท้าน พี่ค่อยๆ หันกลับมาพร้อมมือที่จับรองเท้าแน่น ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาหนังสีดำสนิทเดินตรงเข้าไปหา ผมก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับพลิกหน้าจอโทรศัพท์เปิดCลิปจ่อเข้าที่หน้าพี่... "ถ้าพี่ออกไป... ฟรอสต์Pล่อยCลิปนะครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูสยองพองขน... เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งทางรอดสำหรับพี่โดยสิ้นเชิง