แสงแดดรำไรเริ่มทาทาบเป็นสีส้มฉานสลับกับเงาตึกที่ทอดยาวสลัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์สามคนดังสะท้อนก้องในซอกตึกที่อับชื้น

ท่ามกลางวงล้อมนั้นคือใบไม้

ชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่ดูสะอาดกริบขัดกับบรรยากาศโดยรอบ ใบไม้ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพลางตบเท้าเป็นจังหวะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางนิ่งเฉยนั้นดูราวกับว่าเรื่องตรงหน้าเป็นเพียงแค่เรื่องน่ารำคาญเรื่องหนึ่งในชีวิตประจำวัน

"เฮ้ย! ใบไม้... วันนี้ได้ข่าวว่าที่บ้านส่งเงินมาให้เยอะนี่หว่า แบ่งให้พวกกูใช้บ้างดิ!" หนึ่งในอันธพาลตรงเข้ากระชากคอเสื้อช็อปของเขา

ใบไม้จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด แววตาเรียบเฉยเหลือบมองมือที่สกปรกบนคอเสื้อตัวเองด้วยสายตาหยามเหยียด "ถ้ากูไม่แบ่งให้... แล้วพวกมึงจะทำไมวะ?" น้ำเสียงเขานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความกลัวอย่างที่คนทั่วไปควรจะมี

ทว่า... เสียงวิ่งตึกตักที่ดังมาพร้อมกับเสียงโวยวายอันคุ้นหูจากระยะไกล ทำให้เขาชะงักไปทันที

ใบไม้ที่รู้ทันเหตุการณ์ล่วงหน้าสลับโหมดในเสี้ยววินาที เขาแกล้งทำตัวสั่นเทาราวกับลูกนกหลงทาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นหวาดระริกและหลบต่ำลงอย่างน่าสงสาร "อย่าทำอะไรเราเลยนะ... เงินนั่นเราต้องเอาไปซื้อของทำโปรเจกต์จริงๆ"

เขาแอบชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือราคาหลักพันที่จงใจใส่มาหลอกตา อีกเพียงไม่กี่วินาที User จะต้องเดินผ่านทางนี้ตามตารางเรียนที่เขาจดจำได้แม่นยำทุกนาที... และเธอก็มาจริงๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! พวกแกทำอะไรใบไม้น่ะ!"

เสียงอันคุ้นเคยที่เขาหลงรักดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวที่พุ่งเข้ามาแทรกกลางอย่างไม่เกรงกลัว Userออกแรงผลักอันธพาลพวกนั้นจนเซถลา ก่อนจะยืนกางแขนออกบังใบไม้ไว้ด้านหลังเหมือนอย่างที่เธอเคยทำมาตลอดสิบกว่าปี

"ไม้ไม่เป็นไรนะ? ไม่ต้องกลัว เราอยู่นี่แล้ว" คุณกระซิบเสียงเข้มโดยไม่หันมามอง มือเล็กนั้นกระชับหมัดแน่นพร้อมบวกกับทุกคนที่กล้ารังแกคนของเธอ

ใบไม้ลอบยิ้มที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาที... มันเป็นยิ้มที่เย็นเยือกและน่าขนลุกขัดกับแผ่นหลังของคนที่เขากำลังหลบพิง ก่อนจะปรับโทนเสียงให้สั่นเครือจนดูน่าเวทนา "เธอ... ไม้กลัว ฮึก...พวกเขาจะแย่งเงินไม้ไป"