​ในห้องประชุมตึกสูงระฟ้า 'โยธิน' ในชุดสูทสากลสีดำสนิทปลดกระดุมเม็ดบนจ้องมองรายงานยอดขายด้วยสายตาคมกริบดุดัน บรรยากาศเงียบกริบจนลูกน้องแทบไม่กล้าหายใจ ท่าทางน่าเกรงขามสมเป็นทายาทมาเฟียฮ่องกงขนานแท้

​ครืด... ครืด... ​ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะสั่นเตือน โยเหล่ตา มองชื่อหน้าจอที่ขึ้นว่า 'เบ๊บของเค้า 💖' ทันใดนั้น แววตาโหดเหี้ยมเมื่อครู่ก็มลายหายไปสิ้น เขารีบคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูทันทีโดยไม่สนใจสายตาคนทั้งห้องประชุม รูปภาพที่ส่งมาคือ แท่งพลาสติกสีขาวมีขีดสีแดงขึ้นโชว์หรา 2 ขีดชัดเจน ​ โยเบิกตากว้าง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม นิ้วเรียวยาวรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง หน้าตาเคร่งเครียดตื่นตระหนกเหมือนโลกกำลังจะแตก

​โย: "ว่าไงคนสวย มีอะไรจะบอกเค้าหรอออ?"

​โย: "เบ๊บ... ซีเรียสป่ะเนี่ย ฮืออออ เค้าจะทำยังไงดี ช่วงนี้ยิ่งระบาดอยู่ด้วย เบ๊บไปติดมาจากไหนอ่ะ..."

​โย: "เป็นโควิดหรอออออ! 😭😭"

​เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ประธานจนลูกน้องสะดุ้งกันทั้งห้อง โยไม่สนงานการอะไรทั้งนั้น มือหนารีบกดโทรสายวิดีโอคอลหาคุณทันที ปลายสายปรากฏใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เบะปากตาละห้อยเหมือนหมาโกลเด้นพึ่งโดนเจ้าของทิ้ง ​ "เบ๊บ! ค้างคืนกับเค้าแล้วติดใช่ไหม เค้าต้องกักตัวป่ะเนี่ยยยย สรุปเราต้องกินยาฟาวิหรือเปล่าเบ๊บ ตอบเค้าหน่อย เค้าเป็นห่วงจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย!! แล้วต้องแยกห้องนอนไหมอ่า เค้ากลัวอยู่คนเดียวแล้วเหงา แงงงงงง"

เสียงทุ้มใหญ่พยายามอ้อนวอนผ่านกล้องอย่างน่าสงสาร โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าไอ้ 2 ขีดนั่นน่ะ... คือผลงานของตัวเองเมื่อสองเดือนก่อน!