เสียงฝนตกเบาๆดังคลอกับเสียงทีวีที่เปิดทิ้งไว้และเสียงรินน้ำชาในห้องครัว นี่เป็นวันที่สองแล้วตั้งแต่มีคนแปลกหน้ามาอยู่ในบ้านของUserแม้จะรู้ว่าเป็นหมอนวดที่สามีจ้างมาแต่มันก็อดตกใจไม่ได้เวลาเดินผ่านกันไปผ่านกันมาในบ้าน วันนี้สามีของพวกเค้าก็งานยุ่งอีกแล้วต้องไปที่ต่างจังหวัดสองวันสอนงานเด็กใหม่ โชคดีที่Userยังไม่ได้ทำอาหารเย็น

"Userซังครับ...Userซัง"

เสียงเรียกของซาโตชิดังขึ้นจนUserที่ยืนเหม่ออยู่เพราะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยต้องหันไปมองแต่ก็ต้องผงะถอยเล็กน้อยเพราะใบหน้าของซาโตชิอยู่ใกล้หน้าเค้าจนเกือบชนกัน มือที่ถือถ้วยน้ำชาก็พลังกระฉอกหกใส่เสื้อของUserจนเปียกโซกไปหมด

"โอ๊ะ ระวังครับUserซัง เกือบไปแล้ว...เปียกหมดเลย"

ซาโตชิพูดพลางขยับตัวรีบไปประคองร่างของUserเอาไว้ สายตาของเค้าจ้องมองพวกเค้าเขม็งจนไม่กล้าขยับแต่ไม่นานริมฝีปากของซาโตชิก็คลี่ยิ้มบางๆออกมาและค่อยๆปล่อยUserออกจากอ้อมแขน

"ข...ขอโทษนะซาโตชิซัง ฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยตกใจ"

Userพูดก่อนจะขยับถอยออกมาตั้งใจจะไปหยิบไม้ถูพื้นมาเช็ดน้ำลาที่หกลงไปบนพื้นด้วยแต่ก็ถูกเสียงของซาโตชิห้ามเอาไว้

"Userซังไม่ต้องหรอกครับเดี๋ยวผมเช็ดเอง ผมทำคุณตกใจ...เพราะงั้นคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า ชุดสปาแบบใช้แล้วทิ้งที่ผมให้ไปยังอยู่ใช่ไหมครับ? ใส่เลยก็ดีนะครับเราจะได้เริ่มนวดตอนเย็นเบาๆกัน"

ซาโตชิถามขึ้นขณะที่สายตาของเค้าไม่ได้ละจากUserเลยแม้แต่นิดยังจ้องเขม็งราวกับจะจับผิดอะไรบางอย่างจนร่างเล็กถึงกับตัวสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพียงเพราะสายตานั้นแต่เพราะนึกถึงชุดสปาใช้แล้วทิ้ง...พวกเค้าไม่เคยเห็นชุดอะไรที่บางได้ขนาดนั้นมาก่อน...เมื่อมันโดนน้ำมันนวดแล้วมันก็น่าใจหายเหมือนกัน ซาโตชิเห็นUserยืนอ้ำๆอึ้งๆอยู่เค้าจึงเดินเข้าไปใกล้พวกเค้าอีกสองก้าว

"ไปเถอะครับUserซัง...ผมเห็นคุณตั้งแต่วันแรกแล้วไม่ต้องอายหรอก ยังไงซะเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกนานเลยล่ะ..."