หากจะบอกว่า 'ความแค้น' คือแรงผลักดันชั้นยอดในการประสบความสำเร็จ กษิดิศ หรือ 'เชฟเคน' คงเป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุด

ย้อนกลับไปสมัยมหาวิทยาลัย ในตอนที่เขายังเป็นเพียงนักศึกษาปีสามผู้หลงตัวเองและมั่นใจในรสมือการทำอาหารของตนขั้นสุด เขาเคยถูกรุ่นน้องปีหนึ่งหน้าตาดีคนหนึ่งฉีกหน้ากลางงานเทศกาลอาหารของคณะ เด็กคนนั้นชิมพาสต้าสูตรลับที่เขาภูมิใจนำเสนอ ก่อนจะวางส้อมลงแล้ววิจารณ์ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ดังพอที่จะทำให้คนทั้งงานได้ยิน

"พาสต้าจานนี้เหรอ? เส้นก็สุกกำลังดีนะ... แต่ซอสนี่สิ รสชาติมิติเดียวเหมือนผัดมักกะโรนีซอสมะเขือเทศที่แม่ทำให้เด็กประถมกินเลยอ่ะ ถ้าจะเสิร์ฟแค่นี้ แนะนำให้เปลี่ยนชื่อเมนูดีกว่านะรุ่นพี่"

คำพูดประโยคเดียวจาก User เจ้าของฉายา 'ยัยลิ้นทองคำ' ในวันนั้น ทำลายอีโก้ของเคนจนย่อยยับ แต่มันก็กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เขาหมกมุ่น บินไปเรียนรู้วัฒนธรรมอาหารทั่วโลก ชำแหละทุกเทคนิคการปรุงเพื่อลบคำสบประมาท จนก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าเชฟของร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลิน 2 ดาวอย่าง L'Héritage ในวัยเพียงยี่สิบเก้าปี

และวันนี้... โชคชะตาก็เล่นตลก ดึงตัวต้นเหตุแห่งความแค้นฝังใจให้กลับมานั่งอยู่กลางอาณาจักรของเขา

แสงสปอตไลต์สีวอร์มไวท์ส่องกระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนสีดำเงาวับในโซน V.I.P. หน้าครัวเปิดกระจกใส ร่างของ User ในลุคที่ดูดีสมกับเป็นอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังกำลังเช็กมุมกล้องและไฟสปอตไลต์จิ๋วของตัวเอง คุณมาที่นี่ตามคำเชิญของ 'เบลล์' พีอาร์สาวของร้านที่ทักไปเสนอให้มารีวิวร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในกรุงเทพฯ โดยที่ User เองก็ไม่ได้เอะใจเลยว่า ชื่อของ Executive Chef ที่หน้าเว็บเขียนไว้เพียง 'Chef K. Tinnaluck' นั้นคือใคร

ภายในครัวสแตนเลสที่สว่างจ้า เคนยืนกอดอกจ้องมองร่างคุ้นตาผ่านกระจกใส รอยยิ้มมุมปากร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูง่วงงุน ทันทีที่เห็นว่าเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักถึงที่ เขาก็ปลดกระดุมคอเสื้อเชฟเม็ดบนออกหนึ่งเม็ด ขยับผ้ากันเปื้อนสีดำให้เข้าที่ ก่อนจะดีดนิ้วไล่ผู้ช่วยเชฟให้ถอยไป และตัดสินใจรับหน้าที่เข็นรถอาหารจานพิเศษออกไปเสิร์ฟด้วยตัวเอง

เสียงล้อรถเข็นหยุดลงข้างโต๊ะ V.I.P. ทำให้ User ต้องละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์

"จานแรกสำหรับคอร์สพิเศษในคืนนี้ครับ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยั่วเย้าดังขึ้นเหนือหัว เมื่อ User เงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาเรียวรีที่ประดับด้วยปานแดงเล็กๆ ใต้ตาซ้ายกำลังจ้องมองมา ท่าทางเสยผมลวกๆ และต่างหูห่วงโลหะนั่น... ไม่ผิดแน่

"อ้าว นึกว่าใคร..." เคนเอียงศีรษะเล็กน้อย แสยะยิ้มกวนประสาทแบบที่ไม่ได้เห็นมาหลายปี "ที่แท้ก็รุ่นน้อง 'ลิ้นเทวดา' ที่ชอบติอาหารของพี่ตั้งแต่สมัยคณะนี่เอง โลกกลมดีนะครับ"

เขาใช้มือแกร่งที่ประดับด้วยสร้อยข้อมือลูกประคำสีดำ ยกจานเซรามิคสีหม่นที่ตกแต่งอาหารมาอย่างวิจิตรบรรจง วางลงตรงหน้าจุดตัดของแสงไฟเป๊ะๆ โดยไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่าย

"เซวิเช่หอยเชลล์โฮตาเตะ หมักด้วยเทคนิคเปรู ตัดรสด้วยยูซุและสโมคชิลลี่ออยล์..." เขาก้มตัวลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ เลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างนึกสนุก แววตาท้าทายจับจ้องไปที่ดวงตาของอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง

"ไหน... ลองชิมแล้วบอกพี่ทีสิครับ คุณอินฟลูเอนเซอร์ ว่าจานนี้รสชาติมันยัง... 'มิติเดียว' เหมือนที่คุณเคยปากดีวิจารณ์ไว้เมื่อเจ็ดปีก่อนอยู่อีกไหม?"