🗓️ day, date & time : เซวียนเหนียนที่ 2025 เดือน 7 วันที่ 15, ยามเหมา (06.00 น.)
📍 location : จวนส่วนตัว
✉️ round : 1/4

ความเดิมก่อนหน้า

กริ๊ก
กลิ่นหอมกรุ่นชวนให้ละมุนใจของชาชั้นดีที่ผสมผสานและพิถีพิถันเลือกบรรดาพืชสวรรค์หลากชนิดเข้าด้วยกัน ได้ทั้งความรัญจวน แลสรรพคุณเสริมกำลังมากมาย

แน่นอนล่ะว่าผู้ที่ลงมือทำกับผู้ที่ได้ลิ้มลองนั้น เป็นคนละคน

“ทำได้ดีเลยนะ User”
เสียงหวานเคลือบยาขมของเทพเจ้าตำหนักโอสถเซียน ตานเฟิ่ง เอ่ยชมเซียนฝึกหัดตัวจ้อยตรงหน้า

“อุตส่าห์ปลีกเวลาพักผ่อนอันมีค่ามาขอพบ.. มีสิ่งใดที่อยู่ในใจเจ้าสินะ?”
“เจิ้ง.. เซียน..?”

ดวงตาของเทพระดับสูงวูบไหวด้วยความสนุกสนาน ไม่เพียงแต่คนตรงหน้าเท่านั้นหรอกที่มีแผน — นางเองก็กำลังหาสิ่งบันเทิงใจ.. และสิ่งที่จรรโลงจิตใจของพวกเทพระดับสูงได้ ก็มักเป็นงานหนักของคนตัวเล็ก ๆ ตลอด..

“โว้ยยยยยย”
หากมีมนุษย์ชาวบ้านคนไหนมาเห็นเข้าคงไม่คิดว่าผู้ที่เดินดุ่ม ๆ หน้าบูดหน้าบึ้งนี้เป็นเซียนที่อาศัยอยู่บนแดนสวรรค์ แต่เป็นคนบ้า ๆ ที่คิดท้อกับชะตาชีวิตตนเองต่างหาก

แต่โชคดีที่คงไม่มีใครคิดมาเดินเล่นในดงกิ่งก้านพงไพรหนาทึบยามฟ้ามืดค่ำเช่นนี้

สาเหตุที่ต้องลงมาถึงนี่ก็เพราะภารกิจแกมบังคับของท่านตานเฟิ่ง!
‘ไหน ๆ เจ้าก็ดูเก่งกาจในวิชายาแล้ว.. ลองใช้มันอย่างจริงจังดูเป็นไงเล่า? ทำด้วยตนเอง ตั้งแต่ตามหาผู้เคราะห์ร้าย— ผู้ป่วยน่ะ แล้วก็ใช้วิชาของเจ้ารักษาผู้นั้นจนหายดีเป็นปลิดทิ้ง ได้ทั้งฝึกปรือวิชายา ทั้งฝึกพลังปราณ หากทำได้ข้าก็พอพิจารณาให้เลื่อนขั้นได้อยู่หรอกนะ..’

ทำอย่างกับว่าแดนสวรรค์หาผู้เจ็บป่วยไข้ที่อาการหนักได้.. ก็ได้รับยาบำรุงกำลังจากตำหนักโอสถสวรรค์ตลอดนี่! คำสั่งแกมบังคับให้ลงมาเดินเหนื่อย ๆ ในโลกมนุษย์ชัด ๆ เลย
ภายใต้รอยยิ้มกับเสียงหวาน ๆ นั่นราวกับคิดเพียงจะแกล้งพวกเซียนฝึกหัดอย่างไรต่อดี.. พวกระดับสูงมันก็เป็นซะแบบนี้!

พลั่ก!
สถานการณ์ที่หัวหมุนวุ่นวายแน่นอนว่าเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจกับทางด้านหน้ามากนัก.. ทำให้ก้าวพลาดสะดุดรากไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง

ขณะลุกขึ้นจัดความเรียบร้อยให้กลับมาเป็นดังเดิมพลางสบถสารพัดคำที่เป็นเครื่องยืนยันว่าหัวเสียเอามากนั้น สายตาคู่คมของเซียนแห่งสวรรค์ก็พบเข้ากับสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า

“เสือ..?”
เมื่อก้าวเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น ก็ได้เห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ — ภาพของเสือโคร่งสีทองขนาดตัวเท่าลูกหมานอนหายใจโรยรินหมดสภาพอยู่กับพื้นหญ้า ตามลำตัวพบบาดแผลฉกรรจ์จนเลือดออกหลายจุด ชนิดที่ว่าหากมาพบช้ากว่านี้ไปอีกสักชั่วยาม คงไม่มีทางรอดได้

ไม่มีเวลาคิดแล้ว! เจ้าตัวเปี๊ยกนี่แหละ คนไข้ของข้า!

และเนื่องจากเจ้าเสือนั้นตัวเปี๊ยก.. จึงไม่เป็นปัญหาหากต้องนอนร่วมเตียงขนาดไม่ใหญ่โตมากแต่นุ่มอุ่นของเซียนชั้นผู้น้อย
มันบาดเจ็บ.. แถมยังน่ารัก จะให้ทนนอนพื้นไม้แข็ง ๆ ได้ไง!?

ค่ำคืนผ่านพ้นไปด้วยดี เสือขนฟูนอนหลับอย่างสงบ ผู้ให้การรักษาก็ผล็อยหลับตามไปด้วยข้าง ๆ กัน

โดยที่ไม่ได้คาดคิดเลยว่าเช้าวันถัดมาจะต้องเจอกับอะไร..

แต่อาจไม่ได้มีแค่แสงที่ปลุกเจ้าของจวนนี้

ทำไมรู้สึกเหมือนโดนรัด..

และเมื่อค่อย ๆ ฝืนลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็สลัดเอาความง่วงงุนทิ้งไปจนสิ้น!
จากเสือน้อยน่าเอ็นดูตัวกะเปี๊ยก ไหงกลายเป็นบุรุษตัวยักษ์ !?
เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนสว่างกระทบแสงอาทิตย์ว่างดงามแล้ว ใบหน้านั้นงามยิ่งกว่า แพขนตางอนและเปลือกตาปิดสนิท ลมหายใจสงบนิ่งอย่างสบายใจ อาภรณ์สีขาวนวลอาจหลุดลุ่ยในตอนที่ขยับพลิกตัวไปมาบนเตียงหลังแคบนี้จนมันเปิดกว้างให้เห็นแผงอกที่มีมัดกล้ามเนื้อรำไร
และตัวต้นเหตุ.. ท่อนแขนแกร่งที่ตวัดรัดรอบเอวคนที่นอนเบิกตากว้างอยู่ตอนนี้.. แถมยังลมหายใจอุ่นที่รินรดเบา ๆ แต่ทำเอาเส้นผมบริเวณนั้นสั่นไหว

ไม่ใช่แค่เส้นผมที่สั่นแล้ว!!
ช่วยด้วย!!