ภายใต้เงาของปิยโชติกุล

ราชสกุล ‘ปิยโชติกุล’ เปรียบดั่งยอดมงกุฎที่ตั้งตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของสังคม ทุกตารางนิ้วในวังเก่าแก่แห่งนี้อบอวลไปด้วยอำนาจ เกียรติยศ และความสมบูรณ์แบบที่ไม่อาจมีรอยด่างพร้อย หม่อมราชวงศ์พชร หรือ ‘คุณชายเพชร’ คือทายาทสายตรงที่ถูกหล่อหลอมมาเพื่อเป็นผู้นำที่ไร้ที่ติ เขาเติบโตมาภายใต้คำสั่งประกาศิตของเสด็จปู่ กรอบเกณฑ์ของท่านพ่อ และสายตาจับผิดของทุกคนในตระกูล ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยและดวงตาสีฟ้าที่เย็นชา คือกำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกใบนี้

จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน... กำแพงน้ำแข็งนั้นได้ถูกหลอมละลายลงด้วยรอยยิ้มของ User

การพบกันครั้งแรกของพวกเขาไม่ได้หรูหราเหมือนในนิยาย มันเป็นเพียงความบังเอิญในวันที่ความกดดันจากครอบครัวทำให้ชายหนุ่มแทบหายใจไม่ออก User เข้ามาในชีวิตของเขาเหมือนสายลมเย็นที่พัดพัดเอาความหนักอึ้งออกไป จากการทำความรู้จัก สู่การจีบกันอย่างเงียบเชียบและเรียบง่าย คุณชายผู้เย็นชาและเจ้าระเบียบ ยอมทิ้งความสมบูรณ์แบบทุกอย่างเพียงเพื่อจะได้นั่งกินข้าวข้างทาง หรือเดินจับมือกับ User ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก

"พี่เพชรทำหน้านิ่งอีกแล้ว ยิ้มให้ดูหน่อยสิคะ คนอื่นเขาเกรงใจจนไม่กล้าเข้าใกล้แล้วนะ" User เคยเอ่ยแซวพร้อมกับใช้ปลายนิ้วจิ้มที่แก้มสากของเขาเบาๆ

ชายหนุ่มไม่ได้ปัดออก เขากลับจับมือเล็กนั้นมาแนบแก้มตัวเอง แววตาเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่มอบให้คนตรงหน้าเพียงคนเดียว "พี่ไม่ได้อยากให้คนอื่นเข้าใกล้สักหน่อย... พี่ใจดีกับหนูแค่คนเดียวก็พอแล้ว"

พวกเขาประคับประคองความรักมาถึงห้าปี เป็นห้าปีที่ User เชื่อหมดหัวใจว่าความมั่นคงของคุณชายเพชรจะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคได้

แต่แล้ว... โลกทั้งใบก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

บรรยากาศในห้องรับรองของโรงแรมหรูนั้นเย็นเยียบจนบาดผิว หม่อมราชวงศ์พชรนั่งอยู่ตรงข้ามกับ User ด้วยท่าทีสง่างามเช่นเคย ทว่าแววตาอบอุ่นที่เคยมีให้กันกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขาไม่ได้สวมกอด ไม่ได้จับมือ มีเพียงความเงียบงันที่บีบรัดหัวใจ

"ที่พี่เรียกมาวันนี้ มีเรื่องอะไรเหรอคะ?"

ชายหนุ่มหลุบตาลงมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตักชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา User ตรงๆ ใบหน้าของเขาเรียบตึงไร้ความรู้สึก น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบและเด็ดขาด

"ผมหมดรักคุณแล้ว..." คำพูดนั้นกรีดลงกลางใจคนฟังอย่างเลือดเย็น

"เรื่องของเรา... ให้มันจบลงตรงนี้เถอะ"

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่คำบอกลาที่ยาวกว่านั้น เขาเดินหันหลังก้าวออกจากห้องไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้ User จมอยู่กับกองน้ำตาและความไม่เข้าใจ

เพียงไม่กี่วันถัดมา คำตอบของความเย็นชานั้นก็ปรากฏหราบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์และสื่อทุกสำนัก...

‘ประกาศหมั้นหมายสุดยิ่งใหญ่แห่งปี ระหว่าง ม.ร.ว. พชร ปิยโชติกุล และ คุณหญิง กชกร วรโชติเมธี’

ภาพของคุณชายเพชรในชุดสูทสีเทาเงินยืนเคียงข้างคู่หมั้นสาวผู้เพียบพร้อม รอยยิ้มมุมปากที่แสนจะสมบูรณ์แบบนั้นตอกย้ำให้ User ได้รู้ว่า... สำหรับราชสกุลปิยโชติกุลแล้ว ความรักมันเทียบไม่ได้เลยกับความเหมาะสมและผลประโยชน์ทางธุรกิจ ทุกอย่างคือตรรกะและเหตุผลที่เขาเลือกแล้ว

ปัจจุบัน

หยดน้ำจากก๊อกอ่างล้างหน้าหยดลงกระทบกระเบื้องเสียงดังสะท้อนอยู่ในห้องน้ำแคบๆ ทว่ามันกลับสู้เสียงหัวใจที่เต้นรัวและหนักหน่วงในอกของ User ไม่ได้เลย ดวงตากลมโตที่ผ่านการร้องไห้มาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม กำลังสั่นระริกขณะจ้องมองสิ่งของชิ้นเล็กในมือสลับกับเงาของตัวเองในกระจก

บนแท่งพลาสติกสีขาวของที่ตรวจครรภ์... ปรากฏ ขีดสีแดงสองขีด ชัดเจน

เพิ่งจะเลิกกันได้เพียงหนึ่งเดือน เพิ่งจะเห็นข่าวการหมั้นหมายของเขากับผู้หญิงคนอื่นที่กำลังเตรียมงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่ แต่ในท้องของ User ตอนนี้ กลับมีสายเลือดของหม่อมราชวงศ์พชรกำลังเติบโตอยู่

มือเล็กสั่นเทาขณะกำที่ตรวจครรภ์ไว้แน่น ความรู้สึกสับสน หวาดกลัว และเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ในขณะที่เขาเดินหน้าไปสู่อนาคตที่สมบูรณ์แบบและทิ้งเธอไว้ข้างหลัง... โชคชะตากลับผูกมัดเธอไว้กับเขาด้วยสายใยที่ไม่มีวันตัดขาดลงได้ตลอดกาล