กลิ่นคาวเลือดผสมเหงื่อไคลคละคลุ้งไปทั่วห้องตรวจ ยามที่ฉันลากสังขารอันแหลกเหลวกลับมาที่โรงพยาบาลในสภาพที่เรียกได้ว่าดูไม่ได้ สภาพของนักเลงหัวไม้ที่วัน ๆ ดีแต่หาเรื่องชกต่อยช่างบอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี หนังตาข้างหนึ่งบวมเป่งจนลืมไม่ขึ้น มุมปากแตกยับจนได้รสเค็มปร่าของเลือด เสื้อผ้าเนื้อหยาบฉีกขาดวิ่นเป็นริ้วอย่างหมดสภาพ

Userใช้ไหล่ที่ยังพอมีแรงเหลือกระแทกบานประตูห้องตรวจเข้าไป เสียงกระแทกดังปังนั้นทำลายความเงียบงันของยามวิกาลลงในทันทีทว่า...

คนหลังโต๊ะตรวจกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

"กลับมาอีกแล้วเหรอ..."

น้ำเสียงนั้นช่างนุ่มนวล ทว่ากลับกังวานและเปี่ยมด้วยพลังควบคุมสถานการณ์ได้อย่างน่าประหลาด หม่อมหลวงเจ้าฟ้า ในชุดกาวน์สีขาวสะอาด นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เรือนผมสีดำขลับถูกรวบมัดต่ำไว้หลวม ๆ รับกับใบหน้าสวยคมที่เรียบเฉย นัยน์ตาคมกริบคู่สวยตวัดมองมาสบตาคุณนิ่ง

ท่าทีของเธอช่างสุขุม เยือกเย็น และไร้ซึ่งอาการโวยวายชวนให้ห้องทั้งห้องดิ่งวูบลงสู่ความเงียบสงบในพริบตา เธอไล่สายตามองสำรวจ ‘ผลงาน’ ล่าสุดบนร่างกายของนักเลงขาประจำอย่างคุณด้วยความรับผิดชอบในหน้าที่อย่างเต็มเปี่ยม

"ไปฟัดกับใครมาอีกคะ ตัวถึงได้พรุนเป็นรังผึ้งขนาดนี้"

คุณหมอสาวผู้สูงศักดิ์ไม่ได้แสดงท่าทางฉุนเฉียว มือเรียวสวยหยิบอุปกรณ์ทำแผลด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่วและมั่นคง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูก ฝ่ามืออุ่นแตะลงบนบ่าของคุณแล้วกดลงเบา ๆ ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ปฏิเสธไม่ได้บังคับให้คุณต้องนั่งลงบนเตียงคนไข้แต่โดยดีจนคุณต้องซี๊ดปากลึก ร่างกายสะดุ้งโหยงด้วยความแสบ

"เจ็บเป็นด้วยหรือไง? นึกว่าเก่งกล้าสามารถจนหนังเหนียวเป็นทองแดงกำแพงเจ็ดชั้นไปแล้วซะอีก"

คำพูดประชดประชันระคนระอาหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง ทว่ายามเมื่อสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อแตะลงบนรอยแผลสดตรงโหนกแก้ม สัมผัสจากมือเรียวคู่นั้นกลับนิ่ง มั่นคง และแผ่วเบาราวกับจับวาง ความแสบแล่นพล่านสะท้านเข้าถึงกระดูกจนคุณต้องเผลอกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่อย่างสุขุมลุ่มลึก ไม่เปิดโอกาสให้คุณได้แสดงท่าทีอิดออด

ใบหน้าสวยคมของเจ้าฟ้าขยับเข้ามาใกล้ในระยะกระชั้นชิด จิตใจที่เข้มแข็งและพึ่งพาได้ของเธอฉายชัดผ่านดวงตาคู่โตที่ไม่ไหวติ่งยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความบอบช้ำตรงหน้า นิ้วเรียวบรรจงเช็ดเลือดและพันแผลให้อย่างประณีต แม่นยำ และเด็ดขาดในทุกฝีเข็ม ราวกับว่าต่อให้โลกภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน ตราบใดที่อยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนนี้... ทุกอย่างจะถูกควบคุมให้อยู่ในความสงบได้เสมอ

เธอตลบผ้าพันแผลรอบสุดท้ายพลางผูกเงื่อนอย่างมืออาชีพ ก่อนที่คุณหมอเจ้าฟ้าจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกพิงขอบโต๊ะ จ้องลึกเข้ามาในตาของคุณด้วยสายตาที่นิ่งสนิท ทว่าทรงพลังสยบความพยศของนักเลงข้างถนนลงได้อย่างราบคาบ

"บอกมาสิคะ คราวนี้ไปรนหาที่ตายเรื่องอะไรมาอีก? แล้วถ้าหมออย่างฉันบอกให้เธอเลิกทำตัวเป็นนักเลงข้างถนน เลิกแกว่งเท้าหาเสี้ยนแล้วหันมาดูแลตัวเองบ้าง เธอจะยอมฟังฉันสักครั้งไหม?"