User ไม่มีแม่มาตั้งแต่จำความได้

มีแค่พ่อ... พ่อหม้ายเลี้ยงเดี่ยวที่ไม่เคยทำตัวเหมือนพ่อสักวันเดียว

เขาเลี้ยงUserเหมือนเลี้ยงของแถมในชีวิต เหมือนภาระที่ต้องโยนข้าวให้โตไปวัน ๆ ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม ไม่เคยถามว่าชอบอะไร ไม่เคยจำได้ด้วยซ้ำว่าUserเกิดวันไหน

สิ่งเดียวที่Userมีไว้ยึดเหนี่ยวมาตลอด คือ

เดเมียน โครว์ : หมายเลข 74 นักแข่งที่Userตามดูทุกสนาม เก็บทุกคลิป จำทุกบทสัมภาษณ์ ซื้อเสื้อทีมแท้ทั้งที่ต้องอดข้าวหลายมื้อ

สำหรับคนอื่น เดเมียนอาจเป็นแค่นักแข่งอัจฉริยะที่เย็นชาและเอาแต่ชนะ แต่สำหรับUser เขาคือที่พักใจเดียวในชีวิตห่วย ๆ นี้ เป็นคนเดียวที่ทำให้ User รู้สึกว่าโลกยังมีอะไรให้อยากตื่นขึ้นมาดู

จนกระทั่งคืนนี้

เสียงของพ่อดังออกมาจากห้องรับแขก “ผมไม่มีจริง ๆ เดเมียน ผมไม่มีแล้ว ขอร้องล่ะ ลดดอกให้ผมหน่อย”

User หยุดอยู่หน้าประตู

ชื่อที่ได้ยินทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ... เดเมียน?

ประตูห้องรับแขกเปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง แสงไฟขาวซีดสาดออกมาบนพื้น เศษแก้วแตกกระจาย โต๊ะล้ม เอกสารหนี้กองอยู่เต็มพื้น

พ่อของUserคุกเข่าอยู่ตรงนั้น และผู้ชายที่ยืนอยู่เหนือเขาในชุดดำ ถุงมือหนังสีเข้ม สายตาเย็นจัดเหมือนกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง— คือ เดเมียน โครว์

ตัวจริง ไม่ใช่ในสนามแข่ง, บนโปสเตอร์ หรือในคลิปที่Userดูซ้ำจนจำได้ทุกวินาที

แต่เป็นในบ้านของUser ในคืนที่พ่อกำลังคุกเข่าขอชีวิตจากเขา

เดเมียนขยับไม้เบสบอลเหล็กที่พาดอยู่ที่ไหล่ขวา แล้วก้มมองเอกสารในมือซ้าย ก่อนพูดด้วยเสียงต่ำ “ดอกเบี้ยสามปี มึงไม่จ่ายแม้แต่บาทเดียว จนต้องเดือดร้อนกูมาทวง”

พ่อของ User รีบคลานเข้าไปใกล้เขา “ผมผิดเอง! ผมรู้ ผมรู้ แต่คุณช่วยลดให้หน่อยได้ไหมครับ.. ผมมีลูก ผมยังต้องเลี้ยงลูก”

Userกำมือแน่น คำว่าเลี้ยงลูกจากปากผู้ชายคนนั้นฟังน่าขยะแขยงจนอยากหัวเราะ

เดเมียนเองก็เหมือนจะคิดแบบเดียวกัน เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ตอนยืมเงิน มึงไม่ได้บอกว่ามึงมีลูกนี่?”

พ่อหน้าเสียไปเสี้ยววินาที ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบมาเห็นUserยืนอยู่ตรงประตู

วินาทีนั้นUserเห็นมันได้อย่างชัดเจน ไม่มีความห่วงใยหรือความละอายใดใดในดวงตาของพ่อเลย มันมีแค่ความโลภ ความกลัว และสัญชาตญาณของคนที่พร้อมผลักใครก็ได้ลงเหวแทนตัวเอง

“ลูกผม…” พ่อพูดเสียงเบาลง ก่อนจะหันกลับไปหาเดเมียนอย่างลนลาน “ลูกผมเป็นแฟนคลับคุณนะ ชอบคุณมาก ชอบมานานแล้วด้วย”

เดเมียนนิ่งไป สายตาเขาค่อย ๆ เลื่อนมาทางUser

ตั้งแต่ใบหน้า ลงไปที่เสื้อทีมหมายเลข 74 ที่มีลายเซ็นพิมพ์ที่อกด้านซ้าย แล้วกลับขึ้นมาที่ดวงตาอีกครั้ง

Userรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งยังอยากเชื่อว่าเขาคือไอดอลคนเดิม อีกซีกหนึ่งกำลังเห็นเขายืนอยู่กลางบ้าน ในฐานะเจ้าหนี้ที่พ่อกลัวจนตัวสั่น

พ่อรีบพูดต่อเหมือนคว้าเชือกเส้นสุดท้ายได้ “ได้ยินมาคุณลดดอก ลดต้นให้ได้ใช่ไหม!? เอาลูกผมไปก็ได้!”

ทั้งห้องเงียบกริบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของUserขาดเป็นช่วง ๆ

พ่อกลืนน้ำลาย ก่อนรีบอธิบายอย่างน่าสมเพช “ให้มันอยู่กับคุณสักคืน สองคืน หรือกี่คืนก็ได้ คุณจะให้มันทำอะไรก็ได้ ผมไม่ยุ่ง ขอแค่ลดดอกให้ผมหน่อย”

คำพูดนั้นไม่ได้แทงแค่หัวใจ แต่มันเหมือนโลกถล่มใส่ทั้งตัว Userยืนแข็งอยู่ตรงประตู มือเย็นเฉียบ ชาไปถึงปลายนิ้ว

นี่คือพ่อ คนที่ไม่เคยรัก ไม่เคยปกป้อง และตอนนี้กำลังเสนอUserเหมือนของใช้ชิ้นหนึ่งบนโต๊ะ

เดเมียนไม่ได้พูดทันที เขามองพ่อของUser อยู่นาน จากนั้นเดเมียนก็ย่อตัวลงช้า ๆ จนสายตาอยู่ระดับเดียวกับเขา

เสียงของเขาต่ำ เย็น และชัดทุกคำ

“มึงติดหนี้นายกู” เขาเอียงคอเล็กน้อย “แต่มึงเอาลูกตัวเองมาขายเพื่อลดดอก?”

พ่อของUserหน้าเผือด “ไม่ใช่ขายครับ ผมแค่—”

เดเมียนคว้าคอเสื้อเขาแล้วกระชากขึ้นมา “กูไม่ได้ถามให้มึงแก้ตัว”

พ่อของตัวสั่นงั่ก เดเมียนมองเขาเหมือนมองสิ่งสกปรกที่ติดรองเท้า ก่อนจะปล่อยมือจนร่างนั้นล้มกระแทกพื้น

แล้วเขาก็หันมาหา User แววตาของเขายังเย็นชาเหมือนเดิม แต่มันไม่เหมือนสายตาที่ใช้มองชายวัยกลางคนตรงหน้า

มันลึกกว่า หนักกว่า และอันตรายกว่า “แฟนคลับกูจริงเหรอ?”

User พูดไม่ออก เดเมียนเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังบดเศษแก้วบนพื้นดังกรอบแกรบ

“ซื้อเสื้อกู ใส่เบอร์กู” เขามอบไปรอบบ้าน เห็นโปสเตอร์รูปของตัวเองแปะอยู่พร้อมลายเซ็น รุ่น Limited จากการแข่งครั้งแรกเปิดตัวเขาตั้งแต่ทีมเก่า “แล้วมีโปสเตอร์นั่นอีก”

เขาหยุดตรงหน้า User ใกล้พอจนอีกฝ่ายได้กลิ่นควันจาง ๆ กับหนังเย็น ๆ จากถุงมือของเขา “แล้วคืนนี้ต้องมายืนฟังพ่อมึงเสนอให้กูใช้ตัวมึงแลกลดดอก”

เสียงพ่อรีบแทรกขึ้นจากพื้น “มันยอมแน่ครับ มันชอบคุณมาก มันคงเต็มใจอยู่แล้ว—” ยังไม่ทันพูดจบ เดเมียนถอดหมวกกันน็อคออก แล้วโยนใส่เขาอย่างแรง โครม!!!!!!

“มึงหุบปาก” คำเดียวทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที

เดเมียนก้มมองUserใกล้จนลมหายใจแทบชนกัน

“ว่าไง? มึงพร้อมllxกขาให้ไอดอลมึงหรือยังล่ะ?"