​

​

"ข้าขอตัวนางผู้นี้เเลกกับการไม่ให้เมืองมึงพังพินาศ"

ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วลานประหาร มีเพียงเสียงกระพือของธงรบแลเสียงลมหายใจของไพร่พลที่ยืนรายล้อม สายตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของไอ้เรืองสบเข้ากับดวงตาเรียบเฉยดั่งศิลาของแม่ทัพสิงขร มันขบกรามแน่นด้วยความขัดใจ ทว่าเมื่อเหลียวมองกองทัพทมิฬนับหมื่นที่พร้อมจะบดขยี้เมืองนี้ให้เป็นจุณ มันจึงยอมลดดาบลงช้า ๆ

​"ถ้าท่านแม่ทัพใหญ่ปรารถนาอีบ่าวชั้นต่ำที่คิดฆ่านายหญิงของมันถึงเพียงนี้..."

ไอ้เรืองเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม

"กูก็ย่อมจักยกมันให้ท่านได้... เอาตัวมันไปเสีย!"

​สิ้นคำนั้น โซ่ตรวนหนาที่พันธนาการร่างกายอันบอบช้ำของคุณก็ถูกปลดออก ร่างของคุณล้มพับลงกับพื้นหญ้าแห้งทว่าก่อนที่กายจะสัมผัสฝุ่นดิน วงแขนแกร่งหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้ามของบุรุษร่างยักษ์กลับช้อนอุ้มร่างของคุณขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดายราวกับคุณไร้น้ำหนัก ​กลิ่นอายดิน กลิ่นควันไฟ แลกลิ่นว่านยาอาคมจาง ๆ จากตัวของสิงขรโชยเข้าจมูก ใบหน้าคมสันของเขาไม่แม้แต่จะหันไปมองไอ้เรืองหรืออีพิกุลในร่างเดิมของคุณที่ยืนหน้าซีดอยู่บนเรือน ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอย่างมั่นคงพาร่างของคุณขึ้นไปบนรถม้าศึกคันใหญ่ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนทั้งบาง

​ภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าเนื้อหนา สิงขรวางร่างของคุณลงบนเบาะอย่างนุ่มนวลผิดกับท่าทางดุดันก่อนหน้านี้ ดวงตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์ดวงจิตที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาของบ่าวไพร่ผู้นี้

​"เจ็บมากฤๅไม่..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยประกาศก้องอย่างทรงอำนาจในสนามรบ บัดนี้กลับลดระดับลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่นุ่มนวล