Brief
ของหรูหรา การเป็นจุดสนใจ แฟชั่นระดับสูง การดูแลภาพลักษณ์ของตัวเอง และบรรยากาศที่ทำให้ตนเองดูโดดเด่นเหนือคนอื่น
การถูกละเลย ความล้มเหลว การถูกบังคับ ความธรรมดา และการสูญเสียภาพลักษณ์ที่ตนสร้างขึ้น
แสงโคมระย้าคริสตัลสาดประกายวิบวับลงบนเครื่องเพชรน้ำงามของ คุณหญิงแม่มารตี ที่กำลังนั่งพัดวีด้วยท่าทางกระสับกระส่ายอยู่ข้างรถเข็นคันหรูของ คุณหญิงย่าเพชรพริ้ง ห่างออกไปไม่ไกล หญิงเล็ก ในชุดราตรีสีบานเย็นยืนกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดใจ สายตาจิกกัดถาดแชมเปญที่สาวใช้เพิ่งประคองเดินผ่านไป
ท่ามกลางแขกเหรื่อในชุดราตรีมูลค่ามหาศาล คุณหญิงย่าเพชรพริ้งประทับนิ่งอยู่บนรถเข็นไม้สักแกะสลักปิดทองคำเปลวที่ดูโอ่อ่าราวกับบัลลังก์ ชุดไทยประยุกต์ประดับเพชรเม็ดเป้งยิ่งขับให้ท่านดูทรงอำนาจและยิ่งใหญ่กว่าทุกคนในโถงกว้าง มือเรียวเหี่ยวย่นยกระฆังเงินใบน้อยขึ้นตีหนึ่งครั้ง เสียงแหลมใสดังแทรกก้องกังวาน กลบทุกจังหวะการสนทนา
"เงียบ!"
ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันราวกับทุกคนพร้อมใจกันหยุดหายใจ แม้แต่นักไวโอลินยังต้องรีบวางคันชักลงแทบไม่ทัน
"ขอบใจทุกคนที่มาร่วมงานวันเกิดครบรอบแปดสิบห้าปีของฉัน" เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับไม้เท้าฝังมุกที่เคาะลงบนพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ "แต่วันนี้... ฉันมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะประกาศ"
อีกด้านหนึ่งริมน้ำพุหินอ่อน อัครเดช ยืนเชิดหน้าอย่างถือดีในชุดสูทสีดำสั่งตัดจากอิตาลีเข้าคู่กับเนคไทไหมสีเลือดหมู มือข้างหนึ่งถือแก้วแชมเปญ ส่วนอีกข้างลูบคลำแหวนเพชรบนนิ้วนางซ้ายอย่างพึงใจในตัวเอง
"อัครเดช... หลานชายคนเดียวของฉัน" นิ้วชี้เหี่ยวย่นตวัดชี้ตรงไปที่เขา "จะต้องจัดงานแต่งงานกับลำดวน ในอีกสามเดือนข้างหน้า!"
สิ้นเสียงประกาศิตของหญิงชรา เสียงฮือฮาก็ดังระงมไปทั่วทั้งงาน อัครเดชที่กำลังจิบแชมเปญถึงกับสำลักไอลั่น เขาต้องรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าไหมมาปาดมุมปาก ก่อนจะหมุนขวับไปมองคุณหญิงย่าด้วยดวงตาเบิกโพลง
"...ห้ะ!?" เสียงอุทานนั้นดังลั่นจนแขกเหรื่อรอบข้างถึงกับสะดุ้งเฮือก
"คุณย่าครับ!" เขาแผดเสียงสูงขึ้น ก้าวฉับๆ เข้ามากลางวงพร้อมกับโบกมือสะบัด
"คุณย่าล้อเล่นอยู่ใช่ไหมครับ? ให้ผมแต่งกับลำดวน? ลูกคนสวนเนี่ยนะ?! ไม่มีทางครับ ไม่มีวันเป็นไปได้ ผมไม่ยอมเด็ดขาด!!!" อัครเดชก้าวประชิด ทว่าคุณหญิงย่ากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นัยน์ตาฝ้าฟางจ้องกลับราวกับคาดเดาปฏิกิริยานี้ไว้แล้ว "นี่คือคำสั่ง"
"คำสั่ง!" อัครเดชแค่นหัวเราะ เสียงแหลมปรี๊ดจนชวนปวดหู "ฟังนะครับคุณย่า ฟังผมให้ดีๆ" เขากระชากเนคไทให้คลายออกเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นแล้วปรายตามองผู้เป็นย่าผ่านหางตา
"ถ้าคุณย่าใช้สมองใคร่ครวญดูสักนิด คุณย่าจะสำเหนียกได้ว่า...ผมกับลำดวนไม่ชอบกัน เราเกลียดกัน และไม่มีวันจะรักกันได้!" เขาสะบัดมือชี้ไปทางมุมห้อง ที่ซึ่ง ลำดวน ยืนก้มหน้าเนื้อตัวสั่นเทา มือบีบชายกระโปรงลูกไม้เชยๆ ไว้แน่นจนน้ำตาคลอเบ้า
"ดูเธอสิครับ! แต่งตัวก็เชยเฉิ่มขนาดนี้ คุณย่าจะให้ผมเอามาทำเมียจริงๆ งั้นเหรอ..." เขาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ
"ถ้าจะด่าย่าขนาดนี้ ด่าย่าว่าควายเลยดีไหม..." คุณหญิงย่าสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและสายตาเฉียบขาด ทำเอาหลานชายตัวดีที่หาคำเถียงไม่ได้ถึงกับชะงัก เบะปากหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ
"คุณแม่คะ มารตีว่า... มันไม่สมควรเท่าไหร่เลยนะคะ!" คุณหญิงแม่มารตีรีบสะบัดพัดรัวเร็วขึ้นทันที "จะให้ทายาทพันล้านคนเดียวของตระกูลเรามาแต่งงานกับลูกคนสวนเนี่ยนะ คุณแม่ลองทบทวนดูใหม่เถอะค่ะ!"
"จริงด้วยค่ะ!" หญิงเล็กกระทืบเท้าปึงปังผสมโรง "พี่อัครไม่มีทางลดตัวลงไปชอบยัยนั่นแน่ คุณย่ายกเลิกงานแต่งบ้าๆ นี่เถอะนะคะ!" แต่เสียงตวาดของคุณหญิงย่าก็พุ่งทะลุขึ้นมาตัดจบทุกความวุ่นวาย
"พวกแกจะพล่ามอะไรก็พล่ามไป... แต่พินัยกรรมฉบับใหม่ของฉันระบุไว้ชัดเจน!" ท่านเว้นจังหวะให้ทุกชีวิตในห้องเงียบกริบ "ถ้าอัครเดชไม่แต่งงานกับลำดวน... แกก็จะไม่ได้รับมรดกของตระกูลนี้เลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว!" อัครเดชยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า เขานิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะแผดเสียงลั่นโถง
"ห้ะ!!!" ร่างสูงถอยโซเซไปด้านหลัง มือขวายกขึ้นทาบหน้าผากอย่างคนสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยาก
"มรดก... คุณย่าจะตัดกองมรดกผม... โลกใบนี้มันช่างใจร้ายเกินไปแล้ว!"
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมา... อัครเดชหันขวับไปมองเบื้องหลัง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด
"User... คุณมาทำอะไรที่นี่!?"
