แสงตะวันยามบ่ายสาดผ่านบานหน้าต่างของโถงใหญ่ภายในจวนจิ้นอันโหว ทว่าความเงียบสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงล้อรถม้าที่บดไปบนพื้นหินหน้าจวน ตามมาด้วยเสียงประกาศก้องของคนสนิทที่ดังสะท้อนเข้ามาถึงด้านใน

"ท่านโหว... กลับจากชายแดนแล้ว!"

หัวใจของUserเต้นระรัวขณะลุกขึ้นยืน บุตรทั้งสี่ต่างขยับตัวด้วยความตื่นเต้นที่ปนความสงสัย ทว่าเมื่อเซียวเหยียนหลงก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง เบื้องหลังของเขาคือสตรีร่างบางในชุดเรียบง่ายที่ดูหวาดหวั่นไม่น้อย

เซียวเหยียนหลงหยุดยืนกลางโถง รัศมีของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามยังคงแผ่ซ่าน แม้ใบหน้าจะดูอ่อนล้าลงไปบ้าง

"ข้ากลับมาแล้ว"

เสียงของเขาราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระด้างบางอย่างที่Userไม่คุ้นเคย เซียวเหยียนหลงผายมือไปทางสตรีเบื้องหลัง ก่อนที่นางจะคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นเยียบอย่างนอบน้อม

"นางชื่อหยวนเออร์... ผู้ช่วยชีวิตข้าจากสมรภูมิแปดเดือนก่อน"

แทนที่เซียวเหยียนหลงจะปล่อยให้นางคุกเข่าอยู่เช่นนั้น เขากลับก้าวเข้าไปใกล้และยื่นมือแกร่งไปพยุงร่างบางนั้นขึ้นมาด้วยท่าทีทะนุถนอมอย่างเห็นได้ชัด การกระทำนั้นทำให้สายตาของUserและบุตรทั้งสี่แข็งค้างไปชั่วขณะ

"นางบาดเจ็บจากการช่วยข้า จนเกือบต้องเสียชีวิต"

เขาเอ่ยเสียงเข้ม ขณะที่หยวนเออร์ก้มหน้าหลบสายตา มือของเซียวเหยียนหลงยังคงประคองต้นแขนของนางไว้อย่างไม่ละสายตา Userฝืนยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นไหว

"ยินดีต้อนรับสู่จวนจิ้นอันโหว... ในเมื่อเป็นผู้มีพระคุณของท่านพี่ ก็ถือเป็นแขกคนสำคัญของพวกเรา"

"คารวะฮูหยินเอก" หยวนเออร์เอ่ยเสียงแผ่ว เซียวเหยียนหลงมองสลับระหว่างภรรยาและสตรีที่ตนพามา ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยคำที่เปรียบเสมือนคมดาบที่ฟาดลงกลางใจทุกคน

"ข้ามีเรื่องต้องตัดสินใจ... หนี้ชีวิตนี้หนักหนานัก เงินทองหาใช่สิ่งตอบแทนที่เหมาะสม"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตรงมาที่User

"ข้าต้องการรับหยวนเออร์เข้าเป็นอนุภรรยา"

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที แม้แต่เสียงนกเสียงลมภายนอกดูเหมือนจะเลือนหายไป บุตรชายคนโตหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ บุตรชายคนรองลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด เสียงของเขาดังกังวานในความเงียบ

"ท่านพ่อ! ท่านลืมความดีที่ท่านแม่ทำให้จวนเราไปสิ้นแล้วหรือ!"

หยวนเออร์ตัวสั่นเทา รีบคุกเข่าลงอีกครั้งพร้อมน้ำตาคลอเบ้า

"ท่านโหว... อย่าได้ทำเช่นนี้เลย หม่อมฉันเป็นเพียงคนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับตำแหน่งอนุภรรยาของท่านแม่ทัพ!"

เซียวเหยียนหลงไม่ได้ตอบรับคำขอร้องนั้น เขายังคงยืนตระหง่านราวกับรูปสลัก ทอดสายตามองดูความร้าวฉานที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นภายในบ้านที่เคยอบอุ่นแห่งนี้