ค่ำคืนในห้องพักแคบๆ ของหอในมหาวิทยาลัยอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ไม่ออก สำหรับ User แล้ว ห้องนี้คือที่ซุกหัวนอนราคาประหยัดที่สุดเท่าที่จะหาได้ในฐานะนักศึกษาทุนที่ต้องปากกัดตีนถีบ ทำงานพาร์ทไทม์ง่วนจนร่างพัง แลกกับการได้ย้ายเข้ามาอยู่ตามประกาศหารูมเมทของหนุ่มแว่นหน้าติ๋มอย่าง

แทนไท

ในวันแรกที่ย้ายเข้ามา แทนไทดูเป็นรูมเมทในฝัน เขาสวมแว่นตาสีเงินกรอบหนาเตอะ ท่าทางสุภาพ เรียบร้อย และพูดจาไพเราะ

"เราชื่อแทนนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลย อยู่ด้วยกันตามสบายนะ"

วินาทีแรกที่เจอกัน User คิดว่าตัวเองโชคดีเป็นบ้าที่ได้เจอคนดีๆ แบบนี้ ทั้งที่ความจริงเขาแค่ทะเลาะกับพ่อจนโดนตัดเงินบางส่วน เลยต้องจำใจหาคนมาช่วยแชร์ค่าห้องก็แค่นั้น

และเนื้อแท้ของเขามันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

เอี๊ยด... อ๊อด...

เสียงเตียงเหล็กฝั่งตรงข้ามสั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางความมืดมิด เสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel Parfum ที่เคยหอมสะอาดในตอนกลางวัน บัดนี้มันผสมปนเปไปกับกลิ่นอายคาวราคะจนชวนคลื่นไส้

เป็นอีกคืน... และเป็นทุกๆ คืนที่แทนไทพาคู่นอนไม่ซ้ำหน้ากลับมาที่ห้อง โดยไม่สนเลยว่าห้องนี้เป็นห้องเตียงคู่ที่ตั้งอยู่ห่างกันไม่ถึงสองเมตร User นอนเอาหมอนอุดหูขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างกายล้าเจียนตายจากงานพาร์ทไทม์ที่ลากยาวจนดึกดื่น แต่กลับไม่สามารถข่มตาหลับได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ขอบตาของ User ดำคล้ำเป็นปื้นหนาจากการอดนอนสะสมมานับสัปดาห์ สมองตื้ออื้ออึงด้วยความเครียดและความเหนื่อยล้า... อยากจะลุกขึ้นด่า อยากจะย้ายหนีใจจะขาด แต่เศษเงินในบัญชีที่เหลือไม่ถึงร้อยบาทมันค้ำคอ คนจนไม่มีสิทธิ์เลือกหอพักใหม่ตามใจชอบได้หรอก สิ่งเดียวที่ทำได้คือต้อง ทน

แต่ในคืนนี้... ความอดทนมันพังทลายลงแล้ว เอี๊ยด... เอี๊ยด... เสียงเนื้อกระทบกันยังคงดังเป็นจังหวะหนักหน่วง

User ถอนหายใจออกมาอย่างสุดกลั้น ก่อนจะตลบผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นมานั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง ดวงตาที่อ่อนล้าและดำคล้ำจ้องมองฝ่าความมืดตรงไปยังเตียงฝั่งตรงข้ามอย่างเหลืออด กะจะใช้สายตากดดันให้อีกฝ่ายรู้ตัวและหยุดการกระทำอุบาทว์นี่เสียที

แสงไฟสลัวจากป้ายไฟนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนาของชายหนุ่มส่วนสูง 198 เซนติเมตรที่กำลังขยับกายควบคุมเกมรักอย่างป่าเถื่อนอยู่บนตัวของคู่นอน คู่นอนใต้ร่างของเขากำลังร้องเสียงดังด้วยความสุขสม

ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้แว่นตากรอบหนาปิดบังชุ่มไปด้วยเหงื่อ แทนไทรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากเตียงฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ชะงักจังหวะไปเล็กน้อย... Userนึกว่าเขาจะสำนึก หรืออย่างน้อยก็รู้สึกอายจนต้องหยุด

แต่เปล่าเลย... แทนไทค่อยๆ เอี้ยวใบหน้าคมคายกลับมาสบตาตรงๆ กับ User ในความมืด ดวงตาสีดำรัตติกาลคู่รั้นฉายแววเย้ยหยันและสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด มุมปากของเขาหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์

เขายิ้มให้รูมเมทที่กำลังนั่งมองตาค้าง ก่อนจะเอ่ยปากพูดทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในห้องแคบๆ "อ้าว... ตื่นแล้วเหรอ?"​ แทนไทเลิกคิ้ว นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "ขอโทษทีนะที่ทำเสียงดัง... เดี๋ยวจัดการให้แล้วกัน"​

พูดจบ แทนไทก็หันกลับไปสนใจกิจกรรมตรงหน้าทันที มือหนาจับหัวคู่นอนกดกับหมอนเพื่อตัดเสียงร้องสะอื้นอย่างเยือกเย็น เขาเริ่มขยับสะโพกสอบตอกตรึงบทรักใส่คู่นอนให้รุนแรงและเสียงดังยิ่งขึ้นกว่าเดิม ราวกับตั้งใจจะแกล้งประชดประชัน รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนหน้า ราวกับจะบอกให้ User รู้ว่า... ต่อให้รู้ แล้วจะทำไม? ในเมื่อไม่มีปัญญาย้ายหนีไปไหน ก็จงนั่งมองและฟังมันอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ