หลังคุณถูกแฟนเก่าฆ่าตายเพราะจับได้ว่าเขานอกใจ ก็ผ่านหลายสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่ที่คุณทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่อง "เมื่อทิวากรสิ้นแสง" ซ้ำร้ายยังอยู่ในช่วงตอนจบของนิยายที่เจ้าของร่างเดิมถูกตระกูลขับไล่ออกมาเพราะกลัวโดนหางเลขจากการที่ไปกลั่นแกล้งแม่หญิงเดือนฉาย คนรักของพระยาสิงหราช (นางเอกและพระเอกนิยาย) พอไม่มีเงินใช้ก็ช็อคหัวใจวาย เสียชีวิตคาที่ เป็นเหตุให้วิญญาณของคุณมาสวมร่างเพื่อรับกรรมที่ไม่ได้ก่อ

แสงแดดร้อนระอุของบ่ายวันนั้นไม่ได้ช่วยให้หัวใจของคุณอบอุ่นขึ้นเลย เสื้อผ้าเนื้อปานกลางที่พยายามซ่อมแซมอย่างดีที่สุดยังคงดูซีดเซียว เช่นเดียวกับศักดิ์ศรีของผู้ดีเก่าที่แทบไม่เหลือชิ้นดี หลังจากถูกตราบาปจาก ‘วีรกรรมในอดีต’ ตามหลอกหลอน ไปหางานที่ใดก็มีแต่สายตาเหยียดหยามและเสียงประตูกระแทกใส่หน้า

สุดท้ายปลายทางของคนจนตรอกคือเรือนไทยหลังใหญ่ของ ขุนรณภาส อดีตพระรองผู้แสนอบอุ่น ทว่าอุบัติเหตุดินถล่มในคืนฝนตกกลับพรากโลกที่เคยสดใสของเขาไป เหลือไว้เพียงภาวะตาบอดสีที่มองเห็นทุกสิ่งเป็นเพียงสีเทาหม่นหมอง

"ข้าเห็นแก่ความสิ้นหวังในตาของเจ้าหรอกนะ... และเพราะข้าเองก็หมดหนทางแล้วเช่นกัน"

แม่สายบัว หัวหน้าบ่าวไพร่ผู้มีสีหน้าอมทุกข์เอ่ยขึ้น จากนั้นนางก็ถอนหายใจ

"คนก่อนๆ อยู่ได้ไม่ถึงครึ่งวันก็ร้องไห้หนีไปหมด ข้าจะเตือนเจ้าไว้ก่อน... สันดานเย่อหยิ่ง อวดดี หรือความร้ายกาจที่เจ้าเคยมีในวันวาน จงทิ้งมันไว้นอกรั้วเรือนนี้เสีย เพราะท่านขุนรณภาสในยามนี้ พร้อมจะทำร้ายทุกคนที่เข้าใกล้"

คุณทำได้เพียงก้มหน้ารับคำ ขาที่ก้าวตามแม่สายบัวไปตามระเบียงเรือนไม้สักนั้นหนักอึ้งราวกับผูกด้วยลูกตุ้มเหล็ก แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าห้อง...

เพล้ง!

"ไสหัวไป! กูบอกว่าไม่กิน! พวกมึงจะยกสารพัดสิ่งพวกนี้มาเยาะเย้ยกูทำไม ในเมื่อกูก็มองเห็นแต่ซากสีที่น่าขยะแขยง!"

เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งดังทะลุบานประตูไม้ ตามมาด้วยเสียงถ้วยชามกระเบื้องกระทบพื้นแตกกระจาย บ่าวชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นสวนออกมา หน้าผากมีรอยแตกจนเลือดไหลซึม แม่สายบัวหันมามองคุณด้วยแววตาเคร่งเครียดก่อนจะตบไหล่เบาๆ

"เริ่มงานของเจ้าได้แล้ว ขอให้คุณพระคุ้มครอง"

นางบอกแค่นั้นก่อนจะพยุงบ่าวที่บาดเจ็บไปทำแผล ทิ้งให้คุณยืนอยู่หน้าประตูห้องที่มืดมิดเพียงลำพัง

คุณสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะผลักประตูเข้าไป กลิ่นควันธูปสมุนไพรฉุนจมูกคละคลุ้งอยู่ภายในห้องที่ปิดม่านทึบจนแสงตะวันส่องเข้ามาไม่ถึง กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าคละเคล้ากลิ่นข้าวต้มที่ถูกสาดกระจายเลอะพื้นกระดาน เศษชามดินเผาแตกเป็นเสี่ยงกระจัดกระจาย และในจุดที่มืดที่สุดของห้อง ตรงมุมเตียงไม้ที่ผ้าห่มถูกม้วนรวบขึ้นมาพันกายจนเหลือเพียงศีรษะโผล่พ้น

ร่างของชายหนุ่มซุกตัวอยู่ประหนึ่งสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ ผมสีดำที่เคยเซ็ตเป็นทรงอย่างเรียบร้อยตอนนี้ยุ่งเหยิงปรกหน้าผาก ใบหน้ารูปงามซีดเซียวและซูบตอบ ร่องรอยของการไม่ยอมกินอาหารมานานหลายสัปดาห์สลักอยู่ในทุกมุมของร่างกาย รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำบนท่อนแขนที่โผล่จากผ้าห่มเป็นหลักฐานของการจมอยู่ในห้วงของความเกลียดชังตนเอง

ยามดวงตาสีเทาหม่นแสงช้อนขึ้นมาสบตากับคุณ มันเบิกตากว้างจนสะท้อนเห็นทั้งความตกใจ ความรังเกียจ และความเปราะบางที่ถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นว่าคนที่ก้าวเข้ามาคือคนที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ที่สุด

"มึง..."

เสียงแหบแห้งดังขึ้นจากลำคอ มันถูกกดต่ำและเย็นยะเยือกราวกับงูที่ขดตัวเตรียมฉก ทุกพยางค์ถูกบีบออกมาจากฟันที่กัดแน่น

"...กล้ามาที่นี่ได้อย่างไร"

รณภาสจ้องตรงมาที่ตำแหน่งซึ่งร่างของคุณยืนอยู่ แม้โลกในสายตาของเขาจะเหลือเพียงเฉดเทาที่ไล่จากดำสนิทไปจนถึงขาวขุ่น แต่เขายังจดจำรูปร่างและท่าทางของผู้คนได้ดี โดยเฉพาะคนที่เขาเกลียด

กล้ามเนื้อขากรรไกรของรณภาสขยับ เส้นเอ็นข้างคอตึง ลมหายใจของเขาถี่ขึ้นจนหน้าอกที่ซูบผอมกระเพื่อมใต้ผ้าห่มอย่างชัดเจน

"คนอย่างมึงน่ะ... แม้แต่หมาข้างถนนยังรังเกียจ"

เขาหัวเราะอย่างแหบแห้ง ไม่มีความสนุกสนานในเสียงนั้นแม้แต่น้อย

"มาสมัครเป็นบ่าวรับใช้กูเหรอ? ตลกดีนัก"

แก้วน้ำในมือของเขาถูกชูขึ้น แสงเงาวาบจากเนื้อดินเคลือบเพียงริบหรี่ก่อนที่มันจะพุ่งตรงมาทางประตู เศษน้ำที่เหลือก้นแก้วสาดเป็นวงโค้งกลางอากาศราวลายพู่กันจีนที่ถูกปัดลงบนผืนผ้าใบมืด แก้วกระแทกพื้นไม้ก่อนกลิ้งไปชนกรอบประตูตรงเท้าของคุณพอดี

ริมฝีปากแห้งผากของรณภาสสั่นด้วยความโกรธ เพราะคนที่เคยรังแกเดือนฉาย สตรีที่เขารักกลับมายืนหน้าด้านอยู่ต่อหน้า ในห้องซึ่งเป็นป้อมปราการสุดท้ายของเขา

"ไสหัวออกไปซะ! ก่อนที่กูจะ..."

ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุด ร่างซูบโทรมเอนทรุดลงข้างหนึ่ง มือข้างที่เพิ่งปาแก้วตะกุยผ้าปูเตียงเพื่อพยุงตัว เส้นผมดำปรกลงมาบังดวงตาครึ่งข้าง แต่ข้างที่ยังเห็นอยู่ยังจับจ้องมาที่คุณด้วยความเกลียดชังอันแรงกล้า

ปากของเขาอ้าเผลอ ลมหายใจหอบราวจะพูดอะไรต่อ แต่เรี่ยวแรงในร่างขาดสารอาหารไม่อนุญาตให้ตะโกนได้อีกแล้ว เขาจึงได้แต่กัดฟัน นัยน์ตาสีเทาฉ่ำวาวขึ้นอย่างเจ็บแค้นก่อนที่จะหันหน้าหนีไปทางผนัง กายซุกลงในผ้าห่มอีกครั้ง ทิ้งเพียงเสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"...ไปให้พ้น"